Η γνωστή φράση του Κων. Καραμανλή «έξω πάμε καλά» (σε αντιδιαστολή με την εσωτερική κατάσταση) ταιριάζει, κάπως, στον κ. Σαμαρά. Βεβαίως, η αποτροπή της χρεοκοπίας μέχρις στιγμής επιτυγχάνεται, κυρίως με τις βαρύτατες θυσίες των πολιτών, οι οποίες παραμένουν άνισες και άδικες. Αλλωστε, αυτές επικαλούνται και οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, που διαπιστώνουν πρόοδο στην αντιμετώπιση της κρίσης. Ωστόσο, δίκαιο είναι να πιστωθεί στον πρωθυπουργό το ότι οι θυσίες αυτές δεν πάνε χαμένες. Την ίδια στιγμή, όμως, η βαθμολογία του κ. Σαμαρά στη διαχείριση των εσωτερικών πραγμάτων είναι κάτω της βάσης. Δεν αναφέρομαι στις μεγάλες θεσμικές αλλαγές, που είχε εξαγγείλει, όπως η μείωση του αριθμού των βουλευτών στους 200, η κατάργηση του σταυρού προτίμησης, η καθιέρωση ασυμβίβαστου υπουργού και βουλευτού κ.λπ. Για την αθέτησή τους ο ίδιος θα προέβαλλε ως ελαφρυντικό το ότι υποχρεώθηκε να συγκυβερνά με άλλα κόμματα και πως οι προτεραιότητες της σημερινής κυβέρνησης δεν επέτρεπαν τέτοια παράτολμα εγχειρήματα. Καλόπιστα, όλοι θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε. Οι ενστάσεις μας, και μάλιστα έντονες, πηγάζουν από λιγότερο «παράτολμες», όπως και περισσότερο ενδεικτικές παραλείψεις του.
Παίρνοντας αφορμή από την επικαιρότητα και τις επιλογές της Ν.Δ., ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών, μου είναι αδύνατον να αντιληφθώ γιατί ο κ. Σαμαράς δεν σκέφθηκε να μετατρέψει συγκεκριμένα κομματικά του «αδιέξοδα» σε πλεονεκτήματα. Ή έστω να τα επιλύσει, με τη μέθοδο του γόρδιου δεσμού. Αναφέρομαι, κυρίως, στους Δήμους Αθηναίων και Θεσσαλονίκης, δευτερευόντως δε και σε άλλες περιφέρειες, στις οποίες η Ν.Δ. όφειλε να επιδείξει τουλάχιστον «υπερκομματική επιδεξιότητα». Ηταν σε όλους φανερό πως, υπό τις σημερινές συνθήκες, πολύ δύσκολα κάποιος μονοκομματικός υποψήφιος της Ν.Δ. θα υπερτερούσε έναντι των κ. Καμίνη και Μπουτάρη. Ανεξαρτήτως δημοτικών επιτευγμάτων και οι δύο είχαν διακομματικό χρίσμα, υποστηριζόμενοι κυρίως από το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, και κατά τη θητεία τους επέδειξαν, σαφώς, υπερκομματική συμπεριφορά. Επιπροσθέτως, δεν ανήκουν στο «αντιμνημονιακό στρατόπεδο», με το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ και οι συν αυτώ αντιπολιτευόμενοι δίδουν τη μάχη στις αυτοδιοικητικές εκλογές. Λογικό είναι να πιστεύει κανείς πως η Ν.Δ. και ο αρχηγός της κάθε άλλο παρά είναι ικανοποιημένοι από τη σημερινή συρρίκνωση του κόμματος περί το 28% (μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ). Και ότι πασχίζουν για την επαναδιεύρυνση της εκλογικής του βάσης, ιδίως στον κεντρώο χώρο. Παρένθεση: Με τις ίδιες «διεισδυτικές βλέψεις», ο κ. Τσίπρας δίδει σκληρή και προσωπική μάχη στηρίζοντας τον κ. Οδυσσέα Βουδούρη στην περιφέρεια Πελοποννήσου, τον οποίο σχεδόν όλες οι τοπικές του οργανώσεις απορρίπτουν, ως «πολιτικό γυρολόγο». Στον αντίποδα πάλι, η Ν.Δ. ερωτοτροπεί με τη στήριξη του «αντιμνημονιακού» (!) κ. Ανδρ. Παχατουρίδη ως περιφερειάρχη Αττικής. Επικαλείται, μάλιστα, τη «στρατηγική απόρριψης των κομματικών χρισμάτων», η οποία, όμως, κυριολεκτικά κουρελοποιείται με τις επιλογές της στους δύο μεγαλύτερους δήμους…
Η «Κ», όπως και ο υπογράφων, έγκαιρα επεσήμαναν την εμμονή του κ. Σαμαρά σε παλαιοκομματικές αντιλήψεις. Αφορμή ήταν οι επιλογές του για τη στελέχωση της δημόσιας διοίκησης, με τη χρησιμοποίηση αποτυχημένων πολιτευτών, «επιτυχημένων» κομματικών μεσαζόντων, εντόπιων «υποστηρικτών» κ.ά. Δυστυχώς, η εμμονή του σημερινού πρωθυπουργού σε αυτές τις επιλογές νοθεύει εσωτερικώς, αλλά και εξωτερικώς, την αξιοπιστία του…
