Οποιος δεν ξέρει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, γέννημα-θρέμμα της Μακεδονίας, και τη Θεσσαλονίκη, που πάντα τον πλαισίωσε με ιδιαίτερη αγάπη και εκδηλώσεις θέρμης, μπορεί να απορεί για την ανθρωποθάλασσα που έδωσε το «παρών» στα αποκαλυπτήρια του μαρμάρινου ανδριάντα από τη θέση Νέα Παραλία, γειτονικά με αυτόν του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Δεν μιλάμε για τις σεβαστές προσωπικότητες, όπως ο τ. Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κωστής Στεφανόπουλος και ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός κ. Ιωάννης Γρίβας, που τον γνώρισαν από κοντά, σε εποχές ακμής αλλά και δύσκολες. Αυτοί ήρθαν να τιμήσουν τον Εθνάρχη Καραμανλή που έβαζε πάνω απ’ όλα στη ζωή του την προσφορά στην Ελλάδα και στον λαό της. Ολοι οι άλλοι πολιτικοί, νυν και πρώην υπουργοί και βουλευτές, από τον χώρο της Νέας Δημοκρατίας, που εκείνος ίδρυσε και οδήγησε στην εξουσία, ήλθαν για να τιμήσουν το παρελθόν, ελπίζοντας σε ένα καλύτερο παρόν και ιδίως ένα μέλλον με γαλάζιες αποχρώσεις. Τον ίδιο τον άνθρωπο Κωνσταντίνο Καραμανλή, όχι τον πολιτικό άνδρα, το ανάστημα και την προσφορά του που αναγνώρισε, τίμησε, με σοβαρά λόγια, ο νέος δήμαρχος Θεσσαλονίκης, κ. Γιάννης Μπουτάρης, ο οποίος ήταν και ο προσκαλών, τον αναγνωρίσαμε και συγκινηθήκαμε, εμείς που τον ξέραμε από κοντά, από τη μεταπολίτευση και μετά στα χρόνια της πρωθυπουργίας και της Προεδρίας της Δημοκρατίας, από τον λόγο του αδελφού του, του Αχιλλέα Καραμανλή, του μικρότερου, και μόνου από τα άρρενα αδέλφια του Δάσκαλου Γιώργη και της Φωτεινής Καραμανλή, που είναι εδώ, για να δείξει την αγάπη του… Ως δημοσιογράφος, όλες αυτές τις ημέρες παρακολούθησα -κι έγραψα μάλιστα σε τρία σημειώματα, στη στήλη αυτή- τις προσπάθειες που κατέβαλε ο Σερραίος μικρότερος αδελφός για να ‘ναι όλα σωστά και τέλεια, για τη Μεγάλη Ημέρα της επιστροφής του πρωτότοκου αδελφού στη Θεσσαλονίκη, που τόσο είχε αγαπήσει και τιμήσει, εκείνος, εν ζωή, όχι του υπουργού, αλλά του μικρότερου αδελφού, να τα μεταφέρω εδώ, στο «Σημειωματάριο», για να ζεστάνω, μαζί με τις αχτίδες του ήλιου της Θεσσαλονίκης, λίγο το πεντελικό μάρμαρο που πήρε τη μορφή του… «Με κατέχει ειλικρινής συγκίνηση για τη σημερινή μέρα που είναι αφιερωμένη σε έναν μεγάλο δημόσιο άνδρα, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αλλά και για την ανταπόκριση όλων σας στην εκδήλωση των αποκαλυπτηρίων του ανδριάντα του»… «Επιτρέψτε μου να επικεντρωθώ στον Καραμανλή της Θεσσαλονίκης. O K. αγάπησε τη Θεσσαλονίκη και την αισθάνονταν ιδιαίτερα οικεία… Χαιρόταν την παρέα φίλων Θεσσαλονικέων, και στη Θεσσαλονίκη επέτρεπε στον εαυτό του φιλικές κοινωνικές συναθροίσεις που απέφευγε στην Αθήνα. Ετσι με τον χρόνο, ανέπτυξε μια