Ξαφνικά, σαν να γύρισε πίσω ο χρόνος! Και ο λόγος: ζητήσατε το τραγούδι που από τις «Ημέρες Ραδιοφώνου» -την καλύτερη ταινία του Γούντι Αλεν, που έπιασε τον παλμό εκείνης της εποχής- ώς σήμερα που ζούμε την παντοδυναμία της τηλεόρασης, το τραγούδι είναι η μεγάλη, η αναμφισβήτητη σταρ! Από το Φεστιβάλ Τραγουδιού του EIP 1959, ’60, ’61 μετρήστε πόσα χρόνια έχουν περάσει. Παιδιά μικρά ή νεολαία βάζαμε αυτί στο ραδιόφωνο να ακούσουμε αν θα νικήσει το αγαπημένο μας. Σήμερα, έχουμε το «Αγαπημένο της EPT», το Φεστιβάλ Τραγουδιού 2005. Μπροστά στην τηλεόραση όλη η Ελλάδα, και επί τόπου, οι τυχεροί Θεσσαλονικείς, που έχουν δημιουργήσει και αγαπήσει τον διαγωνισμό – θεσμό, στο ολόφωτο γήπεδο Πυλαίας θα ζήσουν την πρώτη από τις «Δύο βραδιές γεμάτες τραγούδια», που διοργανώνει η EPT και η ΔΕΘ, με νέα παιδιά να ανοίγουν επίσημα τα φτερά τους στην αποψινή βραδιά και καταξιωμένους δημιουργούς και τραγουδιστές, την Κυριακή 9 Οκτωβρίου, που θα πάρουν μέρος στο Φεστιβάλ με τραγούδια τους γραμμένα ειδικά για την τελική βραδιά.
Θα ακουστούν έντεκα τραγούδια, με το μουσικό χρώμα και μήνυμα Ελλήνων δημιουργών και θα συμμετάσχει και ο νικητής ή νικήτρια των πρωτοεμφανιζόμενων στην πρώτη βραδιά. Το πρώτο τραγούδι του άτυπου αυτού διαγωνισμού θα παραλάβει το βραβείο του κοινού, ενώ θα παρουσιαστεί και αφιέρωμα στον Σταύρο Κουγιουμτζή, με ωραίες, σπάνιες μελωδίες του συνθέτη, που έφυγε πρόωρα. Το μουσικό σήμα του Φεστιβάλ Τραγουδιού συνέθεσε ο Παναγιώτης Καλαντζόπουλος και το οπτικό δημιούργησε ο Δημήτρης Αρβανίτης. Πάμε πάλι πίσω, να θυμηθούμε. 25 με 30 χρόνια πριν, τα παιδιά διάβαζαν από νωρίς τα μαθήματά τους, αυτή ήταν η συμφωνία «για να μας αφήσεις να δούμε ώς το τέλος το Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης». Οπως και γινόταν, γιατί και η μαμά ήθελε να δει και να ακούσει. H συγκέντρωση μπροστά στην τηλεόραση. Ολα εκεί γίνονταν, κουβεντολόι, πρόχειρο φαγητό, κρίσεις, χοροπηδητά και στο τέλος της βραδιάς στοιχήματα, για το ποιο τραγούδι θα ‘ρθει πρώτο, δεύτερο, τρίτο. Και αυτή η χαρούμενη σύναξη γινόταν, χρόνος περνάει, χρόνος έρχεται, όποτε άναβαν τα φώτα και άρχιζαν οι μουσικές του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Μετά ήρθε η Γιουροβίζιον, πήραμε διαβατήριο για την Ευρώπη, η προτινή αίγλη του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης χλώμιασε, ώσπου σταμάτησε. Και να που φέτος, EPT και ΔΕΘ, το ξαναστήνουν, στον θρόνο της Θεσσαλονίκης, με ιδιαίτερες αξιώσεις και οργανωτική επιμέλεια. Αλλά και με την ευλογία των γνωστών συνθετών, που και αυτοί καλωσορίζουν την εμφάνιση νέων και μάλιστα συνυπάρχουν μαζί τους, τη δεύτερη και τελευταία βραδιά της Κυριακής. O πρόεδρος της EPT, ο καλός μας συνάδελφος και πρώην διευθυντής Σύνταξης της «K», ο Χρήστος Παναγόπουλος, εκτός του ότι είναι… ανταγωνιστικός (γιατί θέλει, και το κατορθώνει, η κρατική τηλεόραση να είναι ζωηρή και ενδιαφέρουσα και να ανταγωνίζεται με καλύτερη ποιότητα τα ιδιωτικά κανάλια) είναι και γούρικος! Για πρώτη φορά, επί της προεδρίας του πήγαμε στον Διαγωνισμό της Γιουροβίζιον, στο Κίεβο της Ουκρανίας, με την Ελενα Παπαρίζου και το τραγούδι των Χρήστου Δάντη – Ναταλίας Γερμανού «My number one», κερδίσαμε και φέρνουμε τον Ευρωδιαγωνισμό στην Αθήνα, με την αύρα των Ολυμπιακών Αγώνων 2004 να κρατάει ακόμη… Δώδεκα τραγούδια νέων συνθετών και ερμηνευτών στην αποψινή βραδιά, σε ζωντανή μετάδοση από τη Θεσσαλονίκη στους δέκτες μας. Και αν αφεθούμε να ξαναγίνουμε παιδιά, κοντά στα παιδιά μας ή και στα παιδιά των παιδιών μας, κέρδος θα ‘ναι για τη δική μας ψυχαγωγία. Να γλιτώσουμε από τις «μάνες και τους γιους – κόρες σε νυφοπάζαρο» και από τα ερωτικά ή κωμικά ή και από τα δύο «σίριαλ» των ιδιωτικών καναλιών ή τις «κουτσομπολίστικες» εκπομπές κυριών, που δεν έχουν πάρει ποτέ μια πρόσκληση λαμπερή, αληθινά επώνυμη, στη ζωή τους!
Το Τραγούδι να ‘ναι καλά, και εμείς που το αγαπούμε, καλύτερα…
