Θα ’ταν καλύτερα για όλους μας να μην είχαμε αυτές τις τρεις εβδομάδες έως τις εκλογές. Να διεξάγονταν, αίφνης, σήμερα και μέχρι αύριο να ξέρουμε τι αποφασίσαμε. Τις θέσεις των κομμάτων τις ξέρουμε, μέχρι κορεσμού. Το τι σκέπτονται οι ξένοι και πώς τοποθετούνται σε κάθε αποτέλεσμα, επίσης το γνωρίζουμε. Τι μένει να μάθουμε έως την Κυριακή 25 Ιανουαρίου; Απολύτως τίποτε. Αντίθετα, θα ζήσουμε μια από τις πιο συγκρουσιακές προεκλογικές αντιπαραθέσεις των μεταπολεμικών χρόνων. Στο κλίμα αυτό ουδείς από τους αντιπάλους μάς προτρέπει να κρίνουμε με σύνεση και κριτική λογική. Μας εξωθούν να αποφασίσουμε εν θερμώ. Αλλωστε στις συνθήκες που θα διαμορφωθούν από αύριο είναι ευτράπελο να ομιλήσουμε για ενημέρωση των εκλογέων, για διαμόρφωση ψύχραιμης εκλογικής βούλησης και μια νέα καταμέτρηση των πολιτικών συσχετισμών, σε σχετικά σταθερή βάση τετραετίας. Προσωπικά πιστεύω πως αυτή η «πολεμική σύγκρουση» δεν ευνοεί τη Ν.Δ., τουλάχιστον όσο τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Σαμαράς, με την προεδρική εκλογή πέτυχε να μειώσει τις αντιμνημονιακές δυνάμεις, κυρίως μεταξύ των ανεξάρτητων βουλευτών. Ευνοείται, επίσης, με τις αποχωρήσεις από τη ΔΗΜΑΡ και κυρίως από τη διαφαινόμενη ματαίωση του γάμου της με τον ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον, οι ΑΝΕΛ θαλασσοπνίγονται γύρω από την σανίδα του 3%, ενώ σημαντική μείωση παρουσιάζει και η Χ.Α.
Στο συρρικνούμενο «αντιμνημονιακό κοινό» είχε κάθε λόγο να στρέψει το ενδιαφέρον της η Ν.Δ., αποφεύγοντας την πολιτική ακραίας πόλωσης και τεχνητών συσπειρώσεων που επιδιώκει ο κ. Τσίπρας. Σε μια τέτοια προεκλογική τακτική συνηγορούσε, άλλωστε, και το εξής δεδομένο. Το προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ κατά τους τελευταίους μήνες οφειλόταν περισσότερο σε απώλειες του κυβερνητικού συνασπισμού και λιγότερο σε αντίστοιχη άνοδο της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι απώλειες αυτές θεωρούνταν προσωρινές και αποκαταστάσιμες, καθώς θα βαδίζαμε στις εκλογές. (Τούτο επιβεβαιώνεται και από τη ραγδαία αύξηση του ποσοστού συσπείρωσης της Ν.Δ., καθώς άρχισε να διαφαίνεται το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών). Συνεπώς, η Ν.Δ. δεν θα ’πρεπε να ανταποκριθεί στην τακτική πόλωσης του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να συσπειρώσει την ούτως ή άλλως συμπαγή εκλογική της βάση. Για τον σκοπό αυτό αρκούσε η έμπρακτη παραδοχή εκ μέρους του κ. Σαμαρά ορισμένων προσωπικών του λαθών, όπως π.χ. μερικές επιλογές του στον τελευταίο ανασχηματισμό. Η γενική του πολιτική εγκρίνεται απ’ όλους τους ψηφοφόρους της Ν.Δ., οι οποίοι, επιπλέον, αναγνωρίζουν και την προσφορά του τα δυόμισι χρόνια της πρωθυπουργίας του, για να σταθεί όρθια η χώρα.
Οπως, όμως, ήδη σημειώσαμε, η 25νθήμερη προεκλογική περίοδος κάθε άλλο παρά θα συμβάλει στην καθαρή σκέψη και στην ψύχραιμη έκφραση της εκλογικής μας βούλησης. Για τους λόγους αυτούς στις τρεις επόμενες εβδομάδες, αντί να ακούμε αλληλοκατηγορίες, να επηρεαζόμαστε από ολετήρες και εθνοσωτήρες, είναι προτιμότερο να κλείσουμε μάτια και αυτιά. Να επιδοθούμε σε μια αυτοσυγκέντρωση, εκτός κάθε εξωτερικού θορύβου και επιρροής. Πιστέψτε με ότι αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος, για ν’ αποφασίσουμε σωστά. Διότι οι κραυγές, οι ύβρεις και οι υλακές μάς εξωθούν στο αντίθετο. Να ψηφίσουμε εμπαθώς, αγελαία και -προπαντός- ανεύθυνα. Στις κρισιμότερες εκλογές, μετά τη μεταπολίτευση του 1974. Στις εκλογές, που πρέπει να πρυτανεύσει η ευθύνη όλων μας. Η ατομική μας ευθύνη και όχι η συλλογική…
