Ο Ανδρέας Δρυμιώτης σε ανύποπτο χρόνο προδιέγραψε την πορεία της Μαρίας Καρυστιανού. Οταν οι περισσότεροι, μεταξύ των οποίων κι εγώ, βλέπαμε μια δυναμική στο εγχείρημά της, αυτός, κόντρα στο ρεύμα, την παρομοίασε με το φαινόμενο του Στέφανου Κασσελάκη. Οπως έλαμψε, έτσι θα σβήσει. Πράγματι, είναι δυσερμήνευτο το γεγονός, μέσα σε ένα χρόνο, μια γυναίκα που την αγκάλιασαν εκατομμύρια Ελληνες σε όλες τις πλατείες της πατρίδας μας, να βιώνει τη στάγδην πτώση της. Ενας ένας οι συνεργάτες της την εγκαταλείπουν, εκτοξεύοντας διάφορες κατηγορίες, που κυρίως απομυθοποιούν το πρόσωπό της. Και η ίδια η Μαρία Καρυστιανού θα έχει πλέον αντιληφθεί αυτό που της επεσήμαναν σχεδόν όλοι οι σχολιαστές: η πολιτική είναι ένα σκληρό παιχνίδι που απαιτεί ικανότητες πολύ περισσότερες από τη διέγερση του θυμικού των πολιτών.
Η απόσταση που χωρίζει την πονεμένη μητέρα από την πολιτική αρχηγό που επένδυσε σε αυτή την εικόνα της θλίψης και του πένθους είναι τεράστια και αποδεικνύεται, εκ των πραγμάτων, ότι δεν καλύπτεται αβρόχοις ποσί. Την οδύνη τη βιώνει ο καθένας με τον τρόπο του και η διαχείρισή της σχολιάζεται ή περνάει απαρατήρητη από τον μικρόκοσμο που τον περιβάλλει. Ο ανθρώπινος πόνος για την απώλεια, όταν ξεφεύγει από τα προσωπικά όρια, εύκολα γίνεται αντικείμενο κάθε μορφής εκμετάλλευσης.
Η πολιτική είναι ένα σκληρό παιχνίδι που απαιτεί ικανότητες πολύ περισσότερες από τη διέγερση του θυμικού των πολιτών.
Η πολιτική κεφαλαιοποίησή του, ιδίως αν είναι κραυγαλέα, μεταθέτει το πένθος από την περιοχή της διακριτικότητας και της σιωπής στη δημόσια σφαίρα, όπως συνέβη με την τραγωδία των Τεμπών. Σ’ αυτήν την περίπτωση οι κρίσεις και οι συγκρίσεις γίνονται μέσα σε μια πανελλήνια αρένα κοινωνικού σχολιασμού. Εδώ πλέον το κομβικό ερώτημα είναι: Oταν κατακαθίσει η συγκινησιακή φόρτιση τι απομένει σε αυτό που αποκαλούμε κοινή γνώμη; Πώς αποτιμάται, με πιο καθαρό μυαλό, η συμπεριφορά συγκεκριμένων προσώπων; Και οι απαντήσεις, όπως φαίνεται, δεν είναι θετικές για τη Μ. Καρυστιανού.
Δεν είναι μόνον η έλλειψη πολιτικής εμπειρίας που ευθύνεται για τη σημερινή καθοδική της πορεία. Είναι και το γεγονός ότι η εικόνα της αεικίνητης, μαχόμενης πολιτικού επικαλύπτει και αποδομεί την εικόνα της πονεμένης μάνας, που έστειλε εκατομμύρια Ελληνες στις πλατείες. Το θλιμμένο ύφος και το μαύρο ένδυμα αντικαταστάθηκαν από τα χαμόγελα και τα πολύχρωμα συνολάκια. Δεν είναι η ίδια γυναίκα που τους συγκίνησε. Και αυτό έχει κόστος.
Σήμερα, ουδείς ασχολείται με τη δίκη των Τεμπών, που θεωρητικά θα ήταν το βαρύ χαρτί του κόμματος Καρυστιανού. Λίγο οι υπερβολές της Ζωής Κωνσταντοπούλου, λίγο οι αψιμαχίες μεταξύ των συγγενών, λίγο η κατάρρευση της θεωρίας του ξυλολίου, όλα αυτά συνετέλεσαν και η συγκεκριμένη δίκη έφυγε από την επικαιρότητα. Πλέον η Μαρία Καρυστιανού βρίσκεται μόνη, ενώπιον της προφανούς πολιτικής αδυναμίας της να εκφέρει έναν προγραμματικό λόγο με αρχή, μέση και τέλος. Οι κορώνες της δεν αποτελούν πολιτική πρόταση.
