Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Η πρόταση ΣΥΡΙΖΑ, για την εξασφάλιση 120 ψήφων, προς διενέργεια δημοψηφίσματος, για τη Μικρή ΔΕΗ, είχε μηδαμινές ελπίδες να πετύχει. Επιπλέον, ανύπαρκτη ήταν και περίπτωση διεξαγωγής του, αφού απαιτούνται 180 ψήφοι από την Ολομέλεια της Βουλής, όταν συνέλθει τον… Οκτώβριο. Επομένως η πρόταση δεν στρεφόταν κατά της κυβέρνησης, η οποία μάλλον ωφελείται από το ναυάγιό της, αλλά προφανώς αφορούσε τους δυνάμει συνεταίρους του κ. Τσίπρα. Αυτοί όφειλαν να προβληματισθούν για τα πραγματικά κίνητρα του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος προφανώς απέβλεπε στο ηγεμονικό καπέλωμα των κομμάτων της αντιπολίτευσης και την απόλυτη πρωτοβουλία των πολιτικών κινήσεων, έως την προεδρική εκλογή της προσεχούς άνοιξης. Κυρίως, δε, όφειλαν να προβληματισθούν οι ραγδαίως συρρικνούμενοι ΑΝΕΛ και η εκλογικώς καταρρεύσασα ΔΗΜΑΡ. Ωστόσο, ο κ. Καμμένος έσπευσε να αποδεχθεί την πρόταση, αδιαφορώντας για τα αισθήματα των ψηφοφόρων που του εναπομένουν και οι οποίοι διαπιστώνουν ότι εφεξής στρατεύονται στους σχεδιασμούς του ΣΥΡΙΖΑ. Από την πλευρά του, ο κ. Κουβέλης παραπέμπει την πρόταση στα «όργανα του κόμματος», που θυμήθηκε μετά την εκλογική συντριβή και στα οποία ανέθεσε, έκτοτε, την ακινησία και την τελμάτωση κάθε πολιτικής του.
Οι κ. Καμμένος και Κουβέλης δεν αφυπνίσθηκαν ούτε όταν στην μπλόφα απάντησε, με ευφυέστατη ρελάνς, ο κ. Κουτσούμπας. Το ΚΚΕ είπε «ναι» στο δημοψήφισμα, υπό την «προϋπόθεση» ότι σ’ αυτό θα συμπεριλαμβανόταν και η απόρριψη όλων των κοινοτικών νόμων, που έχουν ψηφισθεί από το… 1990, για την απελευθέρωση της ενέργειας και στη χώρα μας. Με την ενέργειά του αυτή, όμως, το ΚΚΕ απέδειξε, για μια ακόμη φορά, πως είναι το μόνο σοβαρό κόμμα στον χώρο της αντιπολίτευσης. (Τουλάχιστον από την άποψη της συνέπειας των αρχών και της πολιτικής του). Ταυτόχρονα, πέταξε, όχι την μπάλα, αλλά τη χειροβομβίδα, στο στρατόπεδο του ΣΥΡΙΖΑ. Πώς να αποδεχθεί την «αντιπρόταση» ο κ. Τσίπρας και πώς να την απορρίψει ο κ. Λαφαζάνης; Ετσι, το πιθανότερο είναι πως ο Περισσός θα ενδυναμώσει την επιχειρηματολογία του ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα «καθεστωτικό κόμμα», που υπηρετεί το ευρωπαϊκό κατεστημένο και το μεγάλο κεφάλαιο. Και τούτο, γιατί «έχασε» την ευκαιρία, μ’ ένα δημοψήφισμα ν’ αποδείξει ότι υπηρετεί «τα πραγματικά συμφέροντα του ελληνικού λαού».
Το κακό είναι, φίλες και φίλοι, πως αυτό το καθ’ όλα ανούσιο παιχνίδι μικροκομματικών συμφερόντων, παίζεται με όπλο τις διακοπές ρεύματος και υπό την απειλή ενός γενικού μπλακ άουτ. Δεύτερον, ότι επιστρατεύονται και αξιοποιούνται ξανά, ως πρωτοπαλίκαρα «λαϊκών αγώνων», οι χρυσοκάνθαροι του κομματοσυνδικαλισμού, ο οποίος είναι από τους βασικούς υπαίτιους της σημερινής κατάντιας της χώρας. (Αλλωστε είναι και οι μόνοι που «χάνουν» από τη Μικρή ΔΕΗ) Τρίτον, ότι, ως μαλακόν επιγάστριον του κράτους, βάλλεται ο ελληνικός τουρισμός, στη φάση μιας θεαματικής ανάπτυξης. (Ολα τα τουριστικά πρακτορεία, όπως έχουν υποχρέωση, έχουν ήδη ενημερώσει τους πελάτες τους για το «πρόβλημα ρευματοδότησης»). Διερωτώμαι, όμως, ποιοι θα συγκινηθούν από το ενδεχόμενο μιας ανακοπής του τουριστικού ρεύματος και ενός νέου διασυρμού της χώρας. Ο «ανεύθυνος άρχων» της αντιπολίτευσης; Οι αγωνιούντες, για το προσωπικό τους μέλλον, κ. Καμμένος και Κουβέλης. Ή, τέλος, ο δοτός και αόρατος σκηνοθέτης του επιδιωκόμενου χάους Νίκος Φωτόπουλος; Πώς να αισιοδοξεί κανείς…
