Πόσο «δική σας» και «δική μας» είναι αυτή η Μεταπολίτευση; Χθες ήταν η γιορτή της 52ης επετείου από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στο Προεδρικό Μέγαρο. Είναι σε θέση πλέον το πολιτικό σύστημα να τιμήσει την ιστορική μνήμη, συνυπάρχοντας για λίγες ώρες στον ίδιο χώρο ή για μια στιγμή που θα αποτυπωθεί σε μια συλλογική φωτογραφία;
Η νεοεκλεγείσα πρόεδρος της (μετρημένης στα δάχτυλα) Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ είχε γνωστοποιήσει την απόφασή της να μην παρευρεθεί στη δεξίωση με επιστολή της προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Η εκδήλωση «απέχει από τον σκοπό του ουσιαστικού αναστοχασμού για τη δημοκρατία, τους θεσμούς και τη συλλογική ιστορική μνήμη», δήλωσε, λόγω της παρουσίας νοσταλγών της χούντας, εκπροσώπων της Ακροδεξιάς και αναθεωρητών της σύγχρονης Ιστορίας. Λεπτομέρεια ότι επί 4ετία ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνούσε με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ. Λεπτομέρεια και ότι όλοι όσοι διετέλεσαν αρχηγοί του κόμματος, εδώ και μία 20ετία, συμμετείχαν ανελλιπώς στη γιορτή. Δεν έχει σημασία μπροστά στην απέλπιδα προσπάθεια να βρεθεί κανείς στο προσκήνιο της εσωστρεφούς επικαιρότητας όταν δεν διαθέτει άλλο μέσο ή άλλη ικανότητα.
Και άλλα κόμματα της ήσσονος αντιπολίτευσης εξέφρασαν την αντίθεσή τους με τη γιορτή ή με το πρόσωπο του ΠτΔ, ανακοινώνοντας την απουσία τους. Στη σημειολογία της φτωχής πολιτικής ζωής μας απομένει ως ύστατη προσπάθεια ορατότητας το «διαχωρίζω τη θέση μου». Η διαφοροποίηση από το σύστημα είναι ο πιο ανέξοδος και άκοπος τρόπος να προσπορίζονται τις ψήφους του κοινωνικού θυμού.
Η πολιτισμική και πολιτική σημασία αυτής της βραδιάς έχει συρρικνωθεί στον χρόνο. Πρόκειται αναμφίβολα για ένα τελετουργικό σε φθίνουσα πορεία, ποικιλοτρόπως απαξιωμένο. Ενας βασικός λόγος είναι ότι έχει αλλάξει διά παντός ο τρόπος με τον οποίο διαλέγονται οι πολιτικοί αρχηγοί. Οποιοι είναι, αυτοί που διαθέτουμε. «Η εγκαθίδρυση του πιο ανοιχτού, συμπεριληπτικού και δημοκρατικού καθεστώτος στη σύγχρονη ελληνική Ιστορία, απαρχή ενός ιστορικού κύκλου σταθερότητας, δημοκρατίας και ευρωπαϊκής προοπτικής», εξαντλήθηκε, καθώς φαίνεται, ως αφορμή για γιορτή. Αν σταματήσει όμως το όποιο τελετουργικό στο Προεδρικό θα μοιάζει με νίκη της διχαστικής ατμόσφαιρας και της ασυνεννοησίας. Η δυσαρμονία και η τοξικότητα είναι η νέα πραγματικότητα. Την «απολαμβάνουμε» κάθε μέρα. Πρέπει να εκχωρήσουμε και την 24η Ιουλίου ώστε η αποτυχία μας να είναι πλήρης;