ιδιαίτερη σχέση με την πόλη που θαύμαζε, πίστευε και αγαπούσε, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη (ακολουθεί αναφορά στο έργο που έκανε, μακριά σειρά, και ανάμεσά τους και η Νέα Παραλία, στην οποία στήθηκε ο ανδριάντας). Αξίζει, ίσως, μόνο μία μνεία για το πάθος του για την Ιστορία και τον πολιτισμό της Θεσσαλονίκης και της περιοχής της. Για παράδειγμα, η θρυλική φιλία του με τον Ανδρόνικο υπήρξε ιδιαίτερα εποικοδομητική για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς της Μακεδονίας από κάθε επιβουλή… O Καραμανλής δεν ξέχασε ποτέ τον τόπο του και την πρωτεύουσά του, τη Θεσσαλονίκη της Μακεδονίας. Και σήμερα, η Θεσσαλονίκη αποδεικνύει ότι δεν λησμονεί τον Καραμανλή. Και μαζί, δεν λησμονεί τις αξίες και το όραμά του, τα οποία στη σημερινή κρίση παραμένουν πιο επίκαιρα από ποτέ. Εδώ, σε μία από τις πιο όμορφες γωνιές της όμορφης Θεσσαλονίκης, με το βλέμμα στραμμένο στη θάλασσα, τον Ολυμπο και τη Δύση, ο Καραμανλής στέκεται πυξίδα δράσης και ευθύνης για τον λαό μας στους ταραγμένους σήμερα καιρούς. Κι έτσι τον αποδίδουμε στον λαό της πόλης που αγάπησε και τον αγάπησε…». M’ αυτά τα λόγια, δακρυσμένος ο Αχιλλέας Γ. Καραμανλής, στη σκιά του μαρμάρινου αγάλματος, αποχωρίστηκε, ακόμη μια φορά, τον αδελφό του, που πέρασε στην Ιστορία, ήδη απομακρύνθηκε από την πολιτική σφαίρα και, ως άνθρωπος και Μακεδόνας, γύρισε στην πατρίδα του, σε μάρμαρο Διονύσου Πεντέλης, για να μείνει εκεί…
Ευχαρίστησε ακόμη, ως αφανής σινδιοργανωτής ο Αχιλλέας Καραμανλής, «τον οικοδεσπότη μας, τον νέο δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, και συνολικά, τη νέα δημοτική αρχή για τη συμπαράταξή της στο έργο. Ως Μακεδόνας προς Μακεδόνα, αγαπητέ Γιάννη, σου εύχομαι καλή επιτυχία στο δύσκολο έργο που έχεις αναλάβει. H Θεσσαλονίκη δικαιούται και μπορεί να πρωτοπορήσει στην ανάνηψη όλης της Ελλάδας από τη σημερινή κρίση». Για να τελειώσει μ’ αυτά τα λόγια που -θυμηθείτε τα- αποτελούν μια εγγύηση για τη συνέχεια: «Ετσι την ήθελε και ο Καραμανλής»…
Οταν θα βρεθούμε ξανά στη Θεσσαλονίκη, έχουμε τώρα έναν νέο τόπο συνάντησης, για χρόνο παρελθόντα, παρόντα και μέλλοντα: την επίσκεψη στο Αγαλμα του Καραμανλή. Με ήλιο και βροχή, μέρα και νύχτα, θα στέκεται εκεί ψηλά, ν’ αγναντεύει τον Θερμαϊκό. Εκεί, στον Θερμαϊκό, έσκυψε κι έπλυνε την καρβουνιασμένη φανέλα του ο πατέρας μου, πρόσφυγας από την καιόμενη Σμύρνη, τον Σεπτέμβρη του 1922. «Να μη με δουν οι Θεσσαλονικείς έτσι» γράφει στο βιβλίο του ο 17χρονος Σμυρνιός που βρήκε φιλοξενία και ζεστασιά εκεί. Εχουν αισθήματα οι Θεσσαλονικείς που πλημμύρισαν τη Νέα Παραλία, έστω κι αν μερικοί ψήφιζαν αλλιώς, πήγαν. O Κωνσταντίνος Καραμανλής είναι πάνω από αυτά. Και οι Θεσσαλονικείς ξέρουν ότι «ήρθε, για να μείνει»…
