Από το 1996 η Στοά Αρσακείου ήταν γνωστή ως Στοά του Βιβλίου. Το μεγαλύτερο μέρος του χώρου της είχε παραχωρηθεί σε εκδότες βιβλίων. Στο υπόγειο λειτουργούσε αίθουσα είτε για διαλέξεις είτε για παρουσιάσεις εκδόσεων. Η αλήθεια είναι ότι παρά το κεντρικό σημείο και παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι εκδότες είχαν εκεί τα υποκαταστήματά τους, ποτέ δεν κατάφερε να επιβληθεί ως χώρος διακίνησης του βιβλίου. Ο λόγος ήταν απλός: το βιβλίο το διακινούν οι βιβλιοπώλες, που είναι οι πρώτοι πελάτες των εκδοτών. Και στην πραγματικότητα η Στοά του Βιβλίου ωθούσε τους εκδότες να ανταγωνίζονται τους ίδιους τους πελάτες τους, τους βιβλιοπώλες. Και μάλιστα σε ένα σημείο, όπως το κέντρο της Αθήνας, που λειτουργούσαν τα περισσότερα βιβλιοπωλεία. Ο υποψήφιος αγοραστής προτιμούσε τον γειτονικό Ιανό ή την Πολιτεία, όπου θα μπορούσε να βρει όλη την εκδοτική παραγωγή, σε σχέση με τη Στοά όπου το κάθε βιβλιοπωλείο διέθετε μόνο την παραγωγή του εκδότη που το είχε νοικιάσει. Ηταν μια λανθασμένη σύλληψη καταδικασμένη να μη λειτουργήσει. Στα χρόνια της ύπαρξής της, η Στοά του Βιβλίου λειτούργησε περισσότερο ως χώρος εκδηλώσεων παρά ως χώρος διακίνησης του βιβλίου. Στον υπόλοιπο χώρο της λειτουργούσαν ακόμη μερικά από τα παλιά καταστήματα. Πώς να ξεχάσω τις σημαίες Κοκκώνη. Είναι γνωστό ότι η Στοά έπεσε κι αυτή θύμα της παρακμής του κέντρου της Αθήνας. Eκλεισε αυτή, έκλεισαν και τα υπόλοιπα καταστήματα και κατάντησε ένα σκηνικό κατάλληλο για θρίλερ.
Παλιά έλεγαν ότι όπου κλείνει ένα σχολείο ανοίγει μια φυλακή. Σήμερα μπορούμε να πούμε ότι όπου κλείνει ένα βιβλιοπωλείο ανοίγει ένα κατάστημα εστίασης. Το ίδιο συνέβη και με τη Στοά Αρσακείου, που άνοιξε και πάλι με το καινούργιο της πρόσωπο. Εστίαση όλων των ειδών, υψηλού επιπέδου, που έρχεται να προστεθεί στον υπερπληθυσμό καταστημάτων του είδους. Είναι η Αθήνα του μέλλοντός μας μια πόλη όπου η διασκέδαση και η κοινωνική συναναστροφή ταυτίζονται με τις απαιτήσεις του ουρανίσκου. Από μιαν άποψη ευτυχώς που η στοά ξαναρχίζει να ζει και να συμμετέχει στην αναβίωση του κέντρου. Από την άλλη, επειδή ανήκει στη Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία, είναι τουλάχιστον θλιβερό όταν βλέπεις πως ένα ίδρυμα με τέτοια και τόση ιστορία αποδέχεται την ήττα του βιβλίου. Τη στιγμή που βιβλιοπωλεία κλείνουν στην Αθήνα επειδή δεν μπορούν να αντέξουν την αύξηση των ενοικίων, η Στοά θα μπορούσε να λειτουργήσει προσφέροντας ανεκτά ενοίκια στους βιβλιοπώλες και όχι στους εκδότες. Μιλάμε για μια πόλη που όλο και περισσότερο προσαρμόζεται στις ανάγκες των τουριστών. Και αγνοούμε ότι κι εμείς οι κάτοικοί της της συμπεριφερόμαστε σαν να ‘μαστε τουρίστες. Εξαιρούνται οι επισκέψεις σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους.
