Την Παρασκευή το απόγευμα, καθώς η ηγεσία της χώρας ετοιμαζόταν να τιμήσει την επέτειο αποκατάστασης της δημοκρατίας και ενώ βαριά σύννεφα επέλαυναν στον αττικό ουρανό, σκεφτόμουν τη συνεδρίαση ενός δημοτικού συμβουλίου που παρακολούθησα πριν από λίγους μήνες. Ενιωσα χαρά για το εύρος και το βάθος της δημοκρατίας μας, ελπίδα για τη δυναμικότητά της και ανησυχία για τα ενδεχόμενα αδιέξοδά της. Η ετήσια συζήτηση για τη δήθεν απαξίωση της τελετής μνήμης στο Προεδρικό Μέγαρο είναι σημάδι της απαξίωσης αυτής και απόδειξη ότι η δημοκρατία παρέχει την ελευθερία στον καθένα να εκφράζεται όπως θέλει. Ετσι, ενίοτε, υπογραμμίζει και τη φτώχεια μας, όπως όταν κάποια κόμματα δεν έχουν να καταθέσουν κάτι πέρα από την «ηθική ανωτερότητα» μέσω της θεατρινίστικης αποχής από την τελετή. Αυτά για την «κεντρική σκηνή». Οσον αφορά τη «δημοκρατία της γειτονιάς», εκεί χτυπάει η καρδιά του πολιτεύματος. Εκεί θα δοθεί η μάχη της (ολοένα μικρότερης) ενσωμάτωσης πολιτών στην πολιτική. Εκεί, όμως, υπάρχουν και άπλετοι λόγοι απογοήτευσης.
Τον Δεκέμβριο είχα τη χαρά να ενταχθώ σε μια πρωτοβουλία γειτονιάς, όπου οι κάτοικοι δύο δρόμων επιχειρούν να βελτιώσουν τις συνθήκες ζωής τους και να ελαττώσουν τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν οι ίδιοι και οι περαστικοί. Παρότι και οι δύο δρόμοι είναι στενοί και σύντομοι (ο ένας διατρέχει δύο οικοδομικά τετράγωνα, ο άλλος τρία), φέρουν τα ονόματα των σπουδαίων Αθηναίων Θουκυδίδου και Αριστοφάνους. Τα περισσότερα κτίρια είναι πολυκατοικίες, αλλά υπάρχει ακόμη αίσθηση γειτονιάς, με μερικές διπλοκατοικίες με κήπους, με ανθρώπους να γνωρίζονται μεταξύ τους, να πιάνουν κουβέντα στον δρόμο ή με κάποιον σε μπαλκόνι. Ομως, οι δρόμοι είναι οι πρώτοι παράλληλοι της Μεσογείων στον Χολαργό. Ο ένας οδηγεί σε διασταύρωση λίγα μέτρα από φανάρι που διασχίζει τη λεωφόρο, ενώ ο άλλος βγάζει στο υπουργείο Μεταφορών. Φέρουν, δηλαδή, δυσανάλογα μεγάλο φόρτο για τα μεγέθη τους. Υπάρχει οξύ πρόβλημα με τη στάθμευση. Οι περαστικοί οδηγοί βιάζονται, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν κάτοικοι και οι ίδιοι οι οδηγοί, καθώς «εισβάλλουν» χωρίς επαρκή ορατότητα στον κάθετο που βγάζει στο φανάρι. Η κατάσταση είναι δυσάρεστη και επικίνδυνη. Εδώ απαιτείται κινητοποίηση κατοίκων – ποιος άλλος θα ενδιαφερόταν για τη δική τους ποιότητα ζωής; Αλλά αυτό προϋποθέτει ανθρώπους με όρεξη να αναμετρηθούν με τη γενικότερη απάθεια, με τις μαξιμαλιστικές απαιτήσεις άλλων, που ενίοτε δεν συμμετέχουν στην προσπάθεια.
Οι δημότες μπόρεσαν να κινητοποιήσουν τον δήμο. Εάν δεν μιλάμε με τον δίπλα μας, εάν περιμένουμε λύσεις «απ’ αλλού», δεν θα λύνουμε τα προβλήματα.
Στη γειτονιά αυτή βρέθηκαν αρκετοί τέτοιοι άνθρωποι, με τη δέουσα οργανωτικότητα και την επιμονή ώστε να πάρει μπρος η πρωτοβουλία. Αποτέλεσμα ήταν η υπογραφή κειμένου από 85 δημότες και η παρουσία πολλών απ’ αυτών στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Παπάγου – Χολαργού στις 26 Μαρτίου 2026. Εκεί συζητήθηκε το αίτημα «σχετικά με τα μέτρα κυκλοφορίας, στάθμευσης και ασφάλειας» στους δύο δρόμους τους. Δεν θα μπω στο τι αποφασίστηκε και τι αναμένεται. Θα σταθώ μόνο στα λόγια της ψυχής της πρωτοβουλίας, Αγγελου Αγγελόπουλου. «Εχουν κάποια βαρύτητα αυτές οι υπογραφές, δεν είναι τυχαίες που βρεθήκανε στον δρόμο», είπε, απευθυνόμενος προς το δημοτικό συμβούλιο. «Εχουν συναντηθεί, έχουν συζητήσει οι άνθρωποι, έχει γίνει διαβούλευση μες στη γειτονιά. Οι άνθρωποι αυτοί ανήκουν στον δήμο… Οι δημότες είναι το σώμα του δήμου», είπε.
Οι δημότες μπόρεσαν να κινητοποιήσουν τον δήμο. Είτε πετύχουμε κάτι είτε απογοητευθούμε, το ίδιο οφείλουν να κάνουν όλοι, σε κάθε γειτονιά. Εάν δεν μιλάμε με τον δίπλα μας, εάν περιμένουμε λύσεις «απ’ αλλού», ούτε προβλήματα θα λύνουμε ούτε θα καταλαβαίνουμε ποιοι μας κυβερνούν και πώς θα μπορούσαν όλα να είναι αλλιώς.
