Η ανάδειξη των ευρωεκλογών του Μαΐου σε μείζον εσωτερικό θέμα εμπεριέχει μία ευκαιρία για τα κόμματα. Να θεωρήσουν τόσο σημαντική την ελληνική εκπροσώπηση στο νέο ευρωπαϊκό περιβάλλον, ώστε να αλλάξουν πρακτική και κριτήρια συνθέτοντας τα ψηφοδέλτιά τους. Εάν το βασικό διακύβευμα των ευρωεκλογών είναι να ξανασκεφτούμε ποια Ευρώπη θέλουμε και πώς θα μπορούσε να γίνει η θεσμική της επανίδρυση, ώστε να νιώθει εξίσου Ευρωπαίος ο κάτοικος της Σούγιας στα Χανιά με τον πολίτη στο βόρειο άκρο της πατρίδας του Ολιν Ρεν, τότε οι άνθρωποι που θα επιλεγούν πρέπει να πληρούν συγκεκριμένα κριτήρια. Οχι μόνο έντιμοι αλλά και καταρτισμένοι πάνω στα μεγάλα ευρωπαϊκά θέματα. Οχι αποκλειστικά νέοι στην ηλικία, αλλά με φρεσκάδα στις αντιλήψεις. Και κυρίως, με όρεξη για δουλειά και όχι με μοναδικό μέλημα την εικόνα, τα άψογα μοντελάκια και τις πολύ καλές αποζημιώσεις που λαμβάνουν ως αμοιβή για μια εργασία που συχνά δεν αντιλαμβανόμαστε την αποτελεσματικότητα που έχει για τον πολίτη. Σε αυτήν την περίπτωση, υπάρχει μία ευκαιρία, από Βαβέλ ασυνεννοησίας μεταξύ φιλοευρωπαίων και ευρωσκεπτικιστών να μετατραπεί η Ευρωβουλή σε δημιουργικό τερέν ανασχεδιασμού της ευρωπαϊκής πορείας.
Η εμπειρία από τα κριτήρια επιλογής των ελληνικών κομμάτων είναι απογοητευτική. Η Ευρωβουλή –αν αναλογιστούμε τον τρόπο (πλην εξαιρέσεων) με τον οποίο επιλέγουν τους υποψηφίους τα ελληνικά κόμματα– θεωρείται είτε χώρος απόθεσης κάποιων εσωκομματικών αντιπάλων που αποτελούν εν δυνάμει απειλή για τις ηγεσίες τους, δηλαδή η χρυσή «εξορία», είτε χώρος απώθησης σε όσους χρωστούν οι ηγεσίες κάποια παλιά γραμμάτια για την πολύχρονη και σταθερή υποστήριξή τους. Και ας μην ξεχνάμε ότι η Ευρωβουλή χρησιμοποιήθηκε και για κενές περιεχομένου προωθήσεις, ένα πεδίο απίθανων πειραματισμών με επιλογές προσώπων που ακόμη κι αν ήταν χαρισματικά ή είχαν καλή δικτύωση, στο τέλος επέλεγαν την πλήρη απραξία. Μπορεί να αναστραφεί αυτή η εικόνα; Ισως.
Ο χάρτης στο Ευρωκοινοβούλιο αλλάζει. Στο μόνο εκλεγμένο από τους Ευρωπαίους πολίτες θεσμικό όργανο της Ε.Ε. η Ελλάδα θα συμμετέχει με λιγότερους βουλευτές από περισσότερα κόμματα. Οι υφιστάμενοι 22 ευρωβουλευτές (8 από τη Ν.Δ., 7 από ΠΑΣΟΚ, 1 από τους Οικολόγους, 2 από το ΛΑΟΣ, 2 από το ΚΚΕ, 1 από το ΣΥΡΙΖΑ και 1 ανεξάρτητος) θα μειωθούν σε 21, από διαφορετικά κόμματα και με με διαφορετικό συσχετισμό μεταξύ τους. Το ζήτημα είναι, αυτοί οι λιγότεροι και διαφορετικοί να είναι άξιοι και εργατικοί και δεν θα αντιμετωπίσουν τις Βρυξέλλες ως την καλύτερη επενδυτική πράξη της ζωής τους, όπως τόσοι και τόσοι. Διότι μπορεί και το Ευρωκοινοβούλιο να μην υστερεί σε υψηλές δόσεις γραφειοκρατισμού, αλλά η σωστή δουλειά όταν γίνεται, και φαίνεται και επιβραβεύεται. Συχνά ανάμεσα στις υψηλές αμοιβές και στο έργο, καλό είναι να επιλέγονται και τα δύο. Κάποιοι ευρωβουλευτές από την Ελλάδα το κάνουν, αλλά είναι ελάχιστοι.
