Δεν χρειάζεται να ανατρέξουμε πολύ στον χρόνο. Κάθε τόσο προκύπτει και μια νέα αφορμή, ένα ακόμη θανατηφόρο δυστύχημα σε χώρο εργασίας, για να υπενθυμίσει τον κατακερματισμό των αρμοδιοτήτων και την υποστελέχωση των ελεγκτικών μηχανισμών, καθώς και την έλλειψη κουλτούρας εργασιακής υγείας και ασφαλείας στη χώρα μας.
«Στην Ελλάδα η συντριπτική πλειονότητα των επιχειρήσεων είναι μικρομεσαίες, οικογενειακού χαρακτήρα. Οταν τους μιλάμε για διαχείριση κινδύνου συχνά δεν καταλαβαίνουν τι είναι. Θα πουν, “βάλε μια υπογραφή να πάρω δύο πυροσβεστήρες, ένα φαρμακείο και τελειώσαμε”», μου είχε πει τον περασμένο Φεβρουάριο ο Παναγιώτης Χατζηδημητράκης, πρόεδρος του Συλλόγου Τεχνικών Ασφαλείας Ελλάδος.
Σε ορισμένες επιχειρήσεις επικρατεί η αντίληψη ότι όλα τα ζητήματα είναι ρυθμισμένα και δεν χρειάζεται ειδική προετοιμασία, ακόμη κι αν κάποιοι εργαζόμενοι δεν γνωρίζουν καν πώς να χρησιμοποιούν τον πυροσβεστήρα. Από τη νομοθεσία προβλέπεται ότι σε επιχειρήσεις που θεωρούνται χαμηλής επικινδυνότητας και απασχολούν έως και 20 εργαζομένους, ο ίδιος ο εργοδότης μπορεί να αναλάβει και καθήκοντα τεχνικού ασφαλείας, αρκεί να παρακολουθήσει επιμορφωτικά σεμινάρια λίγων ωρών.
Υπάρχουν, όμως, επιφυλάξεις για το πόσο αποτελεσματική είναι αυτή η διαδικασία, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις φέρεται να δίνονται αντίστοιχα πιστοποιητικά σε ιδιοκτήτες εταιρειών ή υπαλλήλους, χωρίς καν να έχουν παρακολουθήσει τα σεμινάρια.
Στις αρχές Ιουλίου μετά τη φονική έκρηξη σε συνεργείο φορτηγών στον Ασπρόπυργο ήρθε ξανά στο προσκήνιο η χαοτική ρυμοτομία στη βιομηχανική περιοχή. Υποτίθεται ότι εκεί, σε ένα μέρος όπου συγκεντρώνεται σημαντικό κομμάτι της οικονομικής ζωής της χώρας, θα έπρεπε να υπήρχαν αυστηροί κανόνες και να διεξάγονταν συστηματικοί έλεγχοι. Στο πεδίο, όμως, η εικόνα είναι διαφορετική.
Η Επιθεώρηση Εργασίας, όπως και αλλού, είναι υποστελεχωμένη. Η έλλειψη ζωνών ασφαλείας μεταξύ διαφορετικών επιχειρήσεων είχε ως αποτέλεσμα να επεκταθεί η πυρκαγιά και σε γειτονικές εταιρείες, οι στενοί δρόμοι δεν επιτρέπουν την εύκολη διέλευση πυροσβεστικών οχημάτων, ενώ κανείς δεν μπορεί να πει πόσες ακριβώς επιχειρήσεις δραστηριοποιούνται εκεί.
Εάν αυτή η προχειρότητα παρατηρείται σε μια βιομηχανική περιοχή, εύκολα μπορεί να αναλογιστεί κάποιος τι συμβαίνει στην υπόλοιπη χώρα.
