Τρία εκατ. ευρώ είναι το ποσό που θα δοθεί από ΕΣΠΑ μέσω της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας στις κοινότητες των Ρομά. Στόχος, η βοήθεια της ένταξής τους στην κοινωνία. Τα ποσά θα διατεθούν για τον περιορισμό της «σχολικής διαρροής» και την «προώθηση θετικών προτύπων ανατροφής». Ως γνωστόν οι Ρομά, σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους Ελληνες, επιδοτούνται για να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο και τα περισσότερα απ’ αυτά, όταν οι γονείς τους εισπράξουν το ποσό, εξαφανίζονται. Η απόφαση δεν μας εξηγεί με ποιον τρόπο θα περιορίσει το φαινόμενο. Η ανακοίνωση της περιφέρειας, με την υπόσχεση ενός «ολιστικού» προγράμματος ένταξης ομάδων που το έχουν περισσότερη ανάγκη –κοινώς «ευάλωτων»–, απλώς μας διαβεβαιώνει ότι θα συνεχίσουν να κάνουν ό,τι έκαναν έως τώρα για να αποτύχουν. Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε ποιο μέρος του ποσού θα διατεθεί στον περιορισμό της «σχολικής διαρροής» και πώς και ποιο στο «ολιστικό» πρόγραμμα ένταξης. Ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον θα είχε να μάθουμε ποια ήταν τα αποτελέσματα που παρήγαγαν αυτά τα τρία εκατομμύρια. Επειδή δε το πιθανότερο είναι να μην το μάθουμε ποτέ, εμείς οι δύσπιστοι μπορούμε να πιστεύουμε ότι είναι μία από τις παροχές της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου. Μια προσπάθεια της κυβέρνησης να εξευμενίσει μια κοινωνική ομάδα η οποία φαίνεται ότι έως σήμερα δεν την τιμούσε με την ψήφο της.
Ομως, αφήνω κατά μέρος αυτά τα πολιτικάντικα. Για να υπενθυμίσω ότι αυτή η γενναιόδωρη χειρονομία του κράτους απέναντι στην «ευάλωτη» κοινωνική ομάδα αποδεικνύει με τον πιο επίσημο τρόπο αυτό που βλέπουμε με τα μάτια μας: οι Ρομά εξακολουθούν να ζουν σε κοινότητες απομονωμένες από το κοινωνικό τους περιβάλλον. Οσες προσπάθειες έχουν γίνει έως σήμερα για την ένταξή τους έχουν αποτύχει παταγωδώς. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην ανεξέλεγκτη παραβατικότητα, στην οπλοφορία ή στην κλοπή χαλκού. Ας πιστέψουμε τον κ. Χρυσοχοΐδη, ότι στον τομέα πολλά έχουν αλλάξει, ότι το Ζεφύρι δεν είναι πλέον άβατο και ότι πολλοί έχουν συλληφθεί και οδηγηθεί στη Δικαιοσύνη. Αυτά είναι τα συμπτώματα του κοινοτικού βίου, ανθρώπων που ζουν σε καταυλισμούς, ακόμη κι αν έχουν σπίτια και υπηρετούν τα δικά τους ήθη και έθιμα. Φταίει η προοδευτική αφέλεια η οποία πίστεψε ότι αν δεν τους λέμε πια γύφτους, όπως ο Παλαμάς, και τους βαφτίσουμε Ρομά, θα άλλαζαν κι οι ίδιοι; Φταίει η ασυνέπεια της κρατικής πολιτικής; Ή μήπως φταίει η δική τους νοοτροπία, η άρνησή τους να χάσουν την ταυτότητά τους και να ενταχθούν σε μια κοινωνία που τη θεωρούν ξένη; Αντί λοιπόν να διαφημίζουν παροχές, θα όφειλαν να περιγράψουν το πρόβλημα και να βρουν τρόπους για να το λύσουν. Αντί γι’ αυτό, ξαναδοκιμάζουν μια αποτυχημένη πολιτική.
