Για τον θρυλικό προπονητή της Λίβερπουλ Μπιλ Σάνκλι «το ποδόσφαιρο δεν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως είναι πολύ σοβαρότερο». Αληθές, αν σκεφτεί κανείς ότι η μπάλα μαγεύει περισσότερους ανθρώπους από όσους το θαύμα της ζωής, νιώθουν μεγαλύτερο δέος βλέποντας ένα γκολ απ’ ό,τι χιλιάδες θανάτους στα πεδία των μαχών. Γι’ αυτό και λογής λογής δικτάτορες χρησιμοποίησαν το ποδόσφαιρο ως όπιο του λαού τους. Υπάρχει, όμως, ένα παράδοξο. Ολοι γνωρίζουν πως αυτό το «όπιο» είναι νοθευμένο. Μαθαίνουμε συχνάκις για «στημένα παιγνίδια», για «πιασμένους διαιτητές», για «παράγκες». Κι όμως! Ουδείς πτοείται. Ούτε καν όταν οι παραβιάσεις των κανόνων είναι εξόφθαλμες –και για οποιαδήποτε άλλη πτυχή της ζωής μας– εξοργιστικές.
Ελάχιστοι νοιάστηκαν για το γεγονός ότι ο πρόεδρος της FIFA, ο διαβόητος Τζιάνι Ινφαντίνο, «διόρθωσε» την ποινή ενός Aμερικανού παίκτη επειδή του το ζήτησε ο Ντόναλντ Τραμπ. Εγινε για λίγο είδηση, γκρίνιαξε η UEFA, αλλά τα εισιτήρια για τον τελικό έφτασαν έως τα 100.000 δολάρια. «Η FIFA», έγραφαν χθες οι ΝΥΤ, «ένας φαινομενικά μη κερδοσκοπικός οργανισμός με έδρα την Ελβετία, αναμένει να εισπράξει τουλάχιστον 13 δισ. δολάρια, ποσό σχεδόν διπλάσιο σε σύγκριση με εκείνο του προηγούμενου Παγκοσμίου Κυπέλλου». Η διοργάνωση, παρά τα πολλά παρατράγουδα (διακοπές του αγώνα για «ενυδάτωση» των καναλιών με διαφημίσεις, σκιές για τη διαιτησία κ.λπ.), θεωρήθηκε η πιο επιτυχημένη όλων των εποχών, κάτι που άνοιξε την όρεξη στη FIFA. Φέτος αγωνίστηκαν επιπλέον 16 έθνη. Σε τέσσερα χρόνια, οι 48 ομάδες θα γίνουν 64! Περάστε, κόσμε…
Μπορούμε να κατανοήσουμε την αδιαφορία των πολιτών για τους κανόνες της δημοκρατίας. Θεωρούνται πολύπλοκοι. Δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί κάποιος γιατί μια κρατική πιστοποίηση της ένωσης δύο ατόμων (όπως είναι ο πολιτικός γάμος) πρέπει να παρέχεται σε όλους, ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκευτικού ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Στο ποδόσφαιρο όμως –για το οποίο όλοι ξέρουν πότε ακριβώς υπάρχει οφσάιντ– προς τι τόση αδιαφορία για τα αμαρτήματα στην κορωνίδα των διοργανώσεών του; Υπάρχει πάντως κι άλλο ένα, ακόμη μεγαλύτερο, παράδοξο. Υποτίθεται ότι οι πολίτες απέχουν από τις διαδικασίες της δημοκρατίας, όπως είναι οι εκλογές, και δεν παρακολουθούν καν τις πολιτικές διεργασίες, διότι σιχάθηκαν να βλέπουν τους πολιτικούς να παραβιάζουν τους κανόνες του παιγνιδιού. Γιατί δεν γίνεται το ίδιο στο ποδόσφαιρο;
