Στον επίσημο κατάλογο των αναγνωρισμένων ιαματικών φυσικών πόρων της Ελλάδας, το νερό της Λίμνης Βουλιαγμένης φέρει τον αριθμό αναγνώρισης 17. Η Paranemonia vouliagmeniensis είναι μια μικροσκοπική θαλάσσια ανεμώνη που ζει αποκλειστικά στη Λίμνη Βουλιαγμένης. Η αποψίλωση της βλάστησης στερεί την προστασία στις νεαρές ανεμώνες, και τα βήματα των κολυμβητών στα ρηχά συνθλίβουν έναν οργανισμό που οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν καν ότι υπάρχει.
Για τους δαρβινιστές το γεγονός υπακούει στον νόμο της φυσικής επιλογής. Για την Εκκλησία της Ελλάδος, η οποία φέρεται ιδιοκτήτρια της συγκεκριμένης έκτασης – φιλέτο και την εκμισθώτρια εταιρεία «Ιαματικά Λουτρά Βουλιαγμένης Α.Ε.», το γεγονός υπακούει στους νόμους της τουριστικής ανάπτυξης. Η Paranemonia vouliagmeniensis ανήκει στην απειλούμενη πανίδα αυτού του οικοσυστήματος.
Ομοίως και ο/η Natator/Νatatrix vouliagmeniensis, ψευδοεπιστημονική ορολογία εμπνευσμένη από την πολιτισμική οικολογία. Είναι ο ντόπιος λουόμενος της Λίμνης Βουλιαγμένης.
Κατά τη δεκαετία του 1950 κατέβαινε από το λεωφορείο με μια πετσέτα στον ώμο, λίγα σύκα ή ένα πεπόνι στην πάνινη τσάντα. Η είσοδος ήταν ελεύθερη, όπως ελεύθερη ήταν και η ιδέα ότι μια ιαματική λίμνη μπορούσε να ανήκει πρώτα στη ζωή της πόλης και ύστερα στην οικονομία της. Στο πέτρινο υδροθεραπευτήριο λένε ότι ο Μάνος Χατζιδάκις συναντούσε τους φίλους του.
Το 1992 άλλαξε το ιδιοκτησιακό καθεστώς της εμπειρίας. Η περίφραξη προηγήθηκε του branding. Σήμερα η μίσθωση παραμένει σε ισχύ, με ένα μοντέλο αξιοποίησης που μπορεί να εκτείνεται έως και 99 χρόνια. Οι ισολογισμοί καταγράφουν κύκλο εργασιών από δύο έως δέκα εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Τα έσοδα προέρχονται από τα εισιτήρια, το thermal spa, το εστιατόριο, τις δεξιώσεις, τις συνεργασίες πολυτελείας.
Οι λουόμενοι, συχνά ηλικιωμένοι που έρχονταν νωρίς το πρωί, και σε μικρούς κύκλους μέσα στο νερό φορώντας πάντοτε καπέλο συζητούσαν για τις συνταγές των φαρμάκων τους και τις συνταγές του μεσημεριανού γεύματος, όλο και λιγοστεύουν.
Δεν «ευδοκιμούν» πλέον στο περιβάλλον; Μάλλον έχει εκλείψει το φυσικό τους υπόστρωμα. Στη θέση της πετσέτας εμφανίστηκαν οι premium ζώνες. Οι βιολόγοι γνωρίζουν ότι η εξαφάνιση ενός είδους δεν αρχίζει όταν πεθαίνει το τελευταίο άτομο. Αρχίζει όταν παύει να ανανεώνεται ο πληθυσμός του. Ισως το ίδιο να ισχύει και για τους τόπους. Κάποια στιγμή σταματούν να παράγουν τους ανθρώπους που τους δημιούργησαν.
