Εχουμε τόσο εθιστεί στους παραλογισμούς και τις αυθαιρεσίες της πολιτικής μας ζωής, ώστε ελάχιστα μας έχει απασχολήσει ο τρόπος, με τον οποίο ΣΥΡΙΖΑ εκβιάζει πρόωρες εκλογές. Αφού «ξεπεράσαμε» την πολιτική του εκτροπή να επιχειρήσει την πρόκληση βουλευτικών εκλογών, μέσω μιας άκαρπης προεδρικής εκλογής, τώρα ανεχόμαστε έναν πρόσθετο εκβιασμό. Σαφέστατα αυθαίρετο και αντισυνταγματικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται, πως η σημερινή κυβέρνηση «δεν νομιμοποιείται» να διαχειρισθεί τα μέγιστα και κατεπείγοντα προβλήματα της χώρας, διότι στο… ενδεχόμενο άκαρπης προεδρικής εκλογής, η χώρα θα προχωρήσει, μετά από ένα τετράμηνο (!), σε εκλογές. Συμπληρώνει δε τη «θέση» αυτή, με την προειδοποίηση στο εσωτερικό αλλά και στο εξωτερικό, πως το κόμμα του, ως κυβέρνηση, θα καταργήσει κάθε απόφαση που θα λάβει ή θα συνυπογράψει με τους εταίρους μας η κυβέρνηση. (Πάντα με τις προϋποθέσεις ότι α) δεν θα εκλεγεί από την παρούσα Βουλή πρόεδρος και β) πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα αναδειχθεί κυβέρνηση). Στην ουσία ποιο είναι το «δίλημμα» που θέτει ο κ. Τσίπρας στην κυβέρνηση; Ή θα προκηρύξει άμεσα εκλογές ή κατά το επόμενο τετράμηνο θα παραλύσει κάθε κυβερνητική δραστηριότητα, εν αναμονή και με το ενδεχόμενο να επιτύχει το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Το πλέον εξοργιστικό είναι πως ο κ. Τσίπρας «μεταφέρει» το δίλημμα και στους εταίρους μας, παροτρύνοντάς τους έμμεσα, αλλά σαφώς, να συμπράξουν στην παραλυσία της ελληνικής κυβέρνησης. Οπως είναι, δε, γνωστό, πολλοί από τους εταίρους μας, λόγω εσωτερικών τους δυσχερειών, κάθε άλλο παρά δείχνουν να επείγονται για την ταχεία προώθηση των μεγάλων θεμάτων μας, όπως είναι η έξοδος από τα μνημόνια και η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους.
Σε άλλες εποχές, όχι πολύ απομακρυσμένες, μια τέτοια θέση ελληνικού κόμματος θα στηλιτευόταν από τους πολιτικούς του αντιπάλους, ως διεθνής υπονόμευση της χώρας ή και ως «εθνική προδοσία». Τούτο, όμως, κατά κανόνα προερχόταν από την «Αριστερά» και στρεφόταν κατά της «Δεξιάς». Ισως, γι’ αυτό σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να καλύπτεται, από ένα ιδιόμορφο «δημοκρατικό άλλοθι»… Επιπροσθέτως, όμως, ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ (πάλι από πλευράς ουσίας) τι πράττουν όταν «γνωματεύουν», πως η παρούσα κυβέρνηση έχει απολέσει τη δημοκρατική της ιδιότητα και ισχύ; Με το Σύνταγμα του 1975 στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας παρεχόταν η εξουσία να διαπιστώνει «προφανή δυσαρμονία της συγκρότησης της Βουλής με το λαϊκό αίσθημα» και να προκηρύσσει, εξ αυτού, πρόωρες εκλογές. Σύσσωμη η τότε αντιπολίτευση χαρακτήρισε «υπερεξουσία» τη σχετική διάταξη, την καταπολέμησε και την καταψήφισε. Τελικά, η «υπερεξουσία» αυτή, την οποία, σημειωτέον, ουδέποτε σκέφθηκε να ασκήσει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, καταργήθηκε με τη συνταγματική αναθεώρηση του 1986, την οποία υπερψήφισαν το ΠΑΣΟΚ και τα κόμματα της Αριστεράς. Ας προσθέσουμε, δε, ότι το Σύνταγμα του 1975 αναδείκνυε τον Πρόεδρο ρυθμιστή του Πολιτεύματος και όχι «διακοσμητικό πρόσωπο».
Αυτήν ακριβώς «την υπερεξουσία» προσπαθεί σήμερα να αναβιώσει, να οικειοποιηθεί και να επιβάλει, εκβιαστικά, ο ΣΥΡΙΖΑ, διεκδικώντας ως κόμμα (!) το «δικαίωμα» να κρίνει και να αποφαίνεται περί της νομιμότητος ή μη της αντιπάλου του κυβέρνησης. Γι’ αυτό, νομίζω πως οι περισσότεροι από μας πρέπει να αγνοήσουμε τη γελοιότητα και τον παραλογισμό μιας τέτοιας θέσης. Και να σταθούμε στην επικινδυνότητά της…
