H είδηση με εντυπωσίασε. Κάπου στην Εύβοια συναυλία διεκόπη έπειτα από παρέμβαση της αστυνομίας για διατάραξη της κοινής ησυχίας. Να γιατί δυσκολευόμαστε να παράγουμε πολιτισμό σ’ αυτή τη χώρα. Επειδή κάποιοι θέλουν να κοιμηθούν με την ησυχία τους. Αν είναι ποτέ δυνατόν. Και από πότε η αστυνομία παρεμβαίνει για διατάραξη της κοινής ησυχίας; Υποθέτω ότι η υπόθεση θα παραπεμφθεί σε κάποια ΕΔΕ. Στο μικρό νησί του Αργοσαρωνικού που παραθερίζω, την έχω ειδοποιήσει τουλάχιστον τρεις φορές για το θέμα, όμως επί ματαίω. Ετσι έχω καταφύγει στα κλειστά, διπλά ευτυχώς, τζάμια και στις σωτήριες ωτοασπίδες. Η αλήθεια είναι βέβαια ότι η παραγωγή θορύβου είναι ένα από τα έθιμα του ελληνικού καλοκαιριού. Θα έλεγα ότι η παραγωγή θορύβου δεν είναι απλώς δικαίωμα. Είναι υποχρέωση. Αν δεν θορυβείς καθ’ οιονδήποτε τρόπο δεν είσαι άξιος της ευεργεσίας του. Σημαίνει ότι δεν έχεις την ικανότητα να το απολαύσεις, οπότε καλύτερα να αναζητήσεις καταφύγιο κάπου στον ξενέρωτο βορρά. Το δε ελληνικό καλοκαίρι σού προσφέρει πλήθος επιλογών για να απολαύσεις θόρυβο. Κατ’ αρχάς υπάρχουν τα πανηγύρια, μια ολόκληρη σχολή καλλιτεχνικής έκφρασης, και στο ενδιάμεσο οι πολιτιστικές προσφορές των δήμων. Αν θυμάστε, στα χρόνια της κρίσης ένας απ’ τους λόγους που αισθανόμασταν φτωχότεροι ήταν ότι οι δήμοι δεν οργάνωναν συναυλίες. Πολλοί τα λένε αρπαχτές. Ομως, τα «αρπάζουν» απ’ τους δήμους για να προσφέρουν πολύτιμο θόρυβο στους δημότες τους. Να προσθέσω και τα μπιτσόμπαρα, για να καταλήξω ότι αν λείπει ο πολιτισμός, το ελληνικό καλοκαίρι δεν το βάζει κάτω. Eχει με το μέρος του τα επιτεύγματα του τεχνικού πολιτισμού, από τα δίτροχα έως τις γουρούνες. Ελλείψει δε και αυτών επιστρατεύονται οι φυσικές ιδιότητες της φυλής μας, οι αγριοφωνάρες μες στη νύχτα, που για κάποιους ανεξιχνίαστους λόγους θεωρούνται διασκέδαση. Aσε που τους μιμούνται και οι αλλόφυλοι επισκέπτες.
Ποιοι είναι οι κίνδυνοι του ελληνικού καλοκαιριού; Οι δασικές πυρκαγιές, οι καύσωνες, οι πνιγμοί και η αύξηση των τροχαίων. Ο θόρυβος, επειδή δεν σε οδηγεί στο νοσοκομείο, περνάει απαρατήρητος. Τον αντιμετωπίζουμε ως φυσιολογικό, τόσο που λίγο ακόμη και θα τον κηρύξουμε εθνικό μας προϊόν. Θα του δώσουμε ονομασία προέλευσης. Και δεν υπολογίζουμε τις ψυχικές διαταραχές που προκαλεί, με αποτέλεσμα να γίνεται η αιτία για τα σπασμένα νεύρα της ελληνικής κοινωνίας. Απ’ τα κουνούπια μπορείς να προστατευθείς. Ο θόρυβος, όμως, χτυπάει απευθείας τον εγκέφαλο, όπως λέει ο Σοπενάουερ. Οργανώνουμε εκστρατείες για ελεύθερες παραλίες, όμως κανείς δεν σκέφτεται να οργανώσει εκστρατεία κατά του θορύβου. Λογικό. Τον έχουμε συνηθίσει και, το χειρότερο, φοβάμαι ότι τον έχουμε ταυτίσει με τη διασκέδαση. Τον θεωρούμε στοιχείο της ψυχικής ταυτότητας με τον ίδιο τρόπο που θεωρούμε στοιχείο της ταυτότητάς μας και τα νεύρα μας.
