Οσο υπάρχει τραγούδι, υπάρχει Ελλάδα κι όσοι ψάχνουν για καλό οιωνό ας τον καταγράψουν στην κοσμοσυρροή που σημειώθηκε τη Δευτέρα 19 και χθες, Τρίτη 20 Μαρτίου στην Αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης» για τη μουσική παράσταση στο Μέγαρο με την Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας Μαγνησίας και τον Γιάννη Κότσιρα, σε καλλιτεχνική διεύθυνση του Ανδρέα Κατσιγιάννη. «H Σμύρνη του Ερωτα», του σεβντά, του σεκλετιού, του ερωτικού καλέσματος και της πατινάδας – είναι ο τίτλος του μουσικού καταρράκτη από πάθος και ρυθμό με τη διάσημη, πλέον, και πολυβραβευμένη «Εστουδιαντίνα» Νέας Ιωνίας με τον πλούσιο και μεστό ήχο από τα παραδοσιακά όργανα χάρις στην ερμηνεία των μουσικών της, που ο καθένας είναι σολίστας στο είδος του. «Παιδιά που μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά», όπως είπε ο Ανδρέας Κατσιγιάννης για τους μουσικούς της Εστουδιαντίνας Νέας Ιωνίας Μαγνησίας και που στα ορχηστρικά κομμάτια δίνουν τη μοναδικότητα του ήχου και του ρυθμού, ενώ όταν σολάρουν, μεταγγίζοντας την ψυχή τους στο βιολί, στο σαντούρι, στο ακορντεόν, χειροκροτήματα επισφραγίζουν την ποιότητα της μουσικής τους, σε απευθείας σύνδεση με το ακροατήριο! Γκρίζα και λευκά μαλλιά στην κατάμεστη πλατεία και στα θεωρεία, αλλά και πολλά νέα παιδιά από το κοινό του Γιάννη Κότσιρα που, στα 25 χρόνια τής σύνδεσής του με το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι, μεγαλώνουν μαζί του. Αεράτος, λεπτός με το μακρύ μεταξωτό μαλλί ο Γιάννης Κότσιρας με το μπαγλαμαδάκι στη θέση της καρδιάς του κράτησε το τραγουδιστικό μέρος που του αναλογούσε με στέρεη φωνή και ερμηνεία, στηριγμένος στο ισχυρό μουσικό φόντο της Εστουδιαντίνας, «που του πάει, και τον πάει», όπως είπε νεαρός φίλος του ρεμπέτικου. Μπορεί τα 90 χρόνια από την Καταστροφή του 1922 να μην αφορούν άμεσα αυτές τις ηλικίες, όπως συμβαίνει με τα παιδιά των προσφύγων πρώτης και δεύτερης γενιάς που ο ξεριζωμός τους πονά, κι ας έχουν τώρα δικά τους εγγόνια, αλλά τα τραγούδια της Μικράς Ασίας, τα Σμυρνέικα, αγαπούν και συγκινούν το ίδιο δυνατά, πέρα από διαχωριστικές γραμμές, ηλικίας ή τάξης. Το είπε, όμορφα και γλυκά, ο Γιάννης Κότσιρας στην αρχή της συναυλίας στη σκηνή, αναφερόμενος στη δύσκολη εποχή. «Εμείς δεν ψάχνουμε αυτό που χωρίζει τους ανθρώπους, αλλά αυτό που τους ενώνει. Και το βρήκαμε στο τραγούδι που, είτε έχει έρθει από τις ακτές της Μικρασίας με τις βάρκες της προσφυγιάς, είτε γράφτηκε εδώ, στις παράγκες της Κοκκινιάς με τα γεράνια στην πόρτα, στέλνει το ίδιο μήνυμα – ότι «H Σμύρνη δεν κάηκε»… Εγινε Πνεύμα Αγιο και μαζί με τους άλλους ευλογημένους τόπους, την Αλεξάνδρεια, την Κωνσταντινούπολη, συνεχίζει να ποτίζει την περηφάνια μας και την αξιοπρέπειά μας. Υπέροχες μελωδίες με στιχάκια απλά κι αληθινά, παρμένα από τη ζωή, τον έρωτα και τους καημούς του. Κι αν δεν μας τα είπε, μ’ αυτά τα λόγια ο Γιάννης Κότσιρας, μάς τα μετέδωσε με το τραγούδι του! Κι όλη αυτή η εξαιρετική δουλειά έχει ήδη γίνει cd και κυκλοφορεί από τη MINOS – EMI, κι ήταν πολύς κόσμος που έφευγε κρατώντας, τρόπαιο, το cd «για συντροφιά στο σπίτι και στο αυτοκίνητο», όπως είπε κυρία, σφίγγοντας το «αγκαζέ» με τον σύζυγό της!
