«Εμείς, ως μεσογειακός λαός, είμαστε ευαίσθητοι και αισθηματίες, γι’ αυτό το κόρτε έδινε και έπαιρνε στη Σμύρνη. Οι νεαροί έκοβαν βόλτες έξω από το σπίτι της αγαπημένης και εκείνη, είτε από το μπαλκόνι είτε από κανένα παράθυρο, καμάρωνε. Οταν δε εβράδιαζε και σουρούπωνε, συναντώντο και επήγαιναν και τα έλεγαν σε κανένα μη πολυφωτισμένο στενοσόκακο. Ηταν το περίφημο κόρτε. Οι μεγαλύτεροι όμως ερωτευμένοι έδειχναν τα αισθήματά τους προς την αγαπημένη τους με άλλο πιο εντυπωσιακό και θορυβώδη τρόπο. Ηταν οι λεγόμενες στη Σμύρνη πατινάδες. Οι εκδηλώσεις αυτές εγίνοντο συνήθως στις μεσονύχτιες ώρες. Προηγείτο μια άμαξα μέσα εις την οποία ήσαν τα όργανα. Τα όργανα αυτά ήσαν συνήθως, ένα σαντούρι, κιθάρα, βιολί, μπουζούκι και κανένα ούτι. Πολλές φορές ο βιολιστής, για να ακούγεται καλύτερα, εκάθετο πλάγια στον αμαξά. Ακολουθούσε δεύτερη άμαξα, στην οποία ήσαν ο ερωτευμένος και οι φίλοι του… Ενας βολικός τρόπος συναντήσεως για τα νεαρά ζεύγη ήταν και ο κινηματογράφος. Τότε στην παραλία της Σμύρνης υπήρχαν δύο αξιόλογοι, το «Πάλλας» και η σάλα του «Καφέ ντε Παρί». Εμείς οι νεαροί συχνάζαμε στον «Φοίνικα», στα σύνορα της συνοικίας Αγίας Αικατερίνης με τον Αγιο Δημήτριο, διότι και πιο βολικός ήτο αλλά και το εισιτήριο ήταν πολύ φθηνότερο από τους παραλιακούς»…
Ενα απόσπασμα από το βιβλίο του 98χρονου Γιώργου Θ. Κατραμόπουλου «H Σμύρνη των Σμυρνιών», από την «Ωκεανίδα» που ήταν για πέντε συνεχείς εβδομάδες στη λίστα των «Best Seller» της «K» της Κυριακής. Είναι, όμως, το 17χρονο παλικαρόπουλο που τα διηγείται αυτά, όπως τα ‘ζησε, ώσπου ήρθαν και τα ‘καψαν όλα, αλλά όχι και τη μνήμη και τη νοσταλγία, οι Φλόγες της Καταστροφής του 1922. Την Τετάρτη, στην «Ενωση Σμυρναίων» στην οδό Καρύτση 3, ώρα 7.00 μ.μ., θα παρουσιαστεί το βιβλίο από την κόρη του Ελένη Μπίστικα-Κατραμοπούλου και ο ίδιος ο συγγραφέας θα μιλήσει με τον κόσμο και θα απαντήσει στις ερωτήσεις. «Παππού» του ‘χε πει ο εγγονός του Αλέξης. «Να γράφεις με εικόνες και ήχο, και εγώ θα στο κάνω ταινία». Τα βιβλία έγιναν τρία αλλά… Αύριο, Δευτέρα 17 Μαρτίου είναι η εορτή του Αγίου Αλεξίου, ανθρώπου του Θεού…
