O «ομφάλιος λώρος» της επικοινωνίας μιας στήλης με τους αναγνώστες είναι η αλληλογραφία. Συχνά συμβαίνει ύστερα από κάποιο σημείωμα που αγγίζει συναισθηματικά χορδές ευαισθησίας στον αναγνώστη, να έρχονται γράμματα -ευτυχώς, γραμμένα στο χέρι και σταλμένα με το ταχυδρομείο κι όχι με το πρόχειρο fax- που εξηγούν τον λόγο. «Σας γράφω για να σας πω ότι συμφωνώ (ή δεν συμφωνώ μαζί σας), με συγκινήσατε, μου ανοίξατε τα μάτια, με βάλατε σε σκέψεις» κ.λπ. Τις περισσότερες φορές έχουν κάτι να συμπληρώσουν κι αυτό κάνει την αλληλογραφία ιδιαίτερα χρήσιμη. Πολλά είναι προσωπικά και δεν επιζητούν δημοσιότητα, αλλά πάλι αφήνονται στην κρίση του αποδέκτη.
Ο μικρός φάκελος (που τον φύλαξα, εννοείται) έφερε την κεφαλή της θεάς Αθηνάς, γιατί ο αποστολέας δεν είναι άλλος από τον ακαδημαϊκό και πολυγραφότατο συγγραφέα κ. Τάσο Αθανασιάδη. Είναι σταλμένος από το Λουτράκι, όπου τέτοια εποχή, μεταπολεμικά, παραθέριζε για να πιει το περίφημο «ιαματικό νερό», όλη η Αθήνα. Στην Ποσειδώνος 33 μένει ο κ. Τάσος Αθανασιάδης, με τη σύζυγό του Μαρία, που αναγορεύτηκε αριστοβάθμιος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Αφορμή για το γράμμα του αυτό ήταν σημείωμα της στήλης για εντυπώσεις και σκέψεις από μια επίσκεψη στη σημερινή Σμύρνη. Ηθελε ο αγαπητός Τάσος, γεννημένος στο Σαλιχλί, τις αρχαίες Σάρδεις, από οικογένεια τραπεζίτη που ήρθε, παιδάκι με την Καταστροφή να μας θυμίσει αυτά: ότι «τη λαϊκοποίηση της περίφημης προκυμαίας της Σμύρνης, το «Κε», που την είχαν υμνήσει μεγάλοι Ευρωπαίοι συγγραφείς, την είχα διεκτραγωδήσει στο βιβλιαράκι μου «Ελεγειακό Οδοιπορικό», γραμμένο όταν γύρισα από μιας βδομάδας πρόσκληση του φιλέλληνα Δήμαρχου της γενέτειράς μου Σαλιχλί, όταν βραβεύτηκαν οι δύο πρώτοι τόμοι του μυθιστορήματός μου «Τα Παιδιά της Νιόβης» (σύνολον τέσσερις τόμοι) με το Βραβείο Ιπεκσί στην Κωνσταντινούπολη. H περίφημη παραλία της Σμύρνης και τα δύο αριστοκρατικά προάστιά της, Μπουτζάς και Μπουρνόβας, ήταν αγνώριστα από τους χωριάτες που τα κατοικούσαν, σπέρνοντας στους δρόμους τους τσουβάλια με όσπρια και λαχανικά. H παραλία έμοιαζε με τη λαϊκή κοσμοπλημμύρα της στο Μοναστηράκι άλλοτε». Αυτά μας γράφει ο Τάσος που γεμίζει τις μπαταρίες του, παραθερίζοντας στο ωραίο Λουτράκι από τον Ιούνιο. Και μας δίνει και μία είδηση, να την μοιραστούμε με τους αναγνώστες μας. «Τα παιδιά της Νιόβης», το χρονικό της ακμής της Σμύρνης και το δράμα της Καταστροφής και της προσφυγιάς μεταφέρονται στην τηλεόραση (ET-1), σκηνοθετημένα από τον Κουτσομύτη στις αρχές του 2003, με εξαίρετους ηθοποιούς.
Θα ‘ναι μια όαση, γιατί το μυθιστόρημα βασίζεται στην ιστορία στα γεγονότα, όσο και στις αναμνήσεις και στο συναίσθημα που πηγάζει πλούσιο από κάθε σελίδα του Μικρασιάτη πολυβραβευμένου συγγραφέα. H τηλεοπτική μεταφορά των «Πανθέων» του αποτελεί αξεπέραστη πρόκληση για κάθε σκηνοθέτη. «Καλή Τύχη» στα τηλεοπτικά «Παιδιά της Νιόβης», που ως βιβλίο ήταν, είναι ακόμη, μπεστ-σέλερ και που δεν δημιουργεί φανταστικούς τύπους, όπως π.χ. «Οι Μάγισσες της Σμύρνης», αλλά στηρίζεται στην αλήθεια. Εχουν πει πολλά για μας τις Σμυρνιές (το «παστρικιές» βγήκε γιατί έπλεναν οι προσφυγοπούλες κάθε μέρα την αυλή τους) αλλά «μάγισσες» ποτέ. Δεν χρειάζονταν φίλτρα και ματζούνια για να κρατούν τους άντρες τους πιστούς! H περιποίηση, το καλό φαγητό, η μια κουβέντα παρακάτω, η υποδοχή «καλώς τον άρχοντά μου», έφθαναν. Τάσο Αθανασιάδη, σε ευχαριστούμε για το γραμματάκι σου. Και να πώς είναι σήμερα το «Κε» (QUAI): πολυκατοικιούπολη!
