Σ ε λίγες ημέρες, σύσσωμη η πολιτική ηγεσία θα ανηφορίσει προς τη Θεσσαλονίκη, για την ετήσια «παράσταση» της οικονομίας. Για ακόμη μια φορά θα παρατεθούν στοιχεία προόδου, θα περιγραφούν προοπτικές ανάπτυξης, θα παρουσιασθούν κάποια «φιλολαϊκά» μέτρα, θα ακολουθήσουν παραινέσεις και προτροπές για βελτίωση της παραγωγικότητας, θα κολακευθούν οι Θεσσαλονικείς από το ετήσιο πανηγύρι, θα «στενάξουν» τα Λαδάδικα και ο «Μύλος» το Σαββατοκύριακο από τους επισήμους και από την μεταπροσεχή Δευτέρα η οικονομία θα επανέλθει στα συνήθη προβλήματά της, σε όλα εκείνα που την καταδυναστεύουν, την εμποδίζουν, την κρατούν και τη δεσμεύουν.
Κι εδώ βρίσκεται το πρόβλημα. Επί δεκαετίες, οι κυβερνήτες αυτής της χώρας πασχίζουν, μετά τις διακοπές του Αυγούστου, να προετοιμάσουν όσο το δυνατόν καλύτερα την ετήσια παράσταση της Θεσσαλονίκης, να αποκομίσουν όσα γίνεται περισσότερα απ’ αυτήν, αλλά είναι βέβαιο πως, με εξαίρεση ξεχωριστές χρονιές, πραγματικά κρίσιμες και μεταβατικές, οι Ελληνες δεν είχαν να πάρουν πολλά απ’ αυτές τις γιορτές επικοινωνίας.
Τα φετινά εγκαίνια της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης μοιάζουν να κυριαρχούνται από αυτήν τη συνταγή. Λίγες φορολογικές ελαφρύνσεις, κάτι για τις συντάξεις, πολλά για την πρόοδο και τη συμμετοχή μας στη Ευρωζώνη, αλλά ελάχιστα για τα πραγματικά προβλήματα της οικονομίας και τα αδιέξοδα της οικονομικής πολιτικής, η οποία εδώ και πολλά χρόνια επιδίδεται στην αυτή άσκηση ισορροπίας ανάμεσα στη δημοσιονομική πίεση και τις δαπανηρές απαιτήσεις της κοινωνίας. H χώρα, κακά τα ψέματα, παραμένει υπερχρεωμένη και ουσιαστικά δεν έχει έγινε ποτέ προσπάθεια ολοκληρωμένη να ξεφύγει απ’ αυτήν την κατάσταση.
Κανείς όμως δεν μέτρησε πόσο αποδοτική είναι αυτή η άσκηση για το σύνολο των πολιτών. Φέτος, οι κρατικές δαπάνες τρέχουν με ρυθμό τριπλάσιο απ’ αυτόν του πληθωρισμού, χωρίς κανείς να μπορεί να προσδιορίσει τι αποδίδουν αυτές. Ουδείς μέτρησε ποτέ πόσο βελτιώθηκαν π.χ. οι υπηρεσίες της Υγείας, της Παιδείας ή του Δημοσίου γενικότερα, από τους πόρους που εισέρρευσαν στους τομείς αυτούς. Κανείς δεν μέτρησε, για παράδειγμα, πόσοι πολίτες προσήλθαν στα κέντρα εξυπηρέτησης πολιτών που δημιουργούνται συνεχώς και αν η προσέλευση είναι συμβατή με το κόστος δημιουργίας τους. Κανείς δεν γνωρίζει πόσα και πού ξοδεύουν οι Δήμοι. Δεν έχουν καν υποχρέωση να παρουσιάζουν, έστω μια φορά το χρόνο, ισολογισμό, όταν κάτι τέτοιο απαιτείται και για τη μικρότερη των ιδιωτικών επιχειρήσεων.
Οσο τούτα τα απλούστερα δεν αντιμετωπίζονται όσο ξοδεύουμε για να ξοδεύουμε, όσο το χρέος διατηρείται τεράστιο τόσο δεν θα υπάρχουν δυνατότητες και πόροι για τ’ άλλα, τα σημαντικά και κρίσιμα. Θα μένουμε έτσι στα συνήθη, στις εντυπώσεις, στο θέαμα και στις ασκήσεις ισορροπίας, μέχρι κάποια στιγμή να πέσουμε…
«Εντονα… πολιτικά φαινόμενα» προβλέπω τις προσεχείς ημέρες, εν όψει της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης, καθώς είναι και παραμονές εκλογών, έστω δημοτικών και νομαρχιακών. Την έντασή τους δεν είναι εύκολο να προβλέψει κανείς, καθώς αν ο πρωθυπουργός, που πάντοτε ανεβαίνει πρώτος στη συμπρωτεύουσα και καθορίζει τρόπον τινά την αντιπαράθεση, υψώσει πολύ τους τόνους, ουδείς γνωρίζει τι θα πράξει μια εβδομάδα αργότερα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Εκείνο που προβλέπω με βεβαιότητα είναι ότι… το πρώτο κύμα πολιτικής κακοκαιρίας αναμένεται να τελειώσει το βράδυ της 20ής Οκτωβρίου, ημέρα ολοκλήρωσης των εκλογών. Αναλόγως δε των αποτελεσμάτων θα εξαρτηθεί και εάν οι… πολιτικές καταιγίδες θα συνεχισθούν με μεγαλύτερη ακόμη ένταση την επομένη. Είδες η… ΕΜΥ;
