Την περασμένη Τρίτη ο εν ενεργεία Πρόεδρος της Αμερικής πλήρωσε $5,6 εκατομμύρια αποζημίωση σε μια γυναίκα που είχε βιάσει στο δοκιμαστήριο ενός πολυκαταστήματος. Πάμε πάλι: ο Πρόεδρος των ΗΠΑ υποχρεώθηκε από το δικαστήριο να αποζημιώσει τη γυναίκα που βίασε. Το δικαστήριο τον καταδίκασε, δέχτηκε ότι δεν δικαιούται να την συκοφαντεί και να την αποκαλεί ψεύτρα, όταν αυτή μιλούσε για την κακοποίηση που υπέστη. Η υπόθεση τελεσιδίκησε. Και μετά από χρόνια καθυστερήσεων, εφέσεων και νομικών τεχνασμάτων, εξαναγκάστηκε να πληρώσει. Τώρα έγινε αυτό. Η αποζημίωση καταβλήθηκε, τα λεφτά μπήκαν στο λογαριασμό της γυναίκας την εβδομάδα που μας πέρασε. Κι όχι απλά δεν έπεσε η κυβέρνηση, αλλά η είδηση πέρασε απαρατήρητη, στα ψιλά. Σας παρακαλώ να πάρετε μερικές στιγμές με αυτή την πληροφορία και να σκεφτείτε για λίγο το πού βρισκόμαστε σήμερα. Κυρίως όσες και όσοι έχετε μερικές δεκαετίες ενήλικης ζωής στον κόσμο αυτό, έχετε βιