Η παρατηρούμενη σταδιακή αύξηση της αποχής στις τελευταίες εθνικές εκλογές –στις ευρωεκλογές πάντα η προσέλευση είναι πολύ πιο χαλαρή, αλλά ποτέ δεν είχε πέσει κάτω από το 50%, όπως συνέβη το 2024– φανερώνει πως ένα κομμάτι των πολιτών έχει απαξιώσει την πολιτική. Το «όλοι ίδιοι είναι» καθιστά τη συμμετοχή στα κοινά περιττή και σε αυτήν την ανησυχητική κατάσταση συμβάλλουν και οι ίδιοι οι πολιτικοί με τις συμπεριφορές τους. Ο ευτελισμός των αρχών δεν συγχωρείται και ιδίως τα νέα παιδιά δεν θέλουν να συμμετέχουν σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Τους είναι αδιάφορο ποιος θα είναι ο νικητής.
Τα όσα διαδραματίζονται στη ριζοσπαστική Αριστερά είναι ενδεικτικά αυτού του κλίματος. Διότι δεν μιλάμε πλέον για έναν περιθωριακό χώρο που μαστίζεται από διασπάσεις επί διασπάσεων λόγω διαφωνιών, ιδεολογικών και πολιτικών. Μιλάμε για έναν χώρο που κυβέρνησε τον τόπο και η πρώτη εκλογική ήττα του 2019 δεν προδίκαζε τη συνέχεια. Το 31,5% που έλαβε σε εκείνη την εκλογική αναμέτρηση ήταν μια καλή μαγιά για την αντεπίθεση, ώστε η νίκη της Νέας Δημοκρατίας να αποτελέσει τη «δεξιά παρένθεση». Την απαξίωση στην πολιτική δεν φέρνει η κατάρρευση της ριζοσπαστικής Αριστεράς, αλλά ο τρόπος που γίνεται. Κτυπήματα χωρίς αρχές, που εξυπηρετούν τους στόχους ενός μόνον προσώπου.
Δεν είναι μόνον η αδιαφορία των νέων ανθρώπων, είναι και η κούραση των παλαιοτέρων από επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές.
Αλλά και σε ένα κομμάτι της άλλης πλευράς, κι εκεί συμβαίνουν παράξενα πράγματα. Πρώην εχθροί αίφνης αγαπιούνται, οι βαριές κουβέντες που αντάλλαξαν έγιναν ζεστές αγκαλιές επάνω στο δόγμα «ο εχθρός του εχθρού μου, φίλος μου». Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση ο εχθρός του εχθρού σου πριν από λίγο καιρό ήθελε να σε βάλει στη φυλακή, αμφισβητώντας urbi et orbi την ηθική σου ακεραιότητα. Για να μην πω ότι ανήκε στην κλειστή ομάδα που μεθόδευσε την πολιτική σου εξόντωση. Ολα αυτά δεν ξεπερνιούνται με το κυνικό «τώρα είναι μαζί μας». Τέτοια βλέπει ο κόσμος από ηγέτες που υποτίθεται ότι μάχονται για υψηλά ιδανικά και στρέφει την πλάτη του στην πολιτική.
Να μην παραλείψω να αναφερθώ και στα σκάνδαλα και στη σκανδαλολογία, αν και αυτή η νοσηρή κατάσταση έχει –πολύ κακώς– ενσωματωθεί στην πολιτική πραγματικότητα εδώ και δεκαετίες. Τα «δωράκια» είναι αποδεκτά, αρκεί να μην προκαλούν. Και η κοινωνικοποίηση της διαφθοράς έχει μειώσει σημαντικά τις αντιστάσεις της κοινωνίας. Πάντα όμως έρχεται μια στιγμή που πέφτει η καθοριστική σταγόνα και το ποτήρι ξεχειλίζει. Στην περίπτωσή μας το αποτέλεσμα θα είναι –αν βεβαίως πέσει αυτή η καθοριστική σταγόνα– η σημαντική αποχή στις εκλογές. Δεν είναι μόνον η αδιαφορία των νέων ανθρώπων, είναι και η κούραση των παλαιοτέρων από επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές, στις οποίες έχουν βάλει αρνητικό πρόσημο. Για τον λόγο αυτόν, η διακύβευση των εκλογών δεν θα είναι μόνον το ποσοστό του νικητή, αλλά και η συμμετοχή των πολιτών σε αυτές.
