Ποτάμι ο νεαρόκοσμος μπροστά στο «Ολύμπιον» της πλατείας Αριστοτέλους, όπου ο επίσημος χώρος προβολής ταινιών. Μελίσσι χαρωπό και πολύβουο τα νέα παιδιά, φοιτητόκοσμος κυρίως που τονίζει αισιόδοξα τη δυναμική πορεία του θεσμού του Φεστιβάλ κάτω στις Αποθήκες, στο λιμάνι, όπου τα γραφεία διαπίστευσης και επικοινωνίας, όπου το Μουσείο Κινηματογράφου και οι αίθουσες προβολών με αγαπημένα ονόματα: «Τζων Κασσαβέτης», «Φρίντα Λιάππα», «Τόνια Μαρκετάκη». Συνωστισμός στα όρια του αποκλεισμού για την έναρξη του Φεστιβάλ, την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου, και όμως ο υπουργός Πολιτισμού δεν ήταν εκεί -θα έρθει για τα Κρατικά Βραβεία και την απονομή, η ισχνή δικαιολογία- απών, λόγω ταξιδιού στην Αυστραλία και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Βασίλης Παπαγεωργόπουλος. Παρών ο υπουργός Μακεδονίας – Θράκης κ. Μαργαρίτης Τζήμας που εκτός από σωστός στις επιλογές του, έχει έδρα στη Θεσσαλονίκη και είναι και ο ίδιος κινηματογραφόφιλος, πολλά του οφείλει το Φεστιβάλ της Δράμας! Στη θέση του υπουργού ο Θεσσαλονικάρχης γενικός γραμματέας ΥΠΠΟ κ. Χρήστος Ζαχόπουλος που κήρυξε, μάλλον αμήχανα ύστερα από ένα λογίδριο, την έναρξη του Φεστιβάλ μπροστά σε προσωπικότητες του κινηματογράφου – Κώστας Γαβράς, William Klein, Βασίλης Βασιλικός, Nicholas Gage – Γκατζογιάννης, ο πρέσβης της Ισπανίας κ. Salazar, ηθοποιοί, παραγωγοί Ελληνες και ξένοι. Το φωτεινό χαμόγελο και η ανοιχτόκαρδη ευγενική παρουσία της διευθύντριας του Φεστιβάλ, και αντιπροέδρου του Δ.Σ. κ. Δέσποινας Μουζάκη, που απεδείχθη εξαιρετική διοργανώτρια με επικοινωνιακό χάρισμα, και η συμπαράσταση του προέδρου του Δ.Σ. του Φεστιβάλ κ. Γιώργου Χωραφά, με άνεση πρωταγωνιστή και στη ζωή, αναπλήρωσε την απουσία ηχηρών ονομάτων πολιτισμού στην πρεμιέρα. Η ίδια κοσμοσυρροή, κι ας έβρεχε, κι ας ήταν οι δρόμοι μπλοκαρισμένοι, με οδοφράγματα για την πορεία της επετείου του Πολυτεχνείου, το βράδυ του Σαββάτου 17/11, μπροστά στην είσοδο του «Ολύμπιον», για την προβολή του «Ελ Γκρέκο», της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή, που θεωρείται «φαβορί» για βραβεία, σε πληθυντικό αριθμό… Προηγήθηκε η τιμητική εκδήλωση για τον Αλέξη Μπίστικα με τα προφητικά του «Μάρμαρα» που μιλούν, και θεωρούν δεδομένη την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα στο νέο Μουσείο της Ακροπόλεως, κι ας είναι γυρισμένα το 1989. Αφιερωμένη «στη Μελίνα» η 14λεπτη ταινία έχει κάνει τον γύρο του κόσμουο και τώρα πρόκειται να προβληθεί στη δυτική ακτή των ΗΠΑ, στην Καλιφόρνια, απόηχος των «Σταφυλιών της Οργής», τα δικά μας και οικουμενικά πλέον «Μάρμαρα» της επιστροφής. Ο κόσμος παραμέρισε και άνοιξε δρόμο για τη μητέρα του σκηνοθέτη, και η Δέσποινα Μουζάκη μίλησε για τη σημασία της ταινίας και τη συμβολή της Μελίνας. Ο Γιάννης Σμαραγδής θύμισε πως «τα Μάρμαρα» είχαν παιχθεί και στο Λονδίνο πριν τον «Καβάφη» του και τώρα το ίδιο, στη Θεσσαλονίκη, με την υπόσχεση «να ‘ναι πάντα μαζί μας «τα Μάρμαρα» όπου κι αν πάει ο «Ελ Γκρέκο»»! Μίλησε και ο θεωρητικός του κινηματογράφου, βαθύς γνώστης Δημήτρης Χαρίτος, που ήταν στην κριτική επιτροπή της Δράμας όταν βραβεύθηκαν «τα Μάρμαρα» και αναγνώρισε από τότε τη δημιουργική υπόσχεση που έδινε με την πρώτη του ταινία ο φοιτητής-σκηνοθέτης. Επιγραμματική η φράση της κ. Μουζάκη ««Τα Μάρμαρα» αφορούν κάθε πολίτη της χώρας μας, αφορούν κάθε πολίτη γιατί μιλούν για πολιτισμό». Σε κατανυκτική σιγή -ακουγόταν το τρίξιμο της πένας του ζωγράφου όταν έβαζε στον πίνακα την υπογραφή του «Δομήνικος Θεοτοκόπουλος» με τη μουσική του Βαγγέλη Παπαναθασίου να συγκινεί- παρακολούθησε η κατάμεστη πλατεία και τα θεωρεία την προβολή του «Ελ Γκρέκο» και ενθουσιώδη χειροκροτήματα ακολούθησαν το τέλος, με τα γράμματα της υπερπαραγωγής που κράτησε δέκα χρόνια να κυλούν για ώρα πολλή στην οθόνη. Ουρά τα συγχαρητήρια για τον Γιάννη και την Ελένη Σμαραγδή, παραγωγό της ταινίας και σύζυγό του.
