Ποτέ όσα γίνονται δεν είναι αρκετά για εκείνους που έχασαν δικούς τους ανθρώπους μέσα στις φλόγες, όπως τους δύο πυροσβέστες στο Ρέθυμνο, και έναν ακόμη στο Γύθειο. Για εκείνους που είδαν τη φωτιά να κατατρώει το βιος τους, που βρέθηκαν στα σωθικά της κόλασης, πάλεψαν με το πυρ ακόμη και με γυμνά χέρια. Οταν ενσκήπτει μια συμφορά, αυτή πληροί όλο το εύρος των αισθημάτων και του νου. Αλυσοδένει τους πληγέντες στην απόγνωση και τον πόνο.
Πάντα κάτι δεν έγινε καλά – δεν απομακρύνθηκε από τον δήμο η καύσιμη ύλη, άργησε η Πυροσβεστική, δεν ήρθαν εγκαίρως τα εναέρια μέσα… Παραμερίζεται ως θεωρία όλο το μεταλλασσόμενο πλέγμα κλιματικών, οικονομικών, κοινωνικών αιτιών που γεννά τις αδιανόητης έντασης πυρκαγιές.
Ανιχνεύουμε τις πιθανότητες εκδήλωσης εστιών με υπολογιστικά μοντέλα πρόγνωσης, παρακολουθούμε το ξεκίνημα της φωτιάς με δορυφόρους και drones, αποτρέπουμε ανθρώπινες απώλειες με το «112», όμως μοιάζει να μας διαφεύγει όχι μόνο η ανάγκη για πολυπλοκότερα συστήματα πρόληψης και αποτροπής της φωτιάς, αλλά και εκείνη για περισσότερη ανθρώπινη προσοχή. Το 96% των πυρκαγιών ξεκινά με εμπλοκή του ανθρώπου. Που γράφει την τελευταία πράξη του δράματος με την υποτίμηση του κινδύνου, την απροσεξία, την τσαπατσουλιά, την αδιαφορία – ενίοτε και από δόλο.
Απρονοησία ή λάθος και οι υψηλές θερμοκρασίες, η συσσωρευμένη ξερή βιομάζα, τα πολλά μποφόρ μετατρέπουν την εστία σε κινούμενη ανεξέλεγκτη πύρινη θύελλα. Παντού πλέον στον κόσμο μιλούν για ριζικές αλλαγές στη χρήση γης και αποθάρρυνση της οικιστικής εξάπλωσης σε περιοχές υψηλού κινδύνου, για ανασχεδιασμό ανθεκτικότερων τοπίων και καλλιεργειών. Και συνήθως υποτιμούν τον ανθρώπινο παράγοντα. Εκείνες τις πράξεις που ανοίγουν την πόρτα στον όλεθρο. Οι εποχικές εκστρατείες δεν σβήνουν καταστροφικές πεπατημένες. Χρειάζονται στιβαρές κλιματικές πρακτικές και νέου τύπου θωρακίσεις απέναντι στις νέου τύπου υπαρξιακές κρίσεις. Oπως αντιπυρικές περιχαρακώσεις οικισμών, τροποποιημένοι οικοδομικοί κανονισμοί για αντοχή σε ακραίες συνθήκες, χαρτογράφηση οδών διαφυγής, ασκήσεις αντιπυρικής προστασίας σε γειτονιές και σχολεία κ.ά.
Η αδυναμία δεν είναι πανοπλία. Το επιχείρημα ότι οι μεγα-πυρκαγιές δεν είναι ανθρωπίνως αντιμετωπίσιμες, ώστε να αποφευχθούν τα πολυδάπανα πράσινα μέτρα και τα πολύμοχθα νέα προστατευτικά «οχυρά», είναι καιροσκοπικό και κοντόφθαλμο. Αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο, δεν έχουμε ελπίδα.
