Ενώ ακόμη η Θεσσαλονίκη εορτάζει τα εκατό χρόνια από την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους κατακτητές, επληθύνθησαν οι απαιτήσεις και οι συζητήσεις για την ανέγερση ενός τζαμιού για να αποκτήσουν τόπο θρησκευτικής λατρείας οι μουσουλμάνοι της πόλεως και των προαστίων αυτής. Οι μουσουλμάνοι στη Θεσσαλονίκη και ευρύτερα στη Μακεδονία ήσαν ολιγάριθμοι, αλλά ηυξήθησαν κατά τις τελευταίες δεκαετίες από μετακινήσεις εκ της περιοχής της Δυτικής Θράκης και από τους μετανάστες νομίμους και λαθραίους από διάφορες μουσουλμανικές χώρες. Ετσι το πρόβλημα της αποκτήσεως ενός τζαμιού, μετά την γνωστή δημιουργία του αντιστοίχου ζητήματος της Αθήνας, μεταδόθηκε και στη Θεσσαλονίκη.
Με απόλυτο σεβασμό στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοσή μας, οι Χριστιανοί του κριτικού Ελληνισμού είδαν με δυσαρέσκεια και δυσπιστία την υποκινούμενη κινητικότητα για την ανέγερση τζαμιού στη Θεσσαλονίκη, και οι συνειδήσεις τους εταράχθησαν όταν ανανέωσαν στις σκέψεις τους την έλευση του Αποστόλου των Εθνών Παύλου στη Θεσσαλονίκη, όταν ίδρυσε το 54 μ.Χ. την Εκκλησία των Χριστιανών της Μακεδονίας. Και ακόμη η χριστιανική συνείδηση των Θεσσαλονικέων εστράφη στον τόπο της φυλακής και του μαρτυρίου του μεγαλομάρτυρος αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτου στον ομώνυμο περίλαμπρο Ναό του, και διηρωτήθη, μα τι συμβαίνει πάλι στον εθνικό και πνευματικό μας βίο; Ξανάρχονται πάλι αυτοί που μας εκράτησαν σκλάβους τετρακόσια χρόνια;
Και οι επαΐοντες απήντησαν. Ερωτήσατε τον Δήμαρχό μας, τον κ. Ιωάννη Μπουτάρη. Αλλωστε τα διασώζει όλα τα συμβαίνοντα ο τοπικός Τύπος.
Μόλις προ ημερών ο κ. Δήμαρχος ωδήγησε πενήντα φοιτητές μουσουλμάνους της «ιερατικής» Σχολής Κομοτηνής στο κτίριο Γενή Τζαμί, που τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιήθηκε ως Αρχαιολογικό Μουσείο, και εκεί έκαμαν την προσευχή τους. Εδώ πρέπει να σημειώσωμε ότι οι περισσότεροι μουσουλμάνοι ευρίσκονται στις ακραίες συνοικίες της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι τελούν τα 2 θρησκευτικά τους καθήκοντα σε αίθουσες-τεκέδες, χωρίς κρατική άδεια και υπό όρους επισφαλείς για την υγεία τους και για την ζωή τους.
Με τις ιστορικές μνήμες από την πορεία του Γένους των Ελλήνων κάτω από τον δυνάστη των τετρακοσίων χρόνων δουλείας, αλλά και από την μετέπειτα συμπεριφορά του, με την καταστροφή της Σμύρνης, τον διωγμό των Ελλήνων Χριστιανών, την συμφορά των χιλιάδων Ελλήνων Χριστιανών το 1955 στην Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι από 300.000 έμειναν μόνον 3.000 στην πατρίδα τους, και ακόμη με την καταστροφή της Κύπρου και την λεηλασία των Εκκλησιών της, πώς θέλετε να αισθάνωνται οι Ελληνες Χριστιανοί όταν ζητούν οι μουσουλμάνοι Τούρκοι να συμβιώσωμε στον πονεμένο τόπο μας;
Παρά ταύτα και επειδή υπάρχουν και μουσουλμάνοι προερχόμενοι ως μετανάστες από άλλες χώρες, τα αισθήματα κάποιων Ελλήνων Χριστιανών για να εξυπηρετηθούν και αυτοί στα της θρησκείας τους, οδηγούν σε σκέψεις εφαρμογής μιας τακτικής υποχωρητικότητος στο αίτημα της λειτουργίας ενός τζαμιού στη Θεσσαλονίκη. Θέλω εδώ να τονίσω με έμφαση ότι το πρόβλημα είναι επικίνδυνο και πολύπλοκο, η δε λύση του απαιτεί σοβαρότητα και σίγουρους λογισμούς. Αρκεί να σκεφθούμε ότι οι κυβερνήσεις της Τουρκίας επί 35 χρόνια βασανίζουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο για την έγκριση της λειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης και εξακολουθούν να την κρατούν κλειστή. Στο επιχείρημά τους ότι εμείς στην Πόλη επιτρέπομε να γίνωνται λειτουργίες στις εκκλησίες και ότι εγκρίναμε το ετήσιο προσκύνημα στη Μονή Σουμελά, τους απαντούμε ότι στη Δυτική Θράκη υπάρχουν εκατοντάδες τζαμιά και ισλαμικά σχολεία καθώς και διευκολύνσεις για την είσοδο των μουσουλμάνων αποφοίτων των λυκείων στις πανεπιστημιακές σχολές.
