H καμπάνα «που ένωσε με τον ήχο της δύο πατρίδες», από ψηλά στο Καμπαναριό της Αγίας Φωτεινής Νέας Σμύρνης, χτυπούσε χθες λυπητερά. O συννεφιασμένος ουρανός και το ψιλόβροχο που ράντιζε το δάσος από στεφάνια με φρέσκα λουλούδια αττικού φθινοπώρου συμπλήρωνε μαζί με το μαυροντυμένο πλήθος, ολόγυρα στον περίβολο και στα σκαλοπάτια του Μητροπολιτικού ναού, την εικόνα του πένθους. Κατόπιν δικής του επιθυμίας και της οικογενείας του, όπως είπε ο μητροπολίτης Νέας Σμύρνης κ. Συμεών, ο εκλιπών Στέλιος Παπαδημητρίου επέλεξε να γίνει η κηδεία του στην Αγία Φωτεινή, που κάτω από το Καμπαναριό της, στη γενέτειρά του Σμύρνη, περνούσε κάθε μέρα ο Αριστοτέλης Ωνάσης για να πάει σχολείο, στου Αρώνη στο Δημοτικό και στην Ευαγγελική Σχολή στο Γυμνάσιο. Τα εγκαίνια του πανομοιότυπου Κωδωνοστασίου είχε τελέσει ο Στέλιος Παπαδημητρίου και είχε υπογράψει ως πρόεδρος του Κοινωφελούς Ιδρύματος «Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης» το πρωτόκολλο με το οποίο το παρέδιδε στο εκκλησίασμα της Νέας Σμύρνης, «στη μνήμη του Ωνάση και των δύο παιδιών του». Στις 19 Νοεμβρίου 1988 μια θάλασσα από ομπρέλες, κάτω από δυνατή βροχή, παραμέρισε για να περάσει η σορός της άτυχης Χριστίνας Ωνάση, που είχε βρει ξαφνικό θάνατο στο Μπουένος Αϊρες και είχε κηδευθεί στην Αγία Φωτεινή, με τους τρεις συνεργάτες του πατέρα της -«τους τρεις Ελληνες, the three Greeks», όπως τους βάφτισαν τα ξένα MME- να πρωτοστατούν. Ηταν τότε που ο αντιπρόεδρος Παύλος Ιωαννίδης πέταξε, μεταφέροντας τη σορό της στον Σκορπιό, για να ταφεί στην Παναγίτσα, κοντά στον πατέρα και στον αδελφό. Αυτή τη φορά έμειναν οι δύο Ελληνες, οι ώς τώρα αντιπρόεδροι και πάντα ισόβια μέλη του Δ.Σ. του Ιδρύματος Ωνάση, να κηδεύσουν -με την αρχαία σημασία του όρου- με αγάπη, χριστιανοσύνη και μεγαλοπρέπεια τον συνεργάτη μιας ολόκληρης μεστής ζωής, τον ώς πριν από λίγους μήνες πρόεδρο του ιδρύματος με τη μακρά δημιουργική θητεία στο Κοινωφελές Ιδρυμα των Αθηνών και στο θυγατρικό της Νέας Υόρκης.
Τα μάτια όλων στην εικόνα του πένθους, συνδυασμένου με βουβή αξιοπρέπεια, στην οικογένεια του Στέλιου Παπαδημητρίου, με τη σύζυγό του Αλεξάνδρα, τον πρωτότοκο γιο του και πρόεδρο του Ιδρύματος Ωνάση, Αντώνη, και τους άλλους γιους, τον Γιώργο και τον Δημήτρη, με τις συζύγους τους Ελένη και Γκίτα – Ελένη και τη μνηστή του Δημήτρη, Φωτεινή Δάρρα, μαζί με τον πρώτο εγγονό πανύψηλο Αλέξανδρο, τη Μαρί-Εστέλ και τους μικρούς Αρη και Αχιλλέα. Ηξεραν, έζησαν και άκουγαν τα λόγια των φίλων και συνεργατών για τον θαυμάσιο πατέρα, «που μάθαινε στα παιδιά έκθεση και φιλοσοφία, ενώ η μητέρα Αλεξάνδρα, ως δασκάλα, τα δίδασκε αρχαία και νέα ελληνικά στα βράδια της Αλεξάνδρειας», όπως θυμήθηκε με συγκίνηση στον δικό του αποχαιρετισμό ο Αντώνης Παπαδημητρίου.
