Ενα θέμα που έχει θίξει πρώτη η «K» και που ζητεί τη μεσολάβηση κράτους, Εκκλησίας της Ελλάδος και Οικουμενικού Πατριαρχείου. Επέστρεψε συγκλονισμένος από την επίσκεψή του στα άγια χώματα της Σμύρνης, αυτόν τον Αύγουστο, το μέλος του Δ.Σ. της Ενωσης Σμυρναίων, ο κ. Θεόφιλος Ιωαννίδης, δικηγόρος και πρόεδρος της Παγκοσμίου Αδελφότητος για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία. O λόγος που αισθάνθηκε έτσι είναι οι ενοχές που του δημιούργησε η σημερινή εικόνα της Σμύρνης. Οχι μόνον η «μοντέρνα», χωρίς προσωπικότητα πολυκατοικιούπολη, (φωτο) με έναν μονό πύργο-ουρανοξύστη να ξεχωρίζει πάνω στο άλλοτε πανέμορφο «Και» (Quai), την περίφημη παραλιακή οδό της Σμύρνης πριν από την Καταστροφή του 1922. Αλλά και η εντύπωση της φτώχειας και του χαμηλού επιπέδου των ανθρώπων που την κατοικούν, ακριβώς πίσω από τη βιτρίνα, και το κέντρο της Σμύρνης, στον χώρο που επεκτάθηκε η νέα πόλη, με τις γειτονιές όπου ζουν σε πρωτόγονες συνθήκες οι κάτοικοι, φερμένοι από τα βάθη της Τουρκίας. «Τίποτα δεν θυμίζει την ιστορική πόλη της Σμύρνης των Ελλήνων, ούτε καν ένα βιβλίο βρίσκει ο επισκέπτης, που να μιλάει για το «μικρό Παρίσι της Ανατολής». Με πληθυσμό περί τα επτά εκατομμύρια, η Σμύρνη εξακολουθεί, λόγω της θέσεώς της, να είναι και σήμερα ένα σπουδαίο εμπορικό λιμάνι, κι ενώ «η πρόσοψη» έχει εκσυγχρονισθεί, μέσα στη νέα πόλη, αμαθείς άνθρωποι αντιμετωπίζουν τη φτώχεια». Τις εντυπώσεις του αυτές τις μετέφερε στη στήλη ο κ. Θ. Ιωαννίδης, με ρίζα καταγωγής από τη Σμύρνη από τον πατέρα του, και λόγω των ευθυνών που έχουμε απέναντι στη μνήμη της Σμύρνης, όχι μόνον τα μέλη του Δ.Σ. της Ενωσης Σμυρναίων, αλλά όσοι ανήκουμε στην ευρύτερη οικογένεια των Μικρασιατών προσφύγων. «Με βαθιά λύπη -πρόσθεσε- συνειδητοποίησα ότι η γενιά μας δεν έχει κάνει τίποτε, όχι μόνο για τη θρησκευτική ζωή και παράδοση αλλά ούτε για την ιστορία αυτής της πόλης – πρωταγωνίστριας του Ελληνισμού, και για την προβολή της. Εγώ, τουλάχιστον, νιώθω κάποιες ενοχές, παρ’ όλο που έγραψα ορισμένα άρθρα, όταν στη δεκαετία του ’70, για πρώτη φορά, επισκέφθηκα τη Σμύρνη και τις γύρω περιοχές, Αϊδίνι, πεδιάδα του Καΰστρου, με τις σπουδαίες ελληνικές πόλεις, Οδεμίσιον, Θήρα, Βαϊνδίρι, Πυργί, Λίγδα, Σόκια, Φιλαδέλφεια κ.λπ.».
Εφερε και φωτογραφίες από την επιτόπια επίσκεψή του στη μόνη ελληνική εκκλησία στο κέντρο της Σμύρνης που διασώθηκε από την πυρκαγιά του ’22, τον Αγιο Βουκόλο: «Εχουμε ιερή υποχρέωση -τονίζει- απέναντι στην ιστορία μας, να αναπαλαιώσουμε τον Αγιο Βουκόλο».
Θέμα που έχει θέσει υπό την αιγίδα της η Ενωση Σμυρναίων («Καθημερινή», Κυριακή 2 Ιουνίου 2002 -«Ενα κερί για να αποκτήσει η Σμύρνη την Εκκλησία της»), μια επιτακτική πρωτοβουλία στην επέτειο των 80 χρόνων από την Καταστροφή. Μια εκκλησία που, με τη μεσολάβηση του υπουργείου Εξωτερικών και σύντονες ενέργειες του Γενικού Προξενείου της Ελλάδας στη Σμύρνη θα λειτουργεί στις μεγάλες γιορτές, με ιερείς που στέλλει το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως. «Και που θα αποτελέσει τον πόλο έλξης χιλιάδων Ελλήνων αλλά και των άλλων χριστιανών που θα επισκέπτονται τη Σμύρνη. Και όπου ο κάθε επισκέπτης θα ανάβει το κερί του στη μνήμη της Σμύρνης και της εκεί παρουσίας του ελληνικού πνεύματος με τις μεγάλες προσωπικότητες που ανέδειξε στις χιλιάδες χρόνια παρουσίας τους εκεί. Για τους αναγνώστες σας, αυτές οι φωτογραφίες, στον Ναό όπου στάθηκα προσκυνητής…».
Ας αφήσουμε τις φωτογραφίες να μεταδώσουν κι αυτές το δικό τους μήνυμα. Λεπτομέρεια: ο Ιερός Ναός, όπως δείχνει η επιγραφή στο πίσω μέρος, είχε χρησιμοποιηθεί ως αποθήκη του Αρχαιολογικού Μουσείου Σμύρνης…
