Οι κ. Σαμαράς και Βενιζέλος, που συναποφάσισαν το «μίγμα» του ανασχηματισμού, δεν πρέπει να αυταπατώνται. Οι «ελάχιστοι φιλολαϊκοί» υπουργοί, που επέλεξαν, σύμφωνα δήθεν με το μήνυμα των ευρωεκλογών, επηρεάζουν δυσανάλογα την κυβερνητική λειτουργία. Ο λόγος είναι απλός. Είναι δύσκολο ένας υπουργός να εμμείνει στον ρόλο του «κακού» και του «σκληρού», όταν κάποιος συναρμόδιος εμφανίζεται καλός και μαλακός. Θεωρεί, πως αν «στυλώσει τα πόδια», οδηγείται σε πολιτική αυτοκτονία, εξωθούμενος σε υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Πολύ περισσότερο, όταν ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης αποφεύγουν την επίλυση της διαφωνίας, υπέρ του ενός ή του άλλου, αλλά τους καλούν «να τα βρουν μεταξύ τους». Πρόκειται για μια «διαδικασία», η οποία κυριολεκτικά μπορεί να τινάξει στον αέρα την μέχρι σήμερα κυβερνητική προσπάθεια. Οι «φιλολαϊκοί» υπουργοί και βουλευτές υπερτιμούν, σκόπιμα, κάποια θετικά αποτελέσματα του κυβερνητικού έργου και γίνονται κήρυκες «απελευθέρωσης» από τις επιταγές των μνημονίων. Προφανώς, οι όποιες ελαφρύνσεις, η άρση αδικιών, κ.λπ., επιβάλλεται να είναι λελογισμένες, ορθά στοχευμένες και -προπαντός- να αποφασίζονται από ένα κυβερνητικό κέντρο. Αυτό το κέντρο είναι αδύνατον να λειτουργήσει, αν κάποιοι υπουργοί απαιτούν μεγαλύτερο κομμάτι στη διανεμητέα πίτα, θεωρούν τον τομέα «τους», ως περισσότερο αδικημένο, εξαιρετέο από απολύσεις ή περικοπές, και «δικαιούμενο», κατά προτεραιότητα, την αναδιαπραγμάτευση υποχρεώσεων.
Το πιθανότερο είναι, υπό τις συνθήκες αυτές, να εκδηλωθεί ένας πανυπουργικός ανταγωνισμός πιέσεων και απαιτήσεων, τον οποίο η κυβέρνηση, όχι μόνον δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει, αλλά θα απειληθεί και με παράλυση. Και το σημαντικότερο: Θα προκληθεί σε σημαντική μερίδα του κοινού έντονη δυσπιστία για την πραγματική κατάσταση της οικονομίας, με τη δημιουργία ανεδαφικής αισιοδοξίας και την υπερδιόγκωση λαϊκών απαιτήσεων. Φυσικά, ένα τέτοιο κλίμα θα το αξιοποιήσει στο έπακρο η αντιπολίτευση, προβάλλοντας την πρόδηλη, άλλωστε, κυβερνητική αναξιοπιστία. Με πιο απλά λόγια, κινδυνεύουμε να επιστρέψουμε στην περίοδο του γενικευμένου λαϊκισμού, των πελατειακών σχέσεων και της πολιτικής φαυλότητος. Δεν είναι τυχαίο ότι μεταξύ των συνταγματικών μεταρρυθμίσεων έχει τεθεί το θέμα του ασυμβίβαστου, βουλευτού και υπουργού, καθώς και μείωση του αριθμού των βουλευτών. (Αλλωστε, αν δεν προηγηθεί το πρώτο, καμιά Βουλή δεν θα ψηφίσει τον ακρωτηριασμό της). Στην ουσία, η πρόταση αυτή συνιστά μια έμπρακτη ομολογία του μέχρι πρότινος πολιτικού κατεστημένου, ως προς τις ευθύνες του, που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση.
Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, που αναθαρρεύουν τα φαντάσματα του παρελθόντος, οφείλει κάθε υπεύθυνος πολιτικός ηγέτης να αποδεχθεί και να διακηρύξει την αναγκαία συνταγματική μεταρρύθμιση, την οποία πρέπει να εγγυηθεί η πλειονότητα των κομμάτων. Οπως έχουμε υποστηρίξει και άλλοτε, δεν υπάρχει διαχωρισμός ευθυνών μεταξύ κυβερνώντων και αντιπολιτευομένων. Για τον εκμαυλισμό των πολιτών στην πελατειακή σχέση και τον μιθριδατισμό τoυς στην πολιτική φαυλότητα, συνέπραξαν όλοι, εκτός, ίσως, του ΚΚΕ. (Αυτό, όμως, επιζητεί μια «άλλη» σχέση, μεταξύ κράτους και πολίτη, η οποία κατέρρευσε και ως θεωρία, αφ’ ότου έγινε «υπαρκτή»). Συνεπώς, η πρωτοβουλία ενταφιασμού του παρελθόντος εναπόκειται σε όσους πολιτικούς μας όχι μόνον αναλαμβάνουν την ευθύνη των «πεπραγμένων», αλλά, πρωτίστως, εγγυώνται, έμπρακτα, την εξυγίανση της πολιτικής μας ζωής.
