Η πρόσκληση είναι για τα μέλη και τους φίλους της Ενώσεως Σμυρναίων για την κοπή της Βασιλόπιτας, που θα γίνει τη Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου 2007, και από ώρα εννιά το βράδυ, στο νυχτερινό κέντρο του Μαρουσιού «Λοκάντα», Πλαταιών 6, τηλέφωνο 210-61.29.330 και 210-61.35.964. Η «Ενωσις Σμυρναίων» θέλησε φέτος να πρωτοτυπήσει. Ετσι αποφάσισε την καθιερωμένη ετήσια εκδήλωση, που δίνει την ευκαιρία να βρεθούμε όλοι μαζί, όσοι αγαπάμε και τιμάμε τη μνήμη της μικρασιατικής πατρίδας, για να γλεντήσουμε, όπως ολοχρονίς το συνήθιζαν να γλεντούν στα χρόνια εκείνα της Σμύρνης, «χρόνια προκοπής και χαράς», όπως μας τα ιστόρησαν αυτοί που τα πρόλαβαν. Από αίθουσες ξενοδοχείων και ώρες τσαγιού, με σμυρναίικα τραγούδια και παραδοσιακούς χορούς, αυτή τη φορά θα συνεχιστεί το σμυρναίικο έθιμο με τα παραδοσιακά «Αετουδάκια» αλλά σε άλλο, νυχτερινό κλίμα, με φαγητό, ζωντανή μουσική και χορούς «φράγκικους» που λέγανε οι Σμυρνιοί που πρωτοχόρεψαν το αργεντίνικο τανγκό! Η αίθουσα χωράει μόνον 100 άτομα, περιορισμένος ο αριθμός των τραπεζιών, γι’ αυτό η Πέμπτη 8 Φεβρουαρίου, γνωστή ως «Τσικνοπέμπτη», είναι η τελευταία ημέρα για συμμετοχή. Θα ‘ναι και ο Τήλεφος εκεί σε δικό του τραπέζι με συντροφιά με σμυρναίικες ρίζες και με Μικρασιάτη φίλο υπουργό! Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, μια φορά τον χρόνο στην ετήσια γιορτή μας, τα τραγούδια της Σμύρνης άνοιγαν πορτοπαράθυρα σε αναμνήσεις και νοσταλγία. Βέβαια, έμειναν πολύ λίγοι από τους δικούς μας που γεννήθηκαν στη Σμύρνη πριν από την Καταστροφή και έφυγαν πρόσφυγες. Τώρα η σκυτάλη είναι στη δεύτερη, τρίτη, τέταρτη γενιά, για να δούμε πόσο η αλλαγή θα βοηθήσει…
Κάπως αλλιώς μας τα άφησε γραμμένα ο σμυρναιογράφος Γ. Θ. Κατραμόπουλος, επίτιμο μέλος της Ενώσεως Σμυρναίων στο τρίτο βιβλίο του και τελευταίο «Η Σμύρνη των Σμυρνιών», 2002, από την «Ωκεανίδα», με φωτογραφίες που έφερε στις τσέπες του φεύγοντας από τη Φωτιά. Εφυγε στα 100 του χρόνια ειρηνικά, δεν έλειψε από καμιά συνεστίαση, και εκείνος, και ο γιος του Θ.Γ.Κ. προσφέρουν τα χρυσά φλουριά για τα «αετουδάκια» με τη σφραγίδα με τον δικέφαλο, πάνω στη ζύμη! Για να δούμε τι μας άφησε να θυμόμαστε:
«Οι απόκριες στη Σμύρνη εορτάζοντο επιδεικτικώς. Εκτός από τους χορούς, οι οποίοι εγένοντο στις διάφορες λέσχες, είχαμε τις παρελάσεις των μεταμφιεσμένων, τον ανθοπόλεμο και τον σοκολατοπόλεμο, τα οποία εγένοντο στην οδό των Τράσων, σε μια συνοικία όπου είχαν τα σπίτια τους οι μεγαλοαστοί της Σμύρνης. Ταυτόχρονα, εγένετο και λαϊκό πανηγύρι για μας τους νέους, τότε φυσικά, σε άλλη πλευρά της Σμύρνης, στον δρόμο που ένωνε δύο ηρωικές συνοικίες, τον Αϊ-Δημήτρη και τον Αϊ-Τρύφωνα. Σ’ αυτό το γλέντι, σ’ αυτό το πανηγύρι, εμείς οι νέοι αντί ανθοπόλεμο και σοκολατοπόλεμο είχαμε πόλεμο με νταρί, όπως λέγαμε το καλαμπόκι. Τότε εμείς οι νέοι και οι νέες, έχοντας διάφορα όργανα που προκαλούσαν θόρυβο, αλληλοπολεμούσαμε. Πεταλάκια -ο χαρτοπόλεμος εδώ- κορδέλες – οι σερπαντίνες, όπως τις λέμε, και άφθονο καλαμπόκι ήσαν τα όπλα με τα οποία γλεντούσαμε!
Ο άλλος εορτασμός στις Απόκριες, ο πιο εντυπωσιακός, εγένετο στην οδό των Τράσων, όπου εκτός από τις ομάδες των μεταμφιεσμένων που παρήλαυναν, είχαμε και ατελείωτες σειρές από άμαξες. Μέσα σε αυτές οι νέοι της εποχής είχαν πλάι τους καλάθια γεμάτα με μπουκετάκια από λουλούδια, κατά προτίμηση μενεξέδες και ζουμπούλια και άφθονα μικρά σοκολατάκια – ειδικώς κατασκευασμένα από την εταιρεία «NestlŽ». Παρήλαυναν και ωραία μπουκέτα από κοπέλες και νέους στους δρόμους. Παρήλαυναν οι άμαξες και πολεμούσαν τις κοπέλες που εγέμιζαν τα παράθυρα της οδού των Τράσων. Εμείς τα παιδιά καθόμαστε πίσω από τις κοπέλες και μαζεύαμε τον σωρό από τα σοκολατάκια που τους πετούσαν οι νέοι. Οι κοπέλες απαντούσαν βομβαρδίζοντας τους νέους με άφθονες σερπαντίνες και έτσι εγέμιζαν οι άμαξες και οι δρόμοι. Οι άμαξες αυτές ξεκινούσαν περίπου από τον Φασουλά, όπου άρχιζε η οδός των Τράσων, έφθαναν έως την πλατεία της Μπελαβίστα, έκαναν αριστερά πηγαίνοντας την παράλληλο της προκυμαίας και επέστρεφαν πάλι κάνοντας δύο, τρεις και περισσότερες φορές τον κύκλο των τετραγώνων. Η παρέλαση αυτή άρχιζε γύρω στις τρεις μετά μεσημβρίαν και όταν πλέον εβράδιαζε κατέληγε σε διάφορα φιλικά σπίτια, όπου συνεχιζόταν ο εορτασμός μέχρι πρωίας πολλές φορές. Εμείς τώρα, 85 χρόνια μετά, συνάντηση στη «Λοκάντα», στο Μαρούσι, γιατί «η πατρίδα ζει όσο τη θυμόμαστε»…
