Δεν υπάρχει τίποτε πιο αδυσώπητο από μια live μετάδοση γεγονότος που διαρκεί και διαρκεί. Με την κάμερα στραμμένη στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, όπου έγινε, προχθές Κυριακή, η απονομή των Κρατικών Βραβείων Ποιότητας και τον ήχο από τα μικρόφωνα του βήματος και από τα προσωπικά των παρουσιαστών συνέχεια ανοιχτό, χωρίς δυνατότητα μοντάζ, φυσικό είναι να φανούν όλες οι «ρυτίδες», τα χάσματα και οι επαναλήψεις. Αχ! εκείνα τα «συγχαρητήρια! Μπράβο!» της κ. Μπήλιως Τσουκαλά και του κ. Στέλιου Κούλογλου, οι χειραψίες, τα φιλιά και οι αγκαλιές, καθώς και τα αστειάκια και γελάκια στο άνοιγμα των φακέλων!
Αλήθεια, όταν δύο γνωστοί δημοσιογράφοι αναλαμβάνουν καθήκοντα παρουσιαστού – τελετάρχου, αυτό δεν έχει, εννοείται, καμιά σχέση με τις προσωπικές τους εκπομπές στην τηλεόραση. Είναι εκεί για να αναγγέλλουν τι πρόκειται να γίνει, να καλούν τις προσωπικότητες που θα δώσουν τα βραβεία και να καλωσορίζουν τους βραβευόμενους που, με τη σειρά τους, έλεγαν τα δικά τους «ευχαριστώ», στους παραγωγούς και συνεργάτες τους. Μόνον ο Περικλής Χούρσογλου ευχαρίστησε τη μητέρα του που, όταν σπούδαζε για να γίνει μαθηματικός και της είπε ότι θα ήθελε να γίνει σκηνοθέτης, εκείνη του είπε: «Γίνε τότε σκηνοθέτης»!
Γι’ αυτήν της την παρότρυνση, σε τέτοια καίρια στιγμή, την ευχαρίστησε απλά και αληθινά και έδωσε μια ανθρώπινη νότα στα λογύδρια των εχόντων ή εχουσών «τρακ», σύμφωνα πάντα με δική τους δήλωση! H κάμερα έφευγε από τη σκηνή για να δείξει το πανόραμα της Αίθουσας, εστίαζε στα μπροστινά καθίσματα, όπου ξεχώριζαν στην τέταρτη και πέμπτη σειρά άδειες θέσεις και στην πρώτη, συχνά-πυκνά, όπου κάθονταν ο υπουργός Πολιτισμού κ. Ευάγγελος Βενιζέλος με τη σύζυγό του και την κόρη τους, ο πρόεδρος της ET1 κ. Αγγελος Στάγκος, ο διευθυντής του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης κ. Μιχάλης Δημόπουλος, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Τζώνης Καλημέρης, όλοι τους είχαν την ανέκφραστη, αγέλαστη πόζα που παίρνουν οι VIP’S μπροστά στην κάμερα.
Ο Μάριος Φραγκούλης κάθησε με τη φίλη του, κριτικό Ροζίτα Σώκου, και το δικό τους χειροκρότημα, δυνατό, ενώθηκε με αυτό της αίθουσας όταν εκλήθη στη σκηνή να δώσει το βραβείο ενδυματολογίας η κ. Ντένη Βαχλιώτη, η ενδυματολόγος της «Στέλλας», του Κακογιάννη, του «Ποτέ την Κυριακή», της «Φαίδρας» του Ζυλ Ντασσέν, που είχε προταθεί για τα κοστούμια της «Φαίδρας-Μελίνας για Οσκαρ το 1962. Είχαμε δει τις αεράτες δημιουργίες της Ντένης, με τη Μελίνα να τους δίνει τη σφραγίδα της δικής της προσωπικότητας στο φιλμάκι λίγο πριν. Ανέβηκε και η Ντένη Βαχλιώτη, με μαυρόασπρο ιερατικό chic φόρεμα, στάθηκε στο βήμα, κοίταξε με τα πράσινα μάτια της το κόκκινο μάτι της κάμερας και κατέκτησε την αίθουσα με τα λόγια της. «Στο σπίτι της Μελίνας στο Παρίσι, στη Rue de Rivoli, απέναντι στις Tullieries, ακούσαμε τον Μίκη Θεοδωράκη να παίζει στο πιάνο το τραγούδι που σιγοψιθύρισε αμέσως ο Αντονι Πέρκινς και τραγούδησε η Μελίνα στη «Φαίδρα».
