Μην πάει το μυαλό σας στη θεωρία που διακινεί η άκρα Δεξιά, για ένα μουσουλμανικό σχέδιο να αντικατασταθούν οι χριστιανικοί πληθυσμοί της Ευρώπης, σε βάθος χρόνου, από μουσουλμάνους που θα έχουν εγκατασταθεί σε αυτήν. Μακριά από εμένα τέτοιες θεωρίες. Ολοι αυτοί οι εξαθλιωμένοι άνθρωποι, με την παγκοσμιοποίηση της εικόνας και της πληροφορίας, βλέπουν πώς περνούν οι Ευρωπαίοι πολίτες και επιθυμούν να γευτούν και αυτοί την ίδια ζωή. Συνήθως ένα φαινόμενο το ερμηνεύουμε πολύ πιο πειστικά με το ανεπανάληπτο εργαλείο της λογικής, παρά με τη συγγραφή συνωμοσιολογικών θεωριών.
Οι γραμμές που ακολουθούν αναφέρονται στη θεωρία –υπαρκτή και με ονοματεπώνυμα– της νεομαρξιστικής Αριστεράς η οποία επιχειρεί να αντικαταστήσει το επαναστατικό υποκείμενο, δίνοντας άλλη διάσταση στον κλασικό μαρξισμό. Μερίδα νεομαρξιστών διανοουμένων διαπίστωσε, όλο απογοήτευση, πως η παραδοσιακή εργατική τάξη έχει ενσωματωθεί στο καπιταλιστικό σύστημα. Γιατί συνέβη αυτό; Διότι ο καπιταλισμός μπορεί και επιλύει τις αντιφάσεις του, παράγει διαρκώς πλούτο τον οποίο μοιράζει, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στην κοινωνία. Αυτή η διανομή του πλούτου βελτιώνει τη θέση της εργατικής τάξης που έτσι χάνει την επαναστατικότητά της. Δεν είναι πλέον οι προλετάριοι οι οποίοι δεν έχουν να χάσουν παρά τις αλυσίδες τους.
Θυμίζω πώς αντιμετώπισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη το 2020 την απόπειρα εισβολής στον Εβρο χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων.
Τη θέση της συμβιβασμένης εργατικής τάξης στο «επαναστατικό προτσές» θα καταλάβουν οι δυστυχισμένοι μετανάστες και το κοινωνικό περιθώριο που εκφράζεται μέσω των κινημάτων κοινωνικής κριτικής. Επειδή όμως οι μετανάστες που έρχονται από τον «καθυστερημένο» ευρωπαϊκό Νότο εμφορούνται από τις ίδιες αξίες με τους κατοίκους του πλούσιου Βορρά, και αυτοί ενσωματώνονται αμέσως στις χώρες υποδοχής τους. Συνεπώς, μόνον μετανάστες από κράτη που πολιτισμικά είναι ασύμβατα με τις ευρωπαϊκές χώρες μπορεί εν δυνάμει να αποτελέσουν το νέο επαναστατικό υποκείμενο. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, η ενσωμάτωση αποχαυνώνει, η γκετοποίηση, πολιτισμική και χωροταξική, υπό προϋποθέσεις, μπορεί να ανάψει τη σπίθα της επανάστασης.
Δεν είναι τυχαίο να δούμε ποιοι υποκίνησαν το 2010 την υπόθεση της βίλας «Υπατία», ούτε θα πρέπει να λησμονούμε τις εικόνες της Ειδομένης, όταν η κυβέρνηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς καλούσε πρόσφυγες και μετανάστες να «λιάζονται» στις ελληνικές πόλεις. Ούτε είναι τυχαία τα όσα συμβαίνουν αυτές τις ώρες στη Θέουτα, που είναι ισπανικό έδαφος στο Μαρόκο. Ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ, ίνδαλμα των ημέτερων σοσιαλιστών, θέλει να δώσει ισπανική υπηκοότητα σε 500.000 μετανάστες, οι οποίοι πλέον θα μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα σε όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση. Με την εισβολή χιλιάδων Μαροκινών νέων πλήρωσε το αντίτιμο της πολιτικής του.
Και για να προκαλέσω λιγάκι, θα αναφερθώ στο πώς αντιμετώπισε η κυβέρνηση Μητσοτάκη, τον Μάρτιο του 2020, την καθοδηγημένη, από την τουρκική Στρατοχωροφυλακή, απόπειρα εισβολής στον Εβρο χιλιάδων μεταναστών και προσφύγων. Τότε σύμπασα η Αριστερά, πιστή στα προτάγματά της, συντάχθηκε με τους παράνομους και όχι με την ελληνική κυβέρνηση.
