Εμπλοκή της Ελλάδας στον «εμφύλιο» που σπαράσσει την πολιτική και οικονομική ελίτ της Ρωσίας σηματοδοτεί η σύλληψη στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» του Ρωσοεβραίου επιχειρηματία Βλαντιμίρ Γκουζίνσκι. Εμπλοκή με διεθνείς επιπλοκές ανωτάτου επιπέδου, καθώς αφόρητες πιέσεις ασκούνται ήδη επί της κυβέρνησης να μην προχωρήσει στην έκδοση του Γκουζίνσκι στη Ρωσία, όχι μόνο από το Ισραήλ και το αμερικανοεβραϊκό λόμπι, όπως ήταν αναμενόμενο, αλλά και ευθέως από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Πράγμα καθόλου απροσδόκητο, βεβαίως, δεδομένου ότι ο Γκουζίνσκι υπήρξε κατά τη δεκαετία του ’90 ο ένας εκ των δύο σημαντικότερων «ολιγαρχών» μέσω των οποίων περνούσε η αμερικανική επιρροή απ’ ευθείας στον τότε Ρώσο πρόεδρο Μπόρις Γέλτσιν.
Δεν υφίσταται η παραμικρή αμφιβολία ότι ο Γκουζίνσκι έχει διαπράξει πολλαπλάσια οικονομικά εγκλήματα απ’ όσα του αποδίδουν οι ρωσικές αρχές στο ένταλμα, βάσει του οποίου έγινε η σύλληψή του. Ολοι οι «ολιγάρχες» της Ρωσίας απέκτησαν τις αμύθητες περιουσίες τους κατά τη δεκαετία του ’90 με άκρως διαβλητές διεργασίες λεηλασίας του δημόσιου πλούτου, έχοντας την πλήρη στήριξη της τότε πολιτικής εξουσίας.
Δεν υφίσταται επίσης η παραμικρή αμφιβολία πως ο Γκουζίνσκι καταδιώκεται σήμερα για πολιτικούς λόγους – για τους ίδιους που ήδη εκκαθαρίστηκε ο Μπόρις Μπερεζόφσκι και ετοιμάζεται η εκκαθάριση των Μιχαήλ Χοντορκόφσκι και Ρομάν Αμπράμοβιτς. O αρχικός διαμοιρασμός των ιματίων της κρατικής περιουσίας της ΕΣΣΔ οδήγησε στον ιλιγγιώδη πλουτισμό ατόμων, τα οποία μετέφεραν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια στις τράπεζες της Δύσης. O Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν έχει αντιληφθεί πως σε τέτοια παρασιτική βάση είναι αδύνατον να αναπτυχθεί βιώσιμος ρωσικός καπιταλισμός. Με αυταρχικό τρόπο, λοιπόν, απαλλοτριώνει την εν Ρωσία περιουσία των «παλαιών ολιγαρχών» για να την ξαναμοιράσει -αποκομίζοντας φυσικά και ίδιον πολιτικό όφελος- σε άλλους επιχειρηματίες, που θεωρεί ότι θα την κρατήσουν και εν μέρει θα την επενδύσουν μέσα στη χώρα.
Στη διαπάλη αυτή ο Γκουζίνσκι είναι ήδη «καμένο χαρτί», πράγμα που δυσκολεύει τους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης. Ούτε ο Πούτιν τον θέλει διακαώς πίσω, αφού τον έχει εξουδετερώσει, ούτε οι Αμερικανοί επενδύουν πάνω του – τον υποστηρίζουν απλώς μην τυχόν τους φανεί χρήσιμος αργότερα, σε κάποια στροφή της ρωσικής πολιτικής. O ρωσικός «εμφύλιος» δεν θα κριθεί στην Αθήνα, λοιπόν.
