Στη δίνη του 46ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, με νέα διεύθυνση, καλές προθέσεις και προβολές σε παρελθόν, παρόν και μέλλον του σινεμά…

Αχνογάλανη με ρόδινες ανταύγειες η γραμμή του ορίζοντα, οι γλάροι με τα τρελά τους φτερουγίσματα κοντά στην παραλιακή, ζευγάρια που φωτογραφίζονται με φόντο τον Λευκό Πύργο, στους φανοστάτες η αφίσα του 46ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το κρύο να κόβει σαν ξυράφι. Νιάτα με τα γελαστά τους μάτια και τα αντικονφορμιστικά τους χτενίσματα και ντυσίματα, μια προσμονή στον αέρα και ένα χαμόγελο που κρυσταλλώνεται εκεί, κάτω στο λιμάνι. Στις γεμάτες κίνηση «Αποθήκες» έχει ώς την Κυριακή 27/11 στηθεί ο κινηματογράφος της απονομής των βραβείων. O γκρίζος Νοέμβρης του «ποτέ πια» χαμηλώνει τα φώτα και ζωντανεύει, μέσα από τις ταινίες τους, τους δημιουργούς τους που δεν είναι πια μαζί μας. Γρηγόρης Γρηγορίου, Κώστας Μανουσάκης και τα νέα παιδιά, Χρήστος Βακαλόπουλος, Αλέξης Μπίστικας, έχουν στα δικά τους αφιερώματα, στις ειδικές προβολές, τον προβολέα να πέφτει στο, αρυτίδωτο από τον χρόνο, έργο τους. Ανάμεσα στο ανέμελο νεανικό μελίσσι, έξω και μέσα από τις αίθουσες, οι «μετρ» του ελληνικού κινηματογράφου, και του διεθνούς, όπως ο Νίκος Παπατάκης, πάντα γοητευτικός και σιωπηλός, ο Γιώργος Πανουσόπουλος, η Αντουανέττα Αγγελίδη, βλέπουν να τους τιμούν, να μιλούν παρουσιάζοντας αναδρομικά το έργο τους, που συνεχίζεται. Αποθήκη Γ΄, όπου τα γραφεία της «Φιλοξένιας» με το χαρωπό αλισβερίσι των συναντήσεων κάτω από φωτεινούς έλικες και φωσφορίζουσες επιγραφές, τα νιάτα γυρίζουν με χαμόγελο τα γρανάζια του χρόνου που, ευτυχώς, για τη μεγάλη υπόθεση του κινηματογράφου έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Και το 46ο Φεστιβάλ, με την ανοιχτόκαρδη, γελαστή, χωρίς «τουπέ» νέα διοίκηση, φρόντισε και για τις τρεις διαστάσεις του κινηματογραφικού χρόνου, τιμώντας το παρελθόν, μακρινό και εγγύτατο, φωτίζοντας το παρόν με ελληνικές και ξένες ταινίες, διαγωνιζόμενες και μη και την ελπίδα ότι κάτι νέο και σπουδαίο θα αναδυθεί και για το ίδιο το Φεστιβάλ! Φυσικό είναι, όσοι από τους κινηματογραφικούς συντάκτες έζησαν τη μακρά και συγκεντρωτική εποχή της προηγούμενης διεύθυνσης, να κάνουν συγκρίσεις με τη νέα, ακόμη και να τη νοσταλγούν. Αλλά η πραγματικότητα προσγειώνει. Το Φεστιβάλ άνοιξε ευοίωνα και με πολύ κόσμο τις πύλες του και την κατακόκκινη αυλαία του «Ολύμπιον», με συρροή επισήμων και μακριές πυκνές ουρές για την κάρτα εισόδου στις προβολές. Τα νέα παιδιά με τα μαλλιά – καρφάκια στα σκαλιά έκαναν χάζι τους επίσημους που προσήλθαν για τα εγκαίνια μέσα από στοιχισμένους άνδρες, με στολή, για τα μέτρα ασφαλείας. Δεν χρειάστηκαν, ευτυχώς! Ζεστά και φιλικά τα χαμόγελα του προέδρου του Φεστιβάλ Γιώργου Χωραφά και της διευθύντριας Δέσποινας Μουζάκη, όσο και τα λόγια τους για τη σημασία του Φεστιβάλ και της ποιοτικής του πορείας που συνεχίζεται με νέα φτερά. Στο βήμα ανέβηκαν, με βήμα γοργό, ο υφυπουργός Πολιτισμού κ. Πέτρος Τατούλης που προανήγγειλε μελλοντικές καλές αναγγελίες για τον χώρο του ελληνικού κινηματογράφου, ο υπουργός