Ας θεωρήσουμε δεδομένο πως η κυβέρνηση έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης στην ψηφοφορία, που θα διεξαχθεί σε λίγες ώρες από τη στιγμή που γράφτηκε το κείμενο αυτό. Ομως, το κυρίως ζητούμενο από τον κ. Σαμαρά, δηλαδή η εξάλειψη της εκλογολογίας, κάθε άλλο παρά επιτυγχάνεται. Η οξύτητα της συζήτησης και οι εκατέρωθεν συγκρουσιακές θέσεις καθιστούν βέβαιον, πως από αύριο μπαίνουμε σε μια άτυπη προεκλογική περίοδο. Πέραν αυτού, το σημαντικότερο, που διαπιστώθηκε στη συζήτηση, είναι όχι η επιβεβαίωση της κυβερνητικής πλειοψηφίας, αλλά η αδυναμία να συγκεντρωθούν οι 180 ψήφοι για την εκλογή προέδρου. Τούτο προκύπτει από τις τοποθετήσεις των περισσότερων ανεξάρτητων βουλευτών και της ΔΗΜΑΡ. Οσοι δε εξακολουθούν να πιστεύουν, πως μέσα στο επόμενο τρίμηνο «πολλά μπορούν να αλλάξουν», μάλλον υπεραισιοδοξούν. Διότι, πιθανότερο είναι να συμβεί το αντίθετο. Οσο ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σταθερά πρώτος στις δημοσκοπήσεις και η πολιτική αντιπαράθεση οξύνεται, η προσδοκώμενη συγκέντρωση της «προεδρικής πλειοψηφίας» από δυσχερέστατη θα καθίσταται αδύνατη.
Το ατυχέστατο για τη χώρα μας είναι ότι στο ίδιο τρίμηνο είναι δρομολογημένες σημαντικότατες εξελίξεις. (Διεκπεραίωση διαπραγματεύσεων με την τρόικα, σχέδιο απεμπλοκής από το Μνημόνιο, έξοδος στις αγορές, προώθηση της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους, κ.ά.). Πώς οι κ. Σαμαράς και Βενιζέλος θα πείσουν το εσωτερικό και κυρίως το εξωτερικό, ότι ηγούνται μιας σταθερής κυβέρνησης, με νωπή ανανέωση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας; Διότι, καθ’ όλες τις ενδείξεις επέρχεται μια άκαρπη προεδρική εκλογή. Οπως διαπιστώνεται, η απειλή μιας «πολιτικής ανατροπής» στη χώρα μας ελάχιστα συγκινεί τους εταίρους μας, ως προς την άμβλυνση κάποιων πολιτικά επώδυνων, αλλά ειλημμένων υποχρεώσεών μας. Κυρίως, όμως, πρέπει να μας ενδιαφέρουν οι ξένες αγορές, οι οποίες όχι μόνον στερούνται κάθε πολιτικής ευαισθησίας, αλλά οσμίζονται από μακριά κάθε αδυναμία, προκείμενου να εκμεταλλευτούν και όχι να βοηθήσουν τον ανήμπορο. Ηδη, με το ενδεχόμενο και μόνον μιας πολιτικής αστάθειας, η συμπεριφορά των αγορών άρχισε να δείχνει σημάδια ανησυχίας και δυσπιστίας. Ολοι, δε, μπορούμε να εικάσουμε τι θα συμβεί όσο αρχίζει να διαφαίνεται η περίπτωση πολιτικής ανατροπής τής μέχρι σήμερα πορείας της χώρας. Αλλωστε, ο κ. Γκίκας Χαρδούβελης το είπε προχθές απερίφραστα στη Βουλή. «Σήμερα το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι πλέον οικονομικό, αλλά πολιτικό». Και εννοούσε, σαφέστατα, την πολιτική αστάθεια.
Κατόπιν όλων αυτών ας μου επιτραπεί να πω, ότι προσωπικά δεν είμαι διόλου βέβαιος πως μετά την ψήφο εμπιστοσύνης ισχυροποιείται το χρονοδιάγραμμα του κ. Σαμαρά, το οποίο προβλέπει μια σχεδόν απερίσπαστη κυβερνητική δράση έως τις αρχές Φεβρουαρίου, που θα αρχίσει «κανονικά» η διαδικασία της προεδρικής εκλογής. Στις αμέσως προσεχείς εβδομάδες πολλά μπορούν να συμβούν και ν’ αλλάξουν. Οχι εξαιτίας της «αποτελεσματικής» αντιπολίτευσης, αλλά μιας αισθητής αλλαγής του διεθνούς κλίματος έναντι της χώρας μας. Σ’ αυτήν, πιθανότατα, θα πρωτοστατήσει μια εκ νέου άρση… της εμπιστοσύνης των διεθνών αγορών και η συνακόλουθη επάνοδος της δυσπιστίας των Ευρωπαίων εταίρων για την πορεία της χώρας μας. Πρόκειται, δηλαδή, για τις επιπτώσεις μιας εμφανούς, από το εξωτερικό και το εσωτερικό, «πολιτικής αστάθειας». Συνεπώς, δεν μπορώ να προβλέψω αν ο κ. Σαμαράς επιμείνει στο χρονοδιάγραμμά του ή θα αναλάβει, ο ίδιος, την πρωτοβουλία για πρόωρες εκλογές…
