Η έναρξη της νέας εποχής της Στοάς Αρσακείου σηματοδοτεί μια αλλαγή παραδείγματος στην πάλαι ποτέ καρδιά της εμπορικής Αθήνας. Είναι κάτι που δυσκολεύεσαι να εξηγήσεις στη γενιά των σημερινών εικοσάρηδων και τριαντάρηδων. Οι εικόνες με τα πλημμυρισμένα πεζοδρόμια των Χαυτείων ανήκουν σε μια οριακά μουσειακή εκδοχή της πόλης – όταν ακόμη ήταν σε λειτουργία όλοι οι «ναοί» της κατανάλωσης που έχτισε μετά τον πόλεμο μια φωτισμένη συνομοταξία ανθρώπων, που σχεδόν όλοι ξεκίνησαν από το μηδέν.
Ο νέος προορισμός αυτοσυστήνεται ως ένας πολυπρισματικός πόλος αναψυχής και λιανικού εμπορίου, με έμφαση στη μεσογειακή γαστρονομία. Μια σειρά από προσεγμένα εστιατόρια, καφέ και μπαρ θα ορίζουν στο εξής την εξωστρεφή ταυτότητα ενός ιστορικού κτιρίου της Αθήνας, με την ελπίδα ότι θα προσελκύσει ένα κοινό που απέφευγε να κινηθεί κάτω από την πλατεία Κλαυθμώνος, προσδίδοντας ζωή σε μια επί της ουσίας απονεκρωμένη ζώνη που φτάνει μέχρι τις παρυφές της Ομόνοιας.
H νέα εποχή της Στοάς Αρσακείου και όλοι όσοι έκαναν κάτι χειροπιαστό για το κέντρο αυτής της σπουδαίας αλλά ταλαιπωρημένης πόλης.
Κανείς δεν μπορεί σήμερα να προβλέψει την τύχη του φιλόδοξου εγχειρήματος. Κάθε φίλος της Αθήνας εύχεται να πετύχει και να μακροημερεύσει. Ομως, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, είναι μια καλή στιγμή για να πούμε μια καλή κουβέντα για δύο επιχειρηματικούς κλάδους που κρατούν το κέντρο της Αθήνας όρθιο και, κυρίως, δίνουν το καλό παράδειγμα διασώζοντας αρχιτεκτονικούς θησαυρούς και χαρίζοντας φως σε περιοχές που βασίλευε το σκοτάδι και ο φόβος.
Αναφέρομαι στον τουρισμό και στην εστίαση, οικονομικές δραστηριότητες που έχουν κατηγορηθεί περίπου για τα πάντα: για τη στεγαστική κρίση, για τον «υπερτουρισμό», για την έλλειψη καθαριότητας, την κίνηση στους δρόμους, την ηχορύπανση και πάει λέγοντας.
Την ίδια ώρα που κατακλυζόμαστε από δημοσιεύματα για όλα εκείνα τα υπαρκτά ζητήματα που ταλανίζουν τον αθηναϊκό βίο –και η εύκολη λύση είναι πάντα το ανάθεμα σε τουρισμό και εστίαση– αποφεύγουμε να αναρωτηθούμε πόσοι άνθρωποι διαθέτουν εισόδημα χάρη σε αυτές τις δύο τοπικές ναυαρχίδες οικονομικής επέκτασης, πόσα κλειστά κτίρια –διατηρητέα και μη– ανασκευάζονται και αποκτούν ζωή εκ νέου, πόσες γειτονιές που υποφέρουν από την εγκατάλειψη και την παραβατικότητα έχουν μία δεύτερη ευκαιρία. Ολοι θα προτιμούσαμε μεγαλύτερο επιχειρηματικό πλουραλισμό στους δρόμους της Αθήνας. Τι ωραία που θα ήταν να περπατούσαμε στη Σταδίου και στην Ακαδημίας και να περιτριγυριζόμαστε από νεοφυείς επιχειρήσεις, καλόγουστα μικρά καταστήματα, γκαλερί και βιβλιοπωλεία και όχι από ξένες αλυσίδες λιανικής, σουβλατζίδικα και σημεία πώλησης κινητών και ηλεκτρονικού τσιγάρου. Αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας επί του παρόντος. Και σε αυτή την πραγματικότητα οφείλουμε ένα «ευχαριστώ» σε όσους έκαναν κάτι χειροπιαστό για το κέντρο αυτής της σπουδαίας αλλά ταλαιπωρημένης πόλης.
