Σειρά του «Σημειωματαρίου» να κάνει κι αυτό τη δική του Εκθεση, με θέμα «Εκκλησιές της Θεσσαλονίκης», με έργα σε τέμπερα του Ντίνου Παπασπύρου, του ζωγράφου – λογοτέχνη της «Παρέας του Ντορέ». Γειτονιά χωρίς την εκκλησιά της, με τους ενορίτες να έρχονται στις μεγαλοβδομαδιάτικες λειτουργίες, οικογενειακώς, να πιάνουν ξανά το νήμα της κατάνυξης και της περισυλλογής.
Με τα χλωμοκέρια να καίνε στα καλογυαλισμένα από την καντηλανάφτισσα μανουάλια, με τους ψάλτες στο ψαλτήρι και τα φρεσκοκουρεμένα παπαδοπαίδια με το χρυσοποίκιλτο ράσο και τα αθλητικά παπούτσια, ταλαιπωρημένα από την μπάλα, να προβάλουν από κάτω! Με τους προσκόπους και τους μαθητές να παραστέκονται στον Επιτάφιο, τέτοιες ημέρες κανείς δεν θέλει να φύγει, όχι από την Ελλάδα, αλλά ούτε από τη γειτονιά του.
Γιατί τι άλλο είναι η Ορθοδοξία, παρά η μεγάλη μας οικογένεια, απόδειξη ότι στις δύσκολες στιγμές τους Γένους, οι Ελληνες κληρικοί πρωτοστάτησαν. Αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις, οι Εκκλησιές της Θεσσαλονίκης που ξεχειλίζουν από κόσμο και που τις ζωγράφισε, με την ξεχωριστή τεχνοτροπία του Pointilisme σε τέμπερα ο Ντίνος Παπασπύρου από τη Θεσσαλονίκη – που ήταν παπαδοπαίδι στην Εκκλησία του Αγίου Κωνσταντίνου, τότε «του Στρατιωτικού», τώρα «Κωνσταντίνου και Ελένης», στο Γ΄ Σώμα Στρατού. Καλό εκκλησίασμα, όπου κι αν είμαστε!
