Η λέξη «τραγωδία» είναι τόσο φθαρμένη που διστάζω να τη χρησιμοποιήσω για το Μάτι. Γιατί αυτό που συνέβη εκεί σαν χθες πριν από οκτώ χρόνια είχε κάτι μοναδικό. ∆εν ήταν η πρώτη φορά που ζήσαμε μια μεγάλη πυρκαγιά με θύματα. Πριν από το Μάτι είχε καεί η μισή Πελοπόννησος και είχαμε 84 νεκρούς. Από την πυρκαγιά είχε κινδυνεύσει ο αρχαιολογικός χώρος της Ολυμπίας και δεν θα ξεχάσω το τηλεοπτικό στιγμιότυπο όπου την ίδια εκείνη ώρα ο υφυπουργός Πολιτισμού απολάμβανε το σουβλάκι του. ∆εν θα έκανε ενδεχομένως διαφορά η συμμετοχή του στην κατάσβεση, όμως η αδιαφορία του, στα όρια του κυνισμού, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Ενδεικτική ενός κρατικού λειτουργού ο οποίος έχει καταθέσει τα όπλα στην κρίσιμη στιγμή, γνωρίζοντας πως αυτό δεν θα του κοστίσει. Τότε κυβερνούσε η Ν.∆. Στο Μάτι μάς κυβερνούσε αυτός ο τραγελαφικός συνασπισμός ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Και ο κρατικός μηχανισμός κατάφερε κάτι μοναδικό. Η ανικανότητα της αστυνομίας εγκλώβισε στο προάστιο όσους προσπαθούσαν να διαφύγουν, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους 104 άνθρωποι, είτε απανθρακωμένοι είτε από πνιγμό. Πόσοι ακόμη σημαδεύτηκαν για όλη τους τη ζωή; Ακόμη και σήμερα υπάρχει ομαδικός τάφος με αταυτοποίητα θύματα και πτώματα, ή μάλλον υπολείμματα ζώων. ∆εν είναι όμως μόνον το μέγεθος της καταστροφής που κάνει το Μάτι μοναδικό. Είναι και η στάση της πολιτείας, η οποία σε πρώτη φάση προσπάθησε να κρύψει κάτω από το χαλί τους νεκρούς και συμπεριφέρθηκε χωρίς σεβασμό στα θύματα. «Ετυχε μια στραβή στη βάρδιά μου» – Ρένα ∆ούρου. «Φταίει η αυθαίρετη δόμηση» – Πάνος Καμμένος. «Αν είχα δώσει τα χρήματα που υποσχέθηκα, θα τα είχατε ήδη ξοδέψει» – Αλέξης Τσίπρας. ∆εν ήταν η πρώτη φορά που η ελληνική κοινωνία συνειδητοποιούσε ότι η πολιτεία δεν μπορεί να την προστατεύσει. Ηταν όμως η πρώτη φορά –ή τουλάχιστον μια από τις πιο κραυγαλέες– που οι διαχειριστές της πολιτείας όχι μόνον δεν αποδέχθηκαν τις ενοχές τους, αλλά προσπάθησαν να τις μεταθέσουν στα ίδια τα θύματα.
Για το Μάτι δεν έγιναν συλλαλητήρια, δεν διατυπώθηκαν θεωρίες συνωμοσίας, ούτε ιδρύθηκαν κόμματα για να στεγάσουν τους συγγενείς των θυμάτων. Ολα αυτά τα ζήσαμε με τα Τέμπη. Το κάθε γεγονός έχει τη μοναδικότητά του, όπως και η κάθε ζωή που χάνεται. Γι’ αυτό και ο συμψηφισμός είναι τουλάχιστον άτοπος. Το Μάτι ήταν το σημείο καμπής που σήμανε την αρχή της κατάρρευσης των τότε κυβερνώντων. Είναι εντυπωσιακό πώς ο κ. Τσίπρας, παρά τις προσπάθειές του να εμφανισθεί με άλλη ενδυμασία, δεν τολμάει ακόμη να αναφερθεί σ’ αυτό. Το Μάτι έχει κι ένα συμβολικό βάρος: προάστιο των μεσαίων στρωμάτων του πληθυσμού ήταν το αποκορύφωμα των διωγμών που υπέστησαν επί ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Τους είχαν ρίξει στην πυρά με τα ιδεολογήματά τους. Στο Μάτι η πυρά ήταν πραγματική.