Μακεδονίας – Θράκης κ. Νίκος Τσιαρτσιώνης και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, που τόνισαν τον ισχυρό δεσμό Φεστιβάλ Κινηματογράφου και Θεσσαλονίκης και την ευθύνη όλων για αίσια συνέχεια «για το καλό της πόλης και του σινεμά». Τα φώτα σβήνουν, κύματα μουσικής, μια χορεύτρια σε ρόλο οπτασίας μπροστά στην κλειστή αυλαία. Τα μάτια επάνω. Ααααα! Δύο ακροβάτες κατεβαίνουν από το σκοινί. Κρατούν τεντωμένη την κορδέλα των εγκαινίων, μια τρίτη ιπτάμενη φιγούρα, με το κεφάλι προς τα κάτω, κόβει με το ψαλίδι την κορδέλα των εγκαινίων. Δεύτερο αααααα! Πιο έντονο, με επιφώνημα έκπληξης. Οχι δεν έπεσε το ψαλίδι, αλλά χιλιάδες, βροχή, κοκκινόχρυσα γυαλιστερά χαρτάκια, ευχή ευημερίας και υπόμνηση φαντασμαγορίας που κατά βάθος -τι άλλο;- είναι το σινεμά. Οι δημοφιλείς από τηλεοπτικά σίριαλ Γιώργος Καραμίχος και Γωγώ Μπρέμπου έδωσαν νεανική, ανέμελη νότα ως τελετάρχες, αλλά κάπου τον παρεξήγησαν τον ρόλο τους, έκαναν χειραψία με τους υπουργούς και επισήμους που τους καλούσαν στο βήμα και όταν χρειάστηκε μετάφραση των όσων είπε, στα αγγλικά, ο βραβευμένος Βόσνιος Ντάνις Τάνοβιτς του «L’ Enfer», ταινίας εκτός συναγωνισμού των εγκαινίων, και στα γαλλικά ο παραγωγός του, έπεσαν γελάκια αμηχανίας επί σκηνής και «τς! τς! τς!» κάτω στην πλατεία. Για την ωραία αφίσα γράψαμε, για το φροντισμένο πρόγραμμα με τις ταινίες από το A ώς το Ω θα μας κατατοπίσουν η Μαρία Κατσουνάκη και ο Παναγιώτης Παναγόπουλος, που θα ‘ναι εκεί ώς και τη Δευτέρα 28 Νοεμβρίου, βραδιά Κρατικών Βραβείων Ποιότητας. Οσο για τη μητέρα και την οικογένεια του σκηνοθέτη Αλέξη Μπίστικα, που στην ειδική προβολή – αφιέρωμα του Σαββάτου 19/11, η διευθύντρια του Φεστιβάλ κ. Δέσποινα Μουζάκη, στην Αίθουσα «Παύλος Ζάννας» του «Ολύμπιον», απένειμε τον «Χρυσό Αλέξανδρο» «στον Αλέξη Μπίστικα για το έργο του και την προσφορά του» στη μικρού μήκους ζωή του, ταγμένη στον κινηματογράφο. Είναι «ο Αλέξανδρος» που δίνει -είπε- το Φεστιβάλ στους «Νέους Δημιουργούς». Ευχαριστούμε, 46ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου! Ευχαριστούμε Θεσσαλονίκη, με τους ωραίους σε όψη και καρδιά, ανθρώπους! Αυτή τη φορά ο Αλέξης Μπίστικας βγήκε αληθινός στις προβλέψεις του, όταν τηλεφωνούσε κι έλεγε «ελάτε στη Θεσσαλονίκη, τους άρεσε η ταινία, νομίζω ότι θα πάρω βραβείο». Το πήρε τελικά, ύστερα από 10 χρόνια, γιατί οι εννιά ταινίες που άφησε στα 31 του χρόνια αντέχουν στον χρόνο, το ‘δειξε το συγκινημένο χειροκρότημα της αίθουσας και ο ουσιαστικός σχολιασμός πάνω στο έργο του των ανθρώπων του κινηματογράφου που μίλησαν για τις ταινίες του: Βούλα Γεωργακάκου του EKK, ο θεωρητικός κινηματογράφου δικαστής Γιάννης Κονταξόπουλος, οι δύο σκηνοθέτες της γενιάς του, Εύα Στεφανή και Λευτέρης Χαρίτος -με ένα περιεκτικό φιλμάκι από τη ζωή και τις ταινίες του, λαμπερό «σαν μονόπετρο»- και ο κριτικός κινηματογράφου Ηλίας Κανέλλης. Τον υπεύθυνο προγράμματος σκηνοθέτη Θάνο Αναστόπουλο και όσους πίστεψαν στον Αλέξη τούς ευχαριστούμε. Και πιο πολύ, το κοινό της ωραίας, μαγικής Θεσσαλονίκης, που κάθε ηλιοβασίλεμα στήνει ένα «Ξέφωτο», εκεί στην άκρη του ουρανού…