Ενα σοβαρό και απαραίτητο κριτήριο για την λύση του προβλήματος της ανεγέρσεως ή έστω της λειτουργίας τζαμιού σε κάποιο κτίριο και στη Θεσσαλονίκη είναι ότι η υπόθεση αυτή δεν είναι μόνον θρησκευτικού χαρακτήρα αλλά και εθνικής προνοητικότητος. Οι σκοποί του Ισλάμ είναι επεκτατικοί και κρύβονται κάτω από τον μανδύα της δικής τους ιεραποστολικής δράσεως. Στη συγκεκριμένη αυτή εκδοχή ας ερωτήσωμε τους Ευρωπαίους για να καταλάβωμε από την εμπειρία τους τις δυσχέρειες και τις συνέπειες από το αδιάκριτο «ανακάτωμα των λαών» στην εποχή μας.
Από την δική τους πλευρά οι Τούρκοι γείτονές μας, επί αιώνες κατακτητές και τώρα πάλι διεκδικητές στη Θράκη, στα νησιά μας και στην Κύπρο, δεν υποχωρούν σε καμία πρόταση που θα διευκόλυνε την αποκατάσταση αδικιών που έχουν γίνει εκ μέρους των εις βάρος του Ελληνισμού. Οι κανόνες του διεθνούς δικαίου δικαιολογούν άνετα την σύναψη μιας διμερούς συμφωνίας βάσει της οποίας θα επετρέπετο από το Ελληνικό Κράτος η ανέγερση τζαμιού στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, ενώ θα συνεχίζετο και η άψογη μεταχείριση των μουσουλμάνων της Δυτικής Θράκης, οι οποίοι είναι Ελληνες και Ευρωπαίοι πολίτες. Από δε της πλευράς της Τουρκίας θα απεφασίζετο τελικά η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής τής Χάλκης, η τέλεση Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας τρεις φορές τον χρόνο, η συντήρηση και επαναλειτουργία του Ιερού Ναού του Αγίου Βουκόλου που σώζεται ακέραιος στην πολύπαθη Σμύρνη, και η αποφυγή οιασδήποτε παρεμβάσεως της Τουρκίας στον ελλαδικό χώρο της Δυτικής Θράκης τόσον από την Αγκυρα όσον και από το προκλητικό Τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής.
Ας μη θεωρηθούν οι απόψεις αυτές ακραίες ή ανεφάρμοστες. Από της πλευράς της Ελλάδος θα υπάρξει απόλυτη εφαρμογή των υποχρεώσεών μας, αφού άλλωστε και οι άρχοντες και οι αρχόμενοι Ελληνες είμεθα και εύπιστοι και υπεράγαν συναισθηματικοί. Το πρόβλημα είναι η Τουρκία, η οποία πέραν των ασυνεπειών της είναι διεκδικητική υπέρ εαυτής, και προ πάντων μια χώρα με δεκάδες εκατομμύρια πληθυσμό. Δεν έχομε δικαίωμα οι Ελληνες να κάνωμε μονομερείς παραχωρήσεις, αφού τα διδάγματα της Ιστορίας μάς νουθετούν πολλαπλώς. Η ανέγερση τζαμιών στην Ελλάδα, και μάλιστα στην πρωτεύουσα και στη συμπρωτεύουσα, πρέπει να αποφευχθή με κάθε τρόπο, εάν η Τουρκία δεν δεχθή αντίστοιχες πράξεις υπέρ των Ελλήνων πιστών στα εδάφη της. Και ας μη λησμονούμε ότι οι τριακόσιες χιλιάδες Ελληνες στην Πόλη έμειναν τρεις, ενώ οι μουσουλμάνοι στη Δυτική Θράκη μας από ενενήντα χιλιάδες το 1920 ξεπερνούν τις εκατόν είκοσι χιλιάδες σήμερα.
