«Προχθές γύρισες και τώρα ετοιμάζεσαι να ξαναφύγεις; τον ρώτησαν. Τόσο πολύ σε κούρασε η ταλαίπωρη πρωτεύουσα; Νομίζεις ότι δεν υπάρχουν τρόποι, για να διορθωθούν οι ασχήμιες της και να γίνει υποφερτή η ζωή των κατοίκων της;». Εκείνος χαμογέλασε. «Τίποτε δεν σβήνει την αγάπη μου για την Αθήνα…» τους απάντησε. «Εδώ γεννήθηκα και μεγάλωσα και εδώ θα επιστρέφω πάντα. Ομως, θαυμαστής της ζηλευτής Νύμφης του Θερμαϊκού καθώς είμαι, θέλω να ταξιδέψω στον Βορρά, να ανταποκριθώ στο νοερό της «κάλεσμα» και να βρεθώ ξανά κοντά της. Κυρίως, τέτοιες ημέρες που η Θεσσαλονίκη φόρεσε τα καλά της για την ονομαστή Διεθνή της Εκθεση και θα βρεθεί στο επίκεντρο της δημοσιότητας. Επίσημα εγκαίνια οσονούπω, αδημονία για τις κυβερνητικές εξαγγελίες, κατά τα ειωθότα, δηλώσεις πολιτικών, απολογισμοί και προβλέψεις, αμέτρητοι επισκέπτες στα διάφορα περίπτερα, εντυπώσεις και προσδοκίες. Και εγώ, με τη σειρά μου, δεν θα λείπω από τα δρώμενα. Αλλά, θα συναντήσω πάλι φίλους και γνωστούς που ζουν εκεί, θα συνομιλήσω με συνανθρώπους που πασχίζουν να διατηρήσουν ολοζώντανο το ιστορικό παρελθόν της δικής τους μεγαλόπολης, να προβάλουν τις αξίες της, τις πνευματικές, υλικές και καλαισθητικές συνθήκες της κοινωνικής τους ζωής. Μια από τις επιθυμίες μου είναι να σεργιανίσω στην παραλία, να πιω τον καφέ μου ατενίζοντας το πέλαγος. Ναι, θέλω να επισκεφτώ πάλι τον Λευκό Πύργο, να ανέβω σκαλί σκαλί, για να φτάσω πάνω και να θυμηθώ το παλιό μελωδικό τραγούδι που έλεγε πως «όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά…». Τι σημασία έχει αν τον έχτισαν κάποτε οι Ενετοί, ως επάκτιο φρούριο και αν αρχικά ονομαζόταν «Πύργος των Λεόντων», όπως υποστηρίζουν παμπάλαια κείμενα; Τον Λευκό Πύργο φέρνει κανείς στον νου του, άμα κουβεντιάζει για τη Θεσσαλονίκη. Ασε που θα βρω την ευκαιρία να πάω στα μέρη όπου βρίσκονται τα βυζαντινά της μνημεία, να μπω στους ναούς των αγίων Δημητρίου και Γεωργίου, να αναζητήσω την εκκλησιά της Παναγίας των Χαλκέων και να περάσω από την Καμάρα, την Αψίδα του Γαλέριου. Και δεν θα παραλείψω να επισκεφθώ το αρχαιολογικό της μουσείο, για να θαυμάσω ευρήματα από περιοχές της κεντρικής Μακεδονίας και της Χαλκιδικής, να δω γλυπτά της αρχαϊκής ή της ελληνιστικής εποχής, ρωμαϊκά ανάγλυφα και κτερίσματα από τάφους της Σίνδου…».
«Καλά, δεν θα διασκεδάσεις καθόλου; Δεν θα χαλαρώσεις, με φιλική παρέα, σε κάποιο κέντρο ή στο γραφικό ταβερνάκι μιας γειτονιάς;», απόρησαν οι άλλοι. «Ποτέ δεν λείπουν οι εύθυμες ώρες από τέτοια ταξίδια», τους απάντησε γενικά και αόριστα. «Αλλωστε έφτιαξα πρόγραμμα, έγραψα σε ένα χαρτί όσα πρέπει να προφτάσω στις λίγες ημέρες που θα μείνω εκεί, με πρώτο μέλημα τις επισκέψεις μου στη Διεθνή Εκθεση της προόδου και του πολιτισμού…».
«Σε ζηλεύουμε, γιατί μπορείς να ξεφεύγεις από το μαγκανοπήγαδο και να ταξιδεύεις», του είπαν οι δύο που τον άκουσαν. «Μακάρι να είχαμε κι εμείς τη δυνατότητα να ανταποκριθούμε στο νοερό κάλεσμα που ανέφερες, και να πάμε στη συμπρωτεύουσα, την πανέμορφη Θεσσαλονίκη, για να ζήσουμε τις ημέρες της χαράς της…».
