Στο ποδόσφαιρο, έναν επιθετικό που συνεχώς χάνει γκολ ή έναν αμυντικό που με τα λάθη του ευθύνεται για την ήττα της ομάδας, τους αποκαλούμε μοιραίους παίκτες. Το ΠΑΣΟΚ τείνει να αναδειχθεί στον μοιραίο παίκτη για την ανώτατη εκπαίδευση. Η θέση του να καταψηφίσει την κυβερνητική πρόταση για την αναθεώρηση του άρθρου 16 θα οδηγήσει αναπόφευκτα στη διαιώνιση του υπάρχοντος συνταγματικού καθεστώτος. Και δεν είναι μόνον αυτό. Επισήμως δήλωσε ο ηγέτης του ότι ακόμη κι αν η Νέα Δημοκρατία υπερψηφίσει τη δική του πρόταση, το ΠΑΣΟΚ θα την καταψηφίσει. Εδώ δεν πρόκειται για μια πολιτική στάση, αλλά για ένα φαινόμενο που εμπίπτει στην αρμοδιότητα άλλων επιστημονικών κλάδων. Προφανώς η ηγετική ομάδα του Κινήματος, αγχωμένη από τις δημοσκοπήσεις, εξωθείται στον παραλογισμό.
Να υπενθυμίσω ότι και το 2006 το ΠΑΣΟΚ αναδείχθηκε στο μοιραίο κόμμα για την ανώτατη εκπαίδευση, όταν τελικά αρνήθηκε να συναινέσει στην προτεινόμενη αναθεώρηση του άρθρου 16 από την κυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή. Τότε ο Γιώργος Παπανδρέου είχε συμφωνήσει, όμως η «κλαδική» των καθηγητών πανεπιστημίου του Κινήματος έβαλε βέτο. Από τότε πέρασαν είκοσι ολόκληρα χρόνια, έγιναν κοσμογονικές αλλαγές, το ΠΑΣΟΚ του 40% ταλαιπωρείται σήμερα γύρω από το 10%, όμως το άρθρο 16 των κρατικών πανεπιστημίων εξακολουθεί, εξ αντικειμένου, να παραμένει το ιδεολογικό ταμπούρι του. Δεν είναι τυχαίο που οι εναπομείναντες ψηφοφόροι του το ψηφίζουν «εις ανάμνησιν» και για να «τιμήσουν το ψωμί που έφαγαν», όπως λένε.
Ηθικά και πολιτικά ανεπίτρεπτο να υπάρχουν καθηγητές ΑΕΙ που διδάσκουν στο εξωτερικό σε μη κρατικά πανεπιστήμια και στην Ελλάδα να υπερασπίζονται το κρατικό μονοπώλιο.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, στελέχη του Κινήματος υπόσχονται την κατάργηση του νόμου Πιερρακάκη, αδιαφορώντας για τα νέα παιδιά που στο μεταξύ θα έχουν εγγραφεί στις πανεπιστημιακές σχολές που ιδρύθηκαν με βάση τον συγκεκριμένο νόμο. Ακόμη και η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα τηρεί πολύ πιο ρεαλιστική στάση σε αυτό το ζήτημα από το ΠΑΣΟΚ. Ισως και ο Ν. Ανδρουλάκης θα έπρεπε να προχωρήσει σε ένα rebranding, έστω χωρίς τη συγγραφή βιβλίου.
Η συντριπτική πλειονότητα καθηγητών πανεπιστημίου που τάσσονται κατά της ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων έχει κάνει κάποιον κύκλο σπουδών σε μη κρατικά πανεπιστήμια του εξωτερικού. Με μια πιο ελαστική προσέγγιση, απαλλαγμένη από αφορισμούς, θα μπορούσα να πω ότι η προσωπική στάση δύναται να διαφέρει από τη στράτευση σε ένα συλλογικό πρόταγμα. Ευθύγραμμες αναγωγές πολλάκις οδηγούν στον λαϊκισμό. Ομως, είναι ηθικά και πολιτικά ανεπίτρεπτο να υπάρχουν καθηγητές πανεπιστημίου που να διδάσκουν στο εξωτερικό σε μη κρατικά πανεπιστήμια, και στην Ελλάδα να υπερασπίζονται το κρατικό μονοπώλιο, πάνω στη λογική «μονά-ζυγά δικά μας». Είπαμε, αριστεροί είναι, δεν είναι ανόητοι.
Πολιτικά μιλώντας, με δεδομένο ότι η σύνθεση της επόμενης Βουλής ενδέχεται να μη δώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία των 180 εδρών, είναι ανάγκη αυτός ο στόχος για το άρθρο 16 να επιτευχθεί από την παρούσα Βουλή.
