Η υπόθεση της συνταγματικής απαγόρευσης των μη κρατικών πανεπιστημίων είναι ένα από τα μεγάλα θέματα του ελληνισμού. Εξίσου σοβαρό με το Κυπριακό. Με μία διαφορά. Στο μεν Κυπριακό, η λύση του δεν εξαρτάται μόνον από τη δική μας θέληση, σε αντίθεση με τα μη κρατικά πανεπιστήμια που η λύση είναι δική μας εσωτερική υπόθεση. Εχει όμως χρονίσει, έχει κακοφορμίσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να ξεχνάμε ποιο είναι το ζήτημα. Και το ζήτημα δεν είναι αν είμαστε υπέρ της δημόσιας ή της ιδιωτικής ανωτάτης εκπαίδευσης. Το ζήτημα είναι αν πιστεύουμε ότι το Σύνταγμά μας οφείλει να απαγορεύει τη λειτουργία των μη κρατικών πανεπιστημίων. Επειτα από χρόνια δημόσιας συζήτησης, μετά την εξάντληση όλων των πιθανών και των απίθανων επιχειρημάτων, η ψηφοφορία για το αντίστοιχο άρθρο του Συντάγματος δεν κατέληξε στην αυξημένη πλειοψηφία των 180 ψήφων και μοιάζει πλέον απίθανο να αναθεωρηθεί από την επόμενη Βουλή. Οπότε η Ελλάδα, για τα επόμενα δέκα χρόνια, έως την επόμενη αναθεώρηση, θα είναι η μόνη χώρα της E.E. που το Σύνταγμά της προστατεύει το κρατικό μονοπώλιο της ανωτάτης εκπαίδευσης. Δεν λέω. Τιμά τους βουλευτές μας και όσους τους ψηφίζουν η εμπιστοσύνη που δείχνουν στο κράτος.
Επειδή όμως η Ελλάδα ήταν, είναι και θα παραμείνει Ελλάδα, η συνταγματική απαγόρευση εφαρμόζεται κατ’ οικονομίαν. Αν δεν κάνω λάθος, ένας νόμος ο οποίος παρέκαμψε τη συνταγματική επιταγή επέτρεψε σε πανεπιστήμια που δεν ανήκουν στο ελληνικό κράτος να λειτουργήσουν από φέτος. Εδώ και χρόνια λειτουργούν ιδιωτικά κολέγια, συνδεδεμένα με ξένα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Η δε πρωτοβάθμια και η δευτεροβάθμια εκπαίδευση κατακλύζονται από ιδιωτικά ιδρύματα τα οποία διαπρέπουν. Για να μη μιλήσω για τα φροντιστήρια, που έχουν υποκαταστήσει τις σχολικές τάξεις και ανήκουν βέβαια σε ιδιώτες. Προς τι λοιπόν η εμμονή της Κεντροαριστεράς και της Αριστεράς στη συνταγματική απαγόρευση μιας εδραιωμένης πλέον κατάστασης; Πέρα από την τυπολατρική μανία της αντιπολίτευσης να διακριθεί, υπάρχει και κάτι βαθύτερο, η ψυχολογική πίστη στον αναχρονισμό. Η απαγόρευση υπάρχει ως κειμήλιο της εποχής που το «χαρτί» του δημόσιου πανεπιστημίου ήταν το διαβατήριο για το Δημόσιο. Γι’ αυτό υπήρχαν ιδιωτικά λύκεια και δεν υπήρχαν ιδιωτικά πανεπιστήμια. Το κράτος έπρεπε να ελέγχει την τροφοδοσία των υπηρεσιών του με έμψυχο υλικό. Και ο απόφοιτος της Φιλοσοφικής διαδήλωνε ως «αδιόριστος εκπαιδευτικός». Αυτό το ξέρουμε ότι δεν ισχύει πια. Το Δημόσιο δεν αντέχει να περιθάλψει όλους αυτούς τους πληθυσμούς των πτυχιούχων και δεν δελεάζει πλέον τις νεότερες γενιές. Αυτά στον πραγματικό κόσμο. Στο φανταστικό σύμπαν της Αριστεράς, ο αναχρονισμός θεωρείται πρόοδος και η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.
