Αν βάλει κανείς στην αναζήτηση του google το όνομα Hans Werner Sinn στα ελληνικά, θα βγουν ως αποτέλεσμα περίπου 140.000 αναφορές. Από τους Γερμανούς, πιθανόν μόνο η Αγκελα Μέρκελ και ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θα βγάζουν περισσότερες. Ο λόγος είναι απλός. Στην 5ετή διάρκεια της κρίσης, καθετί που έλεγε ο Ζιν αναμεταδιδόταν στην Ελλάδα με θρησκευτική ευλάβεια, έστω και αν καμία από τις προβλέψεις του δεν επαληθεύτηκε και καμία από τις συστάσεις του δεν υιοθετήθηκε. Ηταν κι αυτή μία από τις υπερβολές της κρίσης, όσο καλή φήμη και αν έχει το Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών (ifo) του Μονάχου, και όσο πληθωρική και αν ήταν η παρουσία του κ. Ζιν στα γερμανικά ΜΜΕ. Ο ίδιος ο κ. Ζιν πάντως θα πρέπει να αισθάνεται ότι ανήκει στους κερδισμένους της κρίσης, αφού έπαιξε σκόπιμα – και ίσως πιο ακραία από κάθε άλλον στη Γερμανία το χαρτί της Ελλάδας. Το 2010 άλλωστε χρειαζόταν ένα θέμα για να ανακτήσει τη φθίνουσα επιρροή του στην κοινή γνώμη της Γερμανίας και πιθανόν για να κάνει να ξεχαστεί η πολεμική του στην Ατζέντα 2010 του καγκελαρίου Σρέντερ, που όπως υποστήριζε ο Ζιν, δεν θα ωφελούσε τη γερμανική οικονομία. Αυτό όμως διαψεύστηκε εκ των πραγμάτων. Το πέτυχε όταν η Ελλάδα και το Grexit τον έφεραν πάλι στον αφρό. Κάποιοι στη χώρα μας ίσως να τον θεώρησαν «ανθέλληνα», επειδή επιχειρηματολογούσε υπέρ της εξόδου της χώρας μας από το ευρώ, πιθανότατα όμως αυτό να ήταν το τελευταίο που τον ενδιέφερε. Υπάρχει άλλωστε μια ακαδημαϊκή παράδοση στο Μόναχο να μας μεταχειρίζονται ως παράπλευρη απώλεια, ακολουθώντας δικούς τους σκοπούς, η αείμνηστη Ελλη Σκοπετέα έχει καταγράψει με μεγάλη σαφήνεια πως το τελευταίο πράγμα που απασχολούσε τον περιβόητο Φαλμεράγιερ ήταν οι σύγχρονοί του Ελληνες.
Bέβαια όταν βρεις ένα καλό θέμα δεν το αφήνεις, στην αναμπουμπούλα που προκάλεσε στη Γερμανία η προοπτική των ελληνικών εκλογών ο κ. Ζιν έσπευσε να προτείνει «διεθνή διάσκεψη για το ελληνικό χρέος», επαναλαμβάνοντας πάντως την άποψη ότι η Ελλάδα θα αποφύγει νέα χρεοκοπία μόνο εάν αποχωρήσει από την Ευρωζώνη. Πιθανόν μάλιστα, ανατρέχοντας στις ακαδημαϊκές και πολιτικές πεποιθήσεις της νεότητάς του, και ενθυμούμενος τη διατριβή του για τον «νόμο της πτωτικής τάσης του κέρδους» στον Μαρξ, να του βγήκε αυθόρμητα και το κομπλιμέντο στον κ. Τσίπρα, ότι «είναι από τους λίγους Ελληνες πολιτικούς οι οποίοι έχουν αντιληφθεί τη φύση του προβλήματος». Στον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να κολακεύτηκαν και σίγουρα εξέλαβαν τις δηλώσεις Ζιν ως ακόμα μια ένδειξη ότι η Ευρώπη στρέφεται προς τις απόψεις τους.
Η περίπτωση αυτή είναι εξόχως διδακτική πάντως εν όψει εκλογών. Γιατί κερδισμένοι της κρίσης δεν υπάρχουν μόνο στο Μόναχο, υπάρχουν και στον χώρο της πολιτικής στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια μάλιστα χτίστηκαν καριέρες και έλαμψαν διάττοντες αστέρες. Το κριτήριο του σώφρονος ψηφοφόρου για τους υποψήφιους, λοιπόν, θα πρέπει να σταθμίζει ποιο συμφέρον υπηρετούν τα όσα ευαγγελίζονται. Το δικό του ή το δικό τους…
