«Πατρίδα ζεις όσο σε θυμόμαστε»… Ας πάμε πίσω ογδόντα χρόνια, στα τέλη Αυγούστου του 1922, όταν εκατοντάδες χιλιάδες Ελληνες της Μικράς Ασίας έφυγαν από τα σπίτια τους, με την πατρίδα όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στις φλόγες, και ήρθαν πρόσφυγες στην πατρίδα Ελλάδα. Εφεραν μαζί τους ελάχιστα υπάρχοντα, τα διπλώματά τους, τα εικονίσματα, την προκοπή τους και ιδίως τον πολιτισμό τους, αυτόν που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Με αυτόν μπόλιασαν το Δέντρο της Μητέρας Ελλάδας που πέταξε νέους κλώνους, έδωσε άνθη και καρπούς, θέριεψε, έριξε σκιά ευλογημένη – μια νέα Ελλάδα είχε γεννηθεί. «Εγώ είμαι προσφυγάκι / σας το λέγω / την πατρίδα μου θυμάμαι / κι όλο κλαίγω. Οταν παίζω ταξιμάκι / μερακλώνω / την πατρίδα μου θυμάμαι / κι όλο λιώνω…».
Είναι ένα από τα σμυρνέικα τραγούδια της Αθήνας, σύνθεση του Βαγγέλη Παπάζογλου, που τη χάρισε στον Παναγιώτη Τούντα. Ηχος πλάγιος του B΄ (Μακάμ Χιζάζ). Το τραγουδά μαζί με άλλα πολλά, με φωνή και ψυχή η Μαρία Σουλτάτου, στην παράσταση νοσταλγίας «Σμύρνη, Ακόμα Ελπίζω» (mitcerim, Σμύρνη) που έστησε μοναδικά στο «Αγγέλων Βήμα» ο Κοραής Δαμάτης, καλλιτεχνικός διευθυντής, έχει την επιμέλεια κειμένων και έκανε τη μαγνητοφωνημένη αφήγηση. Παίζουν οι μουσικοί: Κώστας Μίτσιος κιθάρα, ούτι, Σωτήρης Μαργώνης βιολί, Στράτος Σαμιώτης κρουστά, Μάνος Κουτσαγγελίδης κανονάκι. Είναι μια επιστροφή στο γνήσιο κλίμα της Σμύρνης, της Πόλης, της ενδοχώρας της Μικράς Ασίας, από όπου οι πρόσφυγες έφεραν τη μουσική και τα τραγούδια. Και ο άνεμος τα πάει πίσω στην Ανατολή…
Αυτό είναι το τελευταίο Σαββατοκύριακο, Κυριακή 12, τελειώνει, που μπορεί κανείς να νοσταλγήσει αλλά και να γλεντήσει, όπως όλοι οι Μικρασιάτες ξέρουν και μπορούν, γιατί το έχουν στο αίμα τους. H παράσταση αρχίζει στις 9.15, διαρκεί μιάμιση ώρα στο «Αγγέλων Βήμα», τόπο Συνάντησης Ανατολής – Δύσης, Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια, τηλ. 210-52.42.211-213. Οσοι πιστοί της μνήμης, προσέλθετε.