Κυριακή με τον JohΜalkovich
Ξημέρωσε η Κυριακή ηλιόλουστη με τον Θερμαϊκό γαλανό καθρέφτη για να υποδεχθεί το Φεστιβάλ τον έξοχο ηθοποιό Τζον Μάλκοβιτς ως παραγωγό της ταινίας «Juno» με τον συμπαραγωγό και στενό συνεργάτη του, τον Russel-Russ-Smith. Στην Αποθήκη 1, από πολύ νωρίς, πολιορκία φίλων του κινηματογράφου για το Master Class που έδωσε ο ευφυής και χαρισματικός πρωταγωνιστής θεάτρου και κινηματογράφου, ο Κροάτης την καταγωγή JohMalkovich μαζί με τον Russ, που τον συμπλήρωνε και στρογγύλευε τις «γωνίες» πολλών επιθετικών φράσεων του John. Ο οποίος μιλά με παύσεις, σκέπτεται ενώ το βλέμμα του, σαν προβολέας, αλώνιζε το κατάμεστο αμφιθέατρο και απαντούσε, συνοδεύοντας κάθε λέξη με κινήσεις των εκφραστικών χεριών του. Ενα πραγματικό master class ηθοποιίας και γνώσης αλλά και αγάπης για το θέατρο και τον κινηματογράφο με αυτή τη σειρά. Αρνήθηκε ότι είναι «ο Κακός», «The Villain», του κινηματογράφου. Δεν αναγνωρίζει τέτοιες ιδιότητες σε ανθρώπους, «έχουν τους λόγους τους να είναι έτσι», είπε. Αρνήθηκε κάθε «μέθοδο ηθοποιίας», και πρώτη την μέθοδο JohMalkovich. «Αδειάζω τον εαυτό μου πριν βγω στη σκηνή ή μπροστά στην κάμερα λήψης και δίνω, χτίζω τον ρόλο που πρέπει να παίξω χωρίς προετοιμασία». Δεν παίζει θέατρο στα γαλλικά, αν και έχει γυρίσει ταινίες και στα γαλλικά, τα πορτογαλικά, ακόμη και στα ιαπωνικά! «30 λεπτά πρέπει να μιλά γαλλικά στη σκηνή, -είπε ο Russ- ενώ μόνον 5 λεπτά για κάθε σκηνή του γυρίσματος, αυτό κάνει τη διαφορά». Δεν έχει παίξει ρόλους αρχαίας τραγωδίας «μόνο τον Τειρεσία, όταν ήμουν στο Κολέγιο» είπε, κλείνοντας τα μάτια του και τεντώνοντας τα χέρια του, «αλλά είμαι ανοικτός σε προτάσεις. Κάθε είδους προτάσεις», συμπλήρωσε ο Johκαι γέλασε το, νεανικό κυρίως, ακροατήριο. Οσο για τους δημοσιογράφους και τους κριτικούς, όταν ρωτήθηκε «τι γνώμη έχετε γι’ αυτούς», είπε: «Αλλαξε η εποχή της πληροφορικής. Τώρα δεν μπορούν πια οι δημοσιογράφοι να δίνουν τις ειδήσεις που θέλουν, με τον τρόπο που ξέρουν, όπως γινόταν ώς τώρα. Τώρα μόνοι μας παίρνουμε τις πληροφορίες που θέλουμε, δεν θέλουμε τη δημοσιογραφική εκδοχή»… Οσο για τους κριτικούς, τους έσβησε από τον χάρτη, very blunt! «Δεν διαβάζω κριτικές. Εάν κάτι αρέσει, γιατί να το εξηγήσεις; Αν κάτι δεν μ’ αρέσει, δεν ασχολούμαι με αυτό». Ευρηματικός, εκφραστικός, έφερνε κάθε ερώτηση στα μέτρα του, αλλιώς έδινε πάσα στον Russ, γκριζομάλλη, σε στιλ Κλιντ Ιστγουντ, με τον οποίο γυρίζουν τώρα νέα ταινία. «Δώσε ένα παράδειγμα», είπε ο Russ στον John, όταν ρωτήθηκε ο Μάλκοβιτς γιατί δεν παίζει στα γαλλικά θέατρο παρά μόνο σινεμά. «Γιατί τα γαλλικά είναι αλλιώτικα». Και έδωσε το παράδειγμα «Ι had a dog». «Αν τονίσεις το εγώ, το «είχα έναν σκύλο» κάθε φορά, στα αγγλικά, δίνει καινούργια έννοια. Ενώ στα γαλλικά «είχα έναν σκύλο« λες, – «J’ avais uchien», μια κι έξω, και αυτό είναι». Το χειροκρότημα άξιζε όσο ένα Οσκαρ -που ακόμη δεν έχει πάρει, ο μεγάλος ηθοποιός που δεν χαρίζει κάστανα στο Χόλιγουντ!