Πολύ πριν από τις 12, η εκκλησία είχε γεμίσει ασφυκτικά. Κάτω από το περίτεχνο ιστορικό ξυλόγλυπτο τέμπλο του Αγίου Ιωάννη του Κυνηγού, που διασώθηκε από την καταστροφή και βρήκε τη νέα του θέση στην Αγία Φωτεινή της Νέας Σμύρνης, εψάλη κατανυκτικά η Εξόδιος Ακολουθία. Προεξήρχε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος ο B΄ και συμμετείχαν ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας, γλυκύτατος Αναστάσιος, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Χριστόδουλος, μελωδικότατος, καθώς επίσης και ο εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας. Επιβλητικό το θέαμα στο φως των κρυστάλλινων πολυελαίων. Στην Ωραία Πύλη οι τρεις Προκαθήμενοι της Ορθοδοξίας, μαζί με τον Μητροπολίτη Νέας Σμύρνης κ. Συμεών και τον Πρωτοσύγκελλο της Αρχιεπισκοπής Αθηνών πατέρα Θωμά Συνοδινό, οι ψαλμωδίες και το γεμάτο πικρή σοφία τυπικό της Εξοδίου Ακολουθίας συνόδευσε ώς τη Μακαρία Οδό τον σπουδαίο Ελληνα Στέλιο Παπαδημητρίου, που δεν ξέχασε ποτέ τη ρίζα της καταγωγής του, την Αλεξάνδρεια, και που μετά το 1975, με τον θάνατο του Αριστοτέλη Ωνάση, ως εκτελεστής της διαθήκης του μαζί με τους τέσσερις άλλους που όρισε ο Ωνάσης, δημιούργησαν το Ιδρυμα που φέρει το όνομα του Αλέξανδρου Σ. Ωνάση και του οποίου το πολιτιστικό έργο, με τα Διεθνή Βραβεία, τις υποτροφίες σε Ελληνες για μεταπτυχιακά, σε αλλοδαπούς για ελληνικά, σε καθηγητές για διαλέξεις στην Αμερική και λοιπή ομογένεια, λάμπρυνε και προβάλλει συνεχώς την Ελλάδα σε διεθνές επίπεδο. Οταν ένας ευφυής, απίστευτα εργατικός και συνεπής, βαθύτατα μορφωμένος άνθρωπος όπως ήταν ο Στέλιος Παπαδημητρίου φεύγει, εκείνο που μετρά είναι το έργο που άφησε και που συνεχίζεται. Τον πρωθυπουργό της κυβερνήσεως εκπροσώπησε ο υπουργός Εσωτερικών κ. Προκόπης Παυλόπουλος, που τόνισε ότι το μεγάλο έργο, όπως αυτό που άφησε ο εκλιπών, δεν μετριέται με το μήκος ζωής, αλλά ακολουθεί την πορεία του. Παρέστησαν επίσης ο υπουργός Εξωτερικών κ. Πέτρος Μολυβιάτης, ο υπουργός Εργασίας κ. Πάνος Παναγιωτόπουλος, ο βουλευτής και πρώην Πρόεδρος της Βουλής κ. Απόστολος Κακλαμάνης, ο πρώην πρωθυπουργός κ. Ιω. Γρίβας, ο βουλευτής και πρώην υπουργός Πολιτισμού κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος μίλησε για τη συνεργασία που είχε με το Ιδρυμα και τις δημιουργίες των θαυμάσιων Εκθέσεων σε Νέα Υόρκη και αλλού. Επίσης οι βουλευτές Βύρων Πολύδωρας και Κυριάκος Μητσοτάκης, ο ακαδημαϊκός κ. Γρηγόρης Σκαλκέας, οι κυρίες του πολιτισμού Νίκη Γουλανδρή και Ντόλλη Γουλανδρή, ο αρχαιολόγος καθηγητής κ. Χρήστος Ντούμας, ο πρύτανης του πανεπιστημίου καθηγητής κ. Γιώργος Μπαμπινιώτης, που έδωσε, με ευστοχία και αγάπη, το πορτρέτο του εκλιπόντος ως ανθρώπου, δημιουργού και Ελληνος. Αριστερά της σορού, που είχε μόνον δύο εικονίσματα επάνω, τίποτε άλλο, η άλλη του οικογένεια: τα μέλη του Δ.Σ. και των δύο Ιδρυμάτων, Αθηνών και Νέας Υόρκης, ο γεν. Διευθυντής πρέσβης ε.τ. κ. Λουκάς Τσίλας, ο πρώην πρέσβης κ. Μάικλ Σωτήρχος, ο πρέσβης και συγγραφέας κ. Βασίλης Βιτσαξής με τις συζύγους τους και τα στελέχη των Ιδρυμάτων.
Πρώτοι, συννεφιασμένοι, ο Παύλος Ιωαννίδης και ο Απόστολος Ζαμπέλας και από το νέο Προεδρείο ο αντιπρόεδρος Γιάννης Ιωαννίδης και ο γραμματέας κ. Γιώργος Ζαμπέλας. Ολοι οι συνεργάτες μιας ζωής και οι φίλοι και οι συμπατριώτες είχαν έλθει. Ασφυκτικά γεμάτη η ανθοστόλιστη εκκλησία, κανείς δεν κινήθηκε από τη θέση του στη διάρκεια των επικηδείων λόγων. Στο Κοιμητήριο του Φαλήρου, η οικογένεια και τα στελέχη των Ιδρυμάτων Ωνάση τον άφησαν να αναπαυθεί, κοντά στη θάλασσα. Και ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας έριξε χώμα από τη γενέτειρά του, από το Αβερώφειο Γυμνάσιο, να τον συντροφεύει στο ταξίδι που ήρθε επώδυνα και αιφνιδιαστικά να τον πάρει ενώ στις 5 Δεκεμβρίου, όπως είπε ο γιος του Αντώνης Παπαδημητρίου, «έκλειναν 30 χρόνια (μετρώντας από τον θάνατο του Ωνάση, το 1975) δημιουργίας ενός πολιτισμικού έργου που τα δύο Ιδρύματα θα συνεχίσουν», μια υπόσχεση με πράξεις σε χρόνο παρόντα και μέλλοντα…
