Ο Ντανιέλ Ορτέγκα, με τη σύζυγό του Ροζάριο Μουρίγιο, η οποία είναι συμπρόεδρος, αποφάσισαν ότι οι εκλογές στη Νικαράγουα είναι περιττές, καθώς υπάρχει πιθανότητα να φέρουν στην εξουσία «τα ανδρείκελα των Γιάνκηδων» και τους «σομοζίστας». Οπότε, για σιγουριά, το ζεύγος τις κατήργησε. Πού να μπλέκουν πάλι με νοθείες και με διώξεις των πολιτικών τους αντιπάλων! Ούτως ή άλλως το αποτέλεσμα θα είναι το ίδιο. Αποφεύγουν έξοδα και ταλαιπωρία. Ο Ντανιέλ με τη Ροζάριο φρόντισαν να αλλάξουν και το σύνταγμα της χώρας, επιμηκύνοντας τη θητεία τους από πέντε σε έξι χρόνια. Εδώ με απογοήτευσαν! Εκαναν που έκαναν τη δουλειά, ας την έκαναν σωστά. Να κυβερνούσαν άλλα δέκα χρόνια. Ο Ντανιέλ έκλεισε τα 80 χρόνια, θα μπορούσε να είχε εξασφαλισμένα περήφανα γηρατειά. Πέρασαν, κιόλας, είκοσι χρόνια από τότε που επισκέφτηκε την Αθήνα ο ηγέτης των Σαντινίστας για να συναντηθεί με τον πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γιώργο Παπανδρέου και να τιμήσουν τα δεκάχρονα του θανάτου του «δασκάλου», όπως αποκαλούσε τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Το ζεύγος Ορτέγκα, οι απαγορεύσεις, φυλακίσεις, διώξεις, εξορίες και φυσικά η παλαιόθεν δοκιμασμένη από πολλούς μέθοδος της νοθείας…
Θυμάμαι, στην ένδοξη δεκαετία του 1980 τις αποστολές αριστερών φοιτητών στη Νικαράγουα για να εργαστούν στις φυτείες του καφέ. Ηταν μια πράξη διεθνιστικής αλληλεγγύης, καθώς η επανάσταση κινδύνευε από τους δεξιούς αντάρτες «Κόντρας», που χρηματοδοτούσε διά της πλαγίας –βλέπε σκάνδαλο «όπλα στο Ιράν, χρήματα στους Κόντρας»– η διοίκηση Ρόναλντ Ρέιγκαν. Τελικά η επανάσταση επιβίωσε, αλλά στις πρώτες ελεύθερες εκλογές που διεξήχθησαν το 1990 επικράτησε η Κεντροδεξιά. Οταν ο Ορτέγκα επανήλθε το 2007, αποφάσισε ότι παρόμοιο λάθος δεν θα έπρεπε να διαπραχθεί ξανά και άρχισε να κτίζει το αυταρχικό καθεστώς του. Απαγορεύσεις, φυλακίσεις, διώξεις, εξορίες και φυσικά νοθεία στις εκλογές, ήταν τα όπλα που χρησιμοποίησε για να παραμείνει έκτοτε ακλόνητος στην εξουσία. Και προχθές, επειδή αντιλήφθηκε τη ματαιότητα των εκλογών, με έναν νόμο – με ένα άρθρο τις κατήργησε. Η αλαζονεία της εξουσίας; Ο γνωστός κυνισμός των τριτοκοσμικών σοσιαλιστών; Η ανασφάλεια του επερχόμενου βιολογικού τέλους; Ή μήπως όλα αυτά τα έκανε για να αποφύγει την κρεβατομουρμούρα της Ροζάριο; Μια ιδιαίτερα δυναμική γυναίκα για την οποία λέγεται ότι αποτελεί την πραγματική πηγή εξουσίας στη Μανάγκουα. Σε αυτήν χρεώθηκαν οι 300 νεκροί στις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του 2018. Είναι μαζί με τον Ορτέγκα από το 1985 και εντάχθηκε στους Σαντινίστας το 1969, σε ηλικία 18 χρόνων.
Συνεπώς, τι πιο λογικό το ζευγάρι να θέλει να απολαύσει ξένοιαστο τη δύση του πολυτάραχου βίου του. Και οι εκλογές με τις εντάσεις τους δεν βγάζουν στο ήρεμο και απάνεμο λιμάνι που ονειρεύεται η τρίτη ηλικία. Και ας διαμαρτύρεται ο τομέας ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ για σωρεία παραβάσεων από το καθεστώς της Νικαράγουας. Προφανώς ο Ορτέγκα φαντάζεται τον εαυτό του δίπλα στον Φιντέλ και τον Τσάβες, ως πολιτικό απόγονο του Φαραμπούντο Μαρτί.
