Η κ. ∆ούρου, ως νέα επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε ότι δεν θα πάει στη δεξίωση για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Δεν θέλει να συνευρεθεί με «ακροδεξιούς, νοσταλγούς της χούντας και αναθεωρητές της Ιστορίας μας». Είναι προφανές ότι θέλει τη δημοκρατία μας καθαρή από μολυσματικούς ιούς. Μάλλον η συνεργασία της με τον κ. Καμμένο υπήρξε τραυματική. Δεν θα παρευρεθεί ούτε η κ. Κωνσταντοπούλου. Αυτή έχει προσωπικό πρόβλημα με τον κ. Τασούλα. Επρεπε να το έχει λάβει υπόψη του ο κ. Μητσοτάκης όταν τον πρότεινε για το αξίωμα. Θα απουσιάζει και ο κ. Νατσιός, αυτό όμως φοβάμαι ότι δεν αφορά κανέναν εκτός από τον ίδιο. Η αλήθεια είναι ότι στο σημείο που βρίσκομαι όσο γράφω γίνεται κατακλυσμός και δεν ξέρω αν η δεξίωση θα γίνει και ποιοι ακόμη δεν θα παρευρεθούν και γιατί. Ομως, αυτό δεν έχει τόση σημασία. Σημασία, αντιθέτως, έχει ότι η στάση αυτή των συγκεκριμένων πολιτικών δείχνει ότι ο καθένας απ’ αυτούς θεωρεί τη δημοκρατία ιδιοκτησία του. Και τη θέλει να προσαρμόζεται στις δικές του απόψεις και τις δικές του επιθυμίες. Αν αφήσουμε κατά μέρος τον πολιτικό ωφελιμισμό, να εισπράξουν μερικές δεκάρες από την απουσία τους σε μια δεξίωση, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε και τον παράγοντα «εγωπάθεια». Συμπεριφέρονται λες και η γιορτή είναι δική τους, λες και η δημοκρατία τούς ανήκει και κατά συνέπεια αυτοί αποφασίζουν πώς θα τη γιορτάσουν και ποιους θα καλέσουν στο πάρτι των γενεθλίων τους. Κι ας είναι αρχηγοί κομμάτων που εκπροσωπούν μια πτωχή πλην τιμία μειοψηφία του εκλογικού σώματος.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, η δημοκρατία δεν είναι καθαρό πολίτευμα. Συμπεριλαμβάνει όλα τα είδη της πανίδας που θάλλουν στο θερμοκήπιο της κοινωνίας. Σε αντίθεση με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα που απορρίπτουν ως ζιζάνια ό,τι δεν τους ταιριάζει. Η δημοκρατία επίσης δεν ανήκει σε κανέναν. Δεν ανήκει ούτε στον αρχηγό της πλειοψηφίας ούτε στους εκπροσώπους των λογής λογής μειοψηφιών. Η λατινική repubblica –res pubblica– το αποδίδει καλύτερα. Η πολιτεία ανήκει σε όλους, άρα δεν ανήκει σε κανέναν. Τη γιορτή δεν τη διοργανώνει ο κ. Τασούλας κατά τα γούστα του. Τη διοργανώνει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τον θεσμικό του ρόλο. Τα υπόλοιπα ανήκουν στις μικρότητες, που ούτε αυτές απαγορεύονται στη δημοκρατία. Και τέλος, το ουσιαστικό. Αν, ο μη γένοιτο, χρειασθεί για οποιονδήποτε λόγο να συγκληθεί συμβούλιο πολιτικών αρχηγών, όλοι αυτοί οι πεισματάρηδες της δημοκρατίας θα απαιτήσουν να συμμετάσχουν. Η απορία προκύπτει αβίαστα. Αφού δεν μπορούν να συνεννοηθούν για μια δεξίωση, τότε πώς θα συνεννοηθούν για κάποιο μείζον εθνικό θέμα; Θα μου πείτε, μικρά κόμματα εκπροσωπούν όλοι αυτοί. Και απ’ ό,τι όλα δείχνουν, αν συνεχίσουν να αντιμετωπίζουν με αυτόν τον τρόπο την δημοκρατία, μικρά θα παραμείνουν.
