Με τον Μπους να μετράει ημέρες στον Λευκό Οίκο και τον Ομπάμα να μην έχει ανοίξει ακόμα τα χαρτιά του, οι αμερικανορωσικές σχέσεις μετεωρίζονται. Εκμεταλλευόμενοι τη μεταβατική περίοδο στην Ουάσιγκτον και εν όψει της αυριανής συνόδου Ε.Ε. – Ρωσίας, οι Ευρωπαίοι (με την εξαίρεση της Λιθουανίας και της Πολωνίας) δηλώνουν έτοιμοι να ξεπαγώσουν τις συνομιλίες με τη Μόσχα για τη σύναψη συμφωνίας ενισχυμένης συνεργασίας (είχαν παγώσει λόγω της κρίσης στη Γεωργία). Με την κίνησή τους αυτή ουσιαστικά δημιουργούν ένα πολιτικό τετελεσμένο, που εκ των πραγμάτων επηρεάζει και τις αμερικανορωσικές σχέσεις.
Η προεδρία Μπους ακολούθησε στρατηγική πολιτικοστρατιωτικής περικύκλωσης της Ρωσίας. Στο πλαίσιο αυτό προώθησε τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ μέχρι τα ρωσικά σύνορα και την εγκατάσταση της αντιπυραυλικής ασπίδας, προκαλώντας την έντονη αντίδραση του Κρεμλίνου. Ο κορμός της «παλαιάς Ευρώπης» έδειξε απροθυμία να υιοθετήσει αυτήν τη στρατηγική, επειδή δεν ήθελε να βρεθεί στο κέντρο ενός νέου Ψυχρού Πολέμου. Η επιθετική πολιτική της Ουάσιγκτον, άλλωστε, είχε και ένα δευτερογενή στόχο: Να υποχρεώσει τους Ευρωπαίους να στοιχηθούν πίσω της, εγκαταλείποντας τα σχέδιά τους για πολιτική χειραφέτηση και ανάπτυξη εταιρικών σχέσεων με τη Μόσχα.
Η Ε.Ε., όμως, έχει ζωτική ανάγκη την ενέργεια της Ρωσίας και η Ρωσία την τεχνολογία, τα προϊόντα και τις υπηρεσίες της Ε.Ε. Με άλλα λόγια, υπάρχει ισχυρή βάση αμοιβαίου συμφέροντος. Η προεδρία Μπους αντιτάχθηκε στη σύναψη μιας τέτοιας στρατηγικής σχέσης, με το επιχείρημα ότι οι Ευρωπαίοι θα εξαρτηθούν ενεργειακά από τη Μόσχα, γεγονός που θα οδηγήσει και στην πολιτική εξάρτησή τους. Στην πραγματικότητα, οι ΗΠΑ προσπάθησαν να ρυμουλκήσουν την Ευρώπη σε μία πολιτική που θα αναβίωνε με νέους όρους τη διαχωριστική γραμμή Δύση – Ανατολή, αυτήν τη φορά μετατοπισμένη πολύ αναταλικότερα.
Αν και η Ε.Ε. δεν έχει ενιαία πολιτική έναντι της Ρωσίας, η πλειοψηφία συγκλίνει σε έναν κοινό παρονομαστή. Ειδικά η «παλαιά Ευρώπη» πρόβαλε αντιστάσεις στη νεοψυχροπολεμική γραμμή του Μπους, αλλά ταυτοχρόνως δίστασε να διαμορφώσει μία αυτόνομη από την Ουάσιγκτον ευρω-ρωσική στρατηγική σχέση. Η εκλογή Ομπάμα έχει τροφοδοτήσει τις ελπίδες των Ευρωπαίων ότι η αμερικανική πολιτική θα αλλάξει. Ελπίζουν ότι το διατλαντικό χάσμα θα γεφυρωθεί, γεγονός που θα τους επιτρέψει να διαπραγματευθούν από καλύτερη θέση με το Κρεμλίνο μία εταιρική σχέση η οποία θα του αναγνωρίζει ρόλο, αλλά και θα το δεσμεύει. Οπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Σολάνα, «είναι καλύτερα για την Ε.Ε. να έχει μια σχέση με τη Ρωσία εντός πλαισίου, παρά μια σχέση χωρίς πλαίσιο».