Στους δύσκολους καιρούς, όταν ο καλλιτέχνης κάνει μόνος τις επιτυχίες του cd, ο κ. Μάκης Μάτσας έδωσε σε όλους μας τη χαρά να ‘χουμε αυτά τα υπέροχα, γεμάτα μνήμες τραγούδια, να μας ακολουθούν και να γεμίζουν τη ζωή μας. Στο θεωρείο 8, ο κ. Μάκης Μάτσας -μια ζωή για το τραγούδι, με οικογενειακές καταβολές που συνεχίζονται στα παιδιά του- απολάμβανε τη μουσική, χαρούμενος και συγκινημένος μαζί. Στο πλευρό του η ωραία Ρούλα Μάτσα, με γιαγιά από τη Σμύρνη, επαλήθευε το «Πού θα βρω γυναίκα να σου μοιάζει», ενώ μικροπαντρεμένες και μαυροντυμένες (αλλά όχι χήρες) υπάκουαν και… φορούσαν «Τα μαύρα, φόρα τα!». Να σε λένε Ελένη και να ‘σαι Σμυρνιά «απαντάμ – παπαντάμ, από πατέρα και μάνα, από γιαγιά και παππού» και να σου τραγουδούν το «Ελενίτσα», γελάς και δακρύζεις μαζί. Στο θεωρείο 8, ο εκ Σμύρνης καταγόμενος Γιάννης ΚΥΡιακόπουλος με τη σύζυγό του Εύα, ο Μανόλης Τσακίρης, γιος του Αντώνη από το Φαρδύ του Αη Τρύφωνα με την «πριγκιπέσσα» του Πόλη, ο Δημήτρης Μητροπάνος με τη Βένια του, ο Σταμάτης Κραουνάκης, με επίσης γιαγιά Σμυρνιά, η πρωταγωνίστρια της όπερας Βάσω Παπαντωνίου, ρίζες από τη Σμύρνη, με τον Βασίλη Βασιλικό και την κόρη τους Ευρυδίκη, ο Γιώργος Κοκκοτός, ο Κώστας Αρβανίτης της «Πρωινής Ζώνης» της EPT, ένα ζευγάρι με τα παιδιά τους από την Αλεξανδρούπολη – όλοι εμείς όταν δεν τραγουδούσαμε με την «Εστουδιαντίνα», χειροκροτούσαμε τον Γιάννη Κότσιρα, τον Θοδωρή Μέρμηγκα, τη νεαρή Ασπασία Στρατηγού και χαιρόμαστε που είμαστε με την οικογένεια της χαμένης πατρίδας που κρατά ζωντανά τα τραγούδια της. Εννοείται πήραμε το cd, μαζί με το καλαίσθητο πρόγραμμα, για να τό ‘χουμε συντροφιά. Κι ευχαριστήσαμε τον παραγωγό του κ. Μάκη Μάτσα που «στις δύσκολες στιγμές φαίνεται ο άρχοντας». Κι όταν παίχθηκε το «Γελεκάκι», όλο το Μέγαρο όρθιο, να τραγουδά «Φόρα το μικρό μου, φόρα το γιατί δεν θα το ξαναφορέσεις άλλο πια…».
Η παράσταση για τη «Σμύρνη του Ερωτα» πρέπει να παιχθεί και στο Ηρώδειο, να την ακούσουν και οι ξένοι, να καταλάβουν, όταν όλες οι κερκίδες θα τραγουδούν μαζί με την ορχήστρα, πως «Ελλάδα και Τραγούδι» πάνε μαζί, και ποτέ δεν πεθαίνουν!ΤΗΛΕΦΟΣ
