Τα πάθη και οι έρωτες του 19ου και των αρχών του 20ού έχουν θέση στον 21ο αιώνα; Aραγε, πώς θα έμοιαζαν η Μιμή, η Βιολέττα, η Λουίζ, η Μανόν και η Τζορτζέττα στο σημερινό Παρίσι; Πώς θα βίωναν οι σημερινοί 20χρονοι, γιατί αυτές ήταν οι ηλικίες των ηρώων και ηρωίδων, τα συναισθήματα που αναβλύζουν μέσα από τις όπερες του Πουτσίνι, του Βέρντι, του Μασνέ, του Σαρπαντιέ, του Oφενμπαχ;
Οι οθόνες και η ψηφιακή επικοινωνία συντηρούν την «ανθρωπινότητα» ή έχει μεταλλαχθεί σε κάτι διαφορετικό που δεν το ξέρουμε ακόμα, μας ξενίζει, μπορεί και να μας απωθεί; Ο Ροντόλφο και η Μιμή («Λα Μποέμ») θα επιβίωναν με γλίσχρα οικονομικά σε μια σοφίτα στο Παρίσι;
Το παιχνίδι των ερωτήσεων καλά κρατεί όσο παρακολουθούμε την, διάρκειας μιας ώρας, ταινία «A` Paris tous les deux» σε σκηνοθεσία Μιχάλη Ασθενίδη και Βασίλη Λούρα στο πλαίσιο του προγράμματος «Η Λυρική ταξιδεύει στην Ελλάδα». Ωραία ιδέα. Eνα μεικτό θέαμα που φέρνει σε διάλογο την όπερα με τον κινηματογράφο, μια πρόσκληση γνωριμίας με τη λυρική τέχνη μέσα από πέντε δημοφιλείς όπερες που διαδραματίζονται στο Παρίσι. Γυρισμένη δίπλα στον Σηκουάνα, στην Μπελβίλ και στα στενά του Καρτιέ Λατέν, κάποτε με θέα τις τόσο αναγνωρίσιμες στέγες, μια ταινία βωβή με Γάλλους και Eλληνες νέους καλλιτέχνες, που θα παρουσιάζεται συνοδεία πιάνου και τριών λυρικών τραγουδιστών, οι οποίοι θα ερμηνεύουν ζωντανά άριες και ντουέτα από τις όπερες αυτές. Η σινε-όπερα θα ταξιδέψει έως τις 19 Σεπτεμβρίου σε δώδεκα προορισμούς σε όλη την Ελλάδα. Αφηγήτρια στην ταινία, η Φανί Αρντάν, με πλάτη πάντα στον φακό, μια μαυροφορεμένη υπέρκομψη σιλουέτα. Περπατάει χωρίς στάσεις, εξιστορεί και μονολογεί: «Στο Παρίσι ο έρωτας πηγαίνει χέρι χέρι με τον θάνατο. Στο Παρίσι κανείς δεν γλιτώνει από τη μανία της ζωής».
Οι «δυο», όποιοι κι αν είναι, στο Παρίσι ή σε άλλη πόλη, μπορούν να φτιάξουν τις «δικές τους» αναμνήσεις. Τη δική τους αλησμόνητη «όπερα». Ενα έργο ζωής με το σάουντρακ που θα επιλέξουν.
Ναι, προφανώς, η πόλη έχει αλλάξει δραματικά, «οι άνθρωποι περπατούν κοιτώντας τις οθόνες τους», αλλά μια νότα από τα κλασικά οπερατικά αριστουργήματα αρκεί, για να ξαναδούμε τον κόσμο αλλιώς. Είναι έτσι ή πρόκειται για μια πολύ ρομαντική εκδοχή; Τα πρόσωπα στην οθόνη είναι νέα, όμορφα, σύγχρονα, φροντισμένα ενδυματολογικά με ρούχα της εποχής μας που φέρουν στοιχεία προηγούμενων αιώνων με πολλή έμπνευση και γούστο. Ερωτεύονται, κάποτε παράφορα, προδίδουν και προδίδονται, χωρίζουν, πεθαίνουν.
Οι κινήσεις των σωμάτων δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους σημερινούς 20χρονους, τα συναισθήματά τους όμως; «Είναι» η Βιολέτα και ο Αλφρέντο, η Μανόν και ο Ντε Γκριέ, ή τα ονόματα δεν έχουν σημασία; Oπως κι αν τους λένε, ό,τι μουσική κι αν ακούν, σε όποιο φύλο κι αν ανήκουν, η επιθυμία, η εξαπάτηση, η παραπλάνηση, η προσδοκία δεν διασχίζουν αλώβητα τους αιώνες;
Οι «δυο», όποιοι κι αν είναι, στο Παρίσι ή σε άλλη πόλη, μπορούν να φτιάξουν τις «δικές τους» αναμνήσεις. Τη δική τους αλησμόνητη «όπερα». Eνα έργο ζωής με το σάουντρακ που θα επιλέξουν. Μπορεί το «Si, mi chiamano Mimi» («Ναι, με φωνάζουν Μιμή») να ήταν φράση σε sms, να τη διάβαζε ο Ροντόλφο σε μήνυμα. Θα έστελνε την απάντηση, θα έβρισκαν τον τρόπο να συναντηθούν.
Το «À Paris Atous les deux» δεν ζητάει να πισωγυρίσουμε για να απολαύσουμε τον τόπο και τους ρόλους. Η αναπροσαρμογή έχει ούτως ή άλλως συντελεστεί. Μπορεί οι φανατικοί της όπερας να ανατριχιάζουν στη σκέψη, όμως εκείνοι έχουν κατακτήσει τον τρόπο να προσεγγίζουν τα έργα και τους συνθέτες. Η πρόσκληση της ΕΛΣ είναι για όλους, δεν διαχωρίζει, δεν κατατάσσει σε κατηγορίες. Αρκεί να μπορούν να αισθανθούν.
