Για την υφιστάμενη πολιτική τάξη πραγμάτων της Ευρώπης, η εξωτερική πολιτική του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ είναι απλώς «ασυνάρτητη», ενώ η συμπεριφορά του ενίοτε ακραία αγενής έως εχθρική προς τους συμμάχους της Ουάσιγκτον στο ΝΑΤΟ.
Αλλά επειδή αυτές τις ημέρες εορτάζονται τα 250 χρόνια από την ανεξαρτησία των ΗΠΑ, θα ήταν ίσως επίκαιρο να αναφερθεί κανείς στην αποχαιρετιστήρια ομιλία που εκφώνησε ο Τζορτζ Ουάσιγκτον στις 19 Σεπτεμβρίου 1796, όταν, αναφερόμενος στις κατευθυντήριες γραμμές της εξωτερικής πολιτικής, τόνισε τα εξής: «Η αμερικανική πολιτική πρέπει να καθορίζεται από μια ανεξάρτητη εκτίμηση των εθνικών συμφερόντων και όχι από συναισθηματική συνάφεια ή νομιμοφροσύνη προς οποιαδήποτε ξένη χώρα».
Ενδιαφέρον φυσικά είναι πως στη συνέχεια έκρινε σκόπιμο να διευκρινίσει ότι «ο βασικός κανόνας της συμπεριφοράς μας προς τις ξένες χώρες είναι πως όσο επεκτείνουμε τις εμπορικές μας σχέσεις, τόσο, κατά το δυνατόν, θα διατηρούμε πιο περιορισμένες πολιτικές σχέσεις».
Ο πρόεδρος Τραμπ δεν είναι διανοούμενος, το λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί είναι περιορισμένο, αλλά η συμπεριφορά του έναντι των παραδοσιακών συμμάχων του δεν αποκλίνει από το πλαίσιο που προσδιόρισε ο Τζορτζ Ουάσιγκτον.
Είναι αλήθεια βεβαίως ότι στις 4 Ιουλίου 1821, ο Τζoν Κουίνσι Ανταμς ως υπουργός Εξωτερικών επί της προεδρίας του Τζέιμς Μονρόε, ακολουθώντας το «δόγμα» του Ουάσιγκτον, είχε διακηρύξει πως «η Αμερική δεν πρόκειται να αναζητήσει τέρατα στο εξωτερικό για να τα συντρίψει».
Στις μέρες μας οι ΗΠΑ έχουν αδιαμφισβήτητα τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις στην ιστορία του πλανήτη, αλλά δεν μπορούν να επιβάλουν τη θέλησή τους στο Ιράν.
Ως προς το θέμα αυτό, ωστόσο, ο κ. Τραμπ κινήθηκε προς την αντίθετη κατεύθυνση, εμπλεκόμενος σε πόλεμο εναντίον του Ιράν. Στις ημέρες μας οι ΗΠΑ έχουν αδιαμφισβήτητα τις ισχυρότερες στρατιωτικές δυνάμεις στην ιστορία του πλανήτη, αλλά δεν μπορούν να επιβάλουν τη θέλησή τους στο Ιράν.
Υπάρχει προηγούμενο βεβαίως. Το 1956, η τότε Βρετανική Αυτοκρατορία είχε το καλύτερο ναυτικό στον κόσμο, αλλά δεν μπορούσε να κρατήσει υπό τον έλεγχό της τη Διώρυγα του Σουέζ, που είχε εθνικοποιήσει ο ηγέτης της Αιγύπτου Γκαμάλ Νάσερ.
Αντιστοιχία ουσιώδης μεταξύ των δύο γεγονότων, ωστόσο, δεν υπάρχει. Την εποχή εκείνη ο Βρετανός πρωθυπουργός Αντονι Ιντεν υποχώρησε υπό την απειλή ασκήσεως οικονομικής πιέσεως των ΗΠΑ στο εξουθενωμένο από τον πόλεμο Ηνωμένο Βασίλειο.
Καμία ξένη δύναμη δεν πιέζει σήμερα τον Αμερικανό πρόεδρο να υποχωρήσει. Το κύρος του ως ηγέτη του Ελευθέρου Κόσμου προσπαθεί να διασώσει ο κ. Τραμπ. Συνεχίζει τους βομβαρδισμούς και επειδή το Ιράν δεν υποκύπτει, βομβαρδίζει με μηνύματα στην ιστοσελίδα του τύπου «Νικάμε σε όλα τα μέτωπα» και τα παρόμοια.
Στις 4 Νοεμβρίου 1956, ο Ανευρίν Μπέβιν, έξοχος ρήτωρ και υπουργός των Εργατικών, σε διαδήλωση στην πλατεία Τραφάλγκαρ εναντίον του πολέμου στο Σουέζ, αναφερόμενος στον Ιντεν έλεγε: «Εάν σοβαρολογεί όταν μιλάει, τότε είναι πολύ ηλίθιος για να είναι πρωθυπουργός».
Τη φράση αυτή θυμήθηκε και ο ανταποκριτής του BBC στη Βηρυτό Πολ Γουντ, σε πρόσφατο άρθρο του αναφερόμενο στον πρόεδρο Τραμπ. Μάλλον μπλέξαμε καλοκαιριάτικα. Κατόπιν τούτου, απλώς καλές διακοπές.