Οσο για το βραβείο ενδυματολογίας, το πήρε η Εύα Νάθενα για τις «Θεατρίνες». Ανέβηκε στη σκηνή, νέα κοπελάρα, φρέσκια σάρκα, ευχαρίστησε τις συνεργάτιδές της, γεφύρωσε, εάν ποτέ υπήρξε, «το χάσμα των γενεών» δίπλα στη διαχρονική Ντένη. Πού είσαι, αξέχαστη, Φωφώ Βασιλακάκη, να την καμαρώσεις τη φιλενάδα σου, σωστή, γλαφυρή, κοσμοπολίτισσα με ταλέντο, όπως κι εσύ! Ανέβηκε ύστερα από λίγο στη σκηνή και η Ειρήνη Βαχλιώτη, πρώτο βραβείο μικρού μήκους, απάντησε στην, ολοφάνερη, ερώτηση «Εχετε συγγένεια με την κ. Βαχλιώτη;». Ναι, είναι θεία μου, και μίλησε σοβαρά για τον κινηματογραφικό δρόμο που διάλεξε. «O κινηματογράφος μικρού μήκους πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα -είπε- γιατί δίνει την ευκαιρία στον σκηνοθέτη να πειραματίζεται». Αλλη νεανική, σοβαρή παρουσία η Εκάβη Ντούμα, που πήρε το β΄ βραβείο γυναικείου ρόλου για το «Μάτια από νύχτα» του Χούρσογλου. «Ποιον να ευχαριστήσω, πέρα και πρώτα, μετά τον Περικλή; είπε. Οι γονείς μου λείπουν για επιστημονικό ταξίδι στην Αμερική, τ’ αδέλφια μου θα το βλέπουν, ελπίζω, από την τηλεόραση! Ναι, η Εκάβη είναι η κόρη του καθηγητού της Αρχαιολογίας και ανασκαφέα του Ακρωτηρίου Θήρας, του Χρίστου και της Αλεξάνδρας Ντούμα.
Γιατί «τηλεοπτική Κουζίνα» ο τίτλος; Πρώτον, για την «Πολίτικη Κουζίνα» του Τάσου Μπουλμέτη που σάρωσε με οκτώ κρατικά βραβεία, και βραβείο Κοινού από το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, και με 750.000 εισιτήρια στις αίθουσες. «Δεν χρειάζεσαι κρατικό βραβείο, Τάσο», είπε ο Νίκος Κούνδουρος «αλλά πάρτο και αυτό!», η ατάκα της βραδιάς. Ξεχώρισε η συνθέτις Ευανθία Ρεμπούτσικα, στολισμένη με τον χείμαρρο των πυρόξανθων μαλλιών της, ενώ η μουσική της ταινίας πλημμύριζε νοσταλγία και άρωμα πολίτικου κανταϊφιού την Αίθουσα Μεγάρου! Στην έναρξη τον τόνο έδωσε η μουσική για ταινίες του Μίκη Θεοδωράκη, από την Ορχήστρα Δήμου Θεσσαλονίκης, με διευθυντή τον Λουκά Καρυτινό και τραγούδι από τον σωστό Γιώργο Νταλάρα. Παρών, ζωηρός, έστω και μέσα από το «Link» ο Μίκης Θεοδωράκης υπεραμύνθηκε της σημασίας της μουσικής για τον κινηματογράφο. Γι’ αυτό λέμε ότι είχε απ’ όλα η βραδιά των βραβείων του ΥΠΠΟ που έδωσε μερικές χιλιάδες ευρώ στους βραβευθέντες, και τη δυνατότητα να οραματισθούν μια νέα τους ταινία, μεγάλου ή μικρού μήκους. Κάθε γιορτή κινηματογράφου έχει, πάντως, την αξία της. Από την απευθείας μετάδοση, φαινόταν λίγο «κουρντισμένη» η όλη παρουσίαση, αρκετά «κυριλέ» (σ’ αυτό συμβάλλει το κλίμα του Μεγάρου Μουσικής) και συγκρατημένη, τόσο που έλειψαν σε μερικούς από τους τηλεπαρατηρητές, οι φωνές του αξέχαστου εξώστη στα διαγωνιστικά χρόνια του Φεστιβάλ, στην Αίθουσα Μακεδονικών Σπουδών. Κοντά στα τόσα «μπράβο» και «συγχαρητήρια» που πήρε ο Τάσος Μπουλμέτης και οι παραγωγοί του και συνεργάτες, ένα ακόμη από μας «μπράβο!» που έφερε κοινό και ΥΠΠΟ κοντά. Ανάγκα και πείθονται!
