Το κείμενο που θα διαβάσετε γράφεται από τη Μόσχα. Είναι η πρώτη φορά που ταξιδεύω στο εξωτερικό από τον περασμένο Σεπτέμβριο. Εχουν μεσολαβήσει έξι ιδιαίτερα σημαντικοί μήνες για την Ελλάδα και τον κόσμο. Σε αυτό το διάστημα η χώρα έχασε και τα τελευταία ψήγματα αξιοπιστίας. Η αναστάτωση που προκαλέσαμε στην παγκόσμια οικονομία μάς κατέστησε δημοφιλείς για όλους τους λάθος λόγους.
Είναι όμως τα πράγματα έτσι όπως φαίνονται; Μάλλον όχι. Βρίσκομαι στη χώρα που πριν από 12 χρόνια βρέθηκε και αυτή στο χείλος της οικονομικής αβύσσου. Βρίσκομαι στην καρδιά μιας ισχυρής πια οικονομίας, όπου η ανάπτυξη και ο καταναλωτικός οίστρος θυμίζουν Ελλάδα πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Βρίσκομαι στη χώρα που σήμερα, στο πλαίσιο του ΔΝΤ, καταθέτει χωρίς περιστροφές τον προβληματισμό της για νέα δάνεια προς την Ελλάδα.
Από εδώ λοιπόν έχεις τη δυνατότητα να δεις πιο καθαρά. Και τι βλέπεις; Οτι οι νέες αλήθειες που πιστέψαμε τόσο εύκολα στην Ελλάδα μπορεί και να μην ισχύουν. Μύθος πρώτος: Η Ελλάδα σπατάλησε τα τελευταία δύο δύσκολα χρόνια ολόκληρο το θετικό της κεφάλαιο. Από τη Ρωσία καταλαβαίνεις ότι ο αρχετυπικός μύθος, αυτός που φέρνει κάθε χρόνο εκατομμύρια τουρίστες στη χώρα «no matter what» (ό,τι κι αν συμβεί), παραμένει πολύ πιο ισχυρός απ’ όσο αφηνόμαστε να πιστέψουμε.
Μύθος δεύτερος: Μας περιμένουν ατελείωτα χρόνια δυστυχίας. Την Πέμπτη είχαμε την ευκαιρία να συναντήσουμε εδώ μια μορφή του ρωσικού θεάτρου. Κάποια στιγμή μια συνάδελφος έθεσε την παράμετρο της κρίσης. Είχαν προηγηθεί μερικά λεπτά φιλελληνικού πάθους από τον ίδιο. Στο άκουσμα της ερώτησης σοβάρεψε απότομα. «Κι εμείς τα περάσαμε». Δεν πρόσθεσε τίποτε άλλο. Στην αίθουσα έπεσε μια περίεργη ησυχία, δεν ξέραμε αν στις λέξεις αυτές έπρεπε να αναζητήσουμε κάποια ίχνη ήπιας διαμαρτυρίας ή ψόγου. Ο κύριος Σόλομιν δεν είχε πρόθεση να μας φέρει σε δύσκολη θέση. Μας υπενθύμισε μόνο ότι σε αυτόν τον κόσμο δεν εείμαστε οι μόνοι που περάσαμε ή περνάμε δύσκολα. Σαν να ήθελε να μας πει:«Κοίταξτε μας σήμερα. Επιβιώσαμε. Η ζωή κάνει κύκλους. Τώρα είναι η σειρά σας. Αλλά δεν θα είναι για πάντα έτσι».
Μας πήρε λίγη ώρα να το «χωνέψουμε». Αλλά όταν (τον) είχαμε καταλάβει, κάτι είχε αλλάξει μέσα μας.
