Οι απόψεις για το ποιος ευθύνεται για την έναρξη των εχθροπραξιών στη Γεωργία διίστανται, καθώς η προπαγάνδα της κάθε πλευράς παρουσιάζει τη δική της εκδοχή, αλλά από τον πόλεμο προκύπτουν διαπιστώσεις οι οποίες αφορούν όλη τη Δύση, ενώ έχουν ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα. Η Μόσχα με τη μαζική αντίδρασή της αποκάλυψε τις προθέσεις της. Βασιζόμενη στην ισχύ που απορρέει από τα τεράστια κοιτάσματα πηγών ενέργειας που διαθέτει, αποκαθιστά την εμπιστοσύνη στον εαυτό της και επιχειρεί μια τρόπον τινά αναβίωση της πάλαι ποτέ αυτοκρατορίας. Ο πρώτος στόχος που επετεύχθη μέσω του πολέμου ήταν ο περιορισμός του ρόλου της Τιφλίδας στη Νότια Οσετία και την Αμπχαζία, ενώ επιχειρείται η αποδυνάμωση του φιλοαμερικανού άπειρου και παρορμητικού προέδρου της Γεωργίας, με την προσδοκία ότι σύντομα θα αντικατασταθεί από έναν περισσότερο «ρεαλιστή» και λιγότερο εχθρικό προς τη Μόσχα ηγέτη. Ταυτόχρονα, η Ρωσία διεμήνυσε με τον πιο σκληρό τρόπο την αντίθεσή της στην επιθυμία της Γεωργίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, μήνυμα που εμμέσως εστάλη και στην Ουκρανία.
Αλλος ένας στόχος, ίσως ο σημαντικότερος, είναι ο πλήρης έλεγχος των πηγών ενέργειας της Κεντρικής Ασίας, αφού από το έδαφος της Γεωργίας περνούν οι αγωγοί πετρελαίου και φυσικού αερίου που παρακάμπτουν τη Ρωσία και τροφοδοτούν την Ευρώπη. Αν η Γεωργία αποδειχθεί μη ασφαλής δίοδος θα καταρρεύσει και ο υπό σχεδιασμό αγωγός αερίου Ναμπούκο και θα αυξηθεί η ενεργειακή εξάρτηση της Ε.Ε. από τη Ρωσία.
Η πολεμική αντίδραση της Ρωσίας αποτελεί επίσης προειδοποίηση έναντι των νατοϊκών σχεδίων για εγκατάσταση αντιπυραυλικής ομπρέλας, και απάντηση στην επιμονή της Δύσης υπέρ της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, ενώ ενισχύει τον Μακέιν έναντι του Ομπάμα, αφού ο Ρεπουμπλικανός υποψήφιος εδώ και χρόνια κατηγορεί τη Μόσχα για έλλειμμα δημοκρατίας και επεκτατική πολιτική και σήμερα δηλώνει δικαιωμένος.
Σε ό,τι αφορά την Ελλάδα, η συστράτευση με την ισορροπημένη προσέγγιση της γαλλικής προεδρίας ήταν ορθή και επιβεβλημένη. Η Ε.Ε. έχει κοινές αξίες και συντάσσεται με τις ΗΠΑ, αλλά δεν ταυτίζεται πάντα με την αμερικανική πολιτική, όπως απέδειξε η αντίθεση Γαλλίας και Γερμανίας στην προώθηση της ένταξης της Γεωργίας και της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Στην προκειμένη περίπτωση η Ελλάδα, όχι μόνο από θέση αρχής αλλά και από εθνικό συμφέρον, οφείλει να αντιταχθεί στον βίαιο διαμελισμό κρατών. Η τουρκική κατοχή της βόρειας Κύπρου και οι βλέψεις της Αγκυρας στη Θράκη δεν αφήνουν περιθώρια για αμφιταλαντεύσεις. H αυτονομία Αμπχαζίας και Νότιας Οσετίας είναι σεβαστή, αλλά δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή η απόσχισή τους από τη Γεωργία. Τον τελευταίο χρόνο η Ελλάδα απέδειξε έμπρακτα ότι επιθυμεί τη συνεργασία με τη Μόσχα, ακόμη και εάν αυτό προκαλεί τη δυσφορία φίλων και συμμάχων. Ομως, ως μέλος της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ, αλλά και λόγω των δικών της ευαισθησιών, η χώρα μας έχει κάθε δικαίωμα και συμφέρον να υποστηρίζει την εδαφική ακεραιότητα της Γεωργίας.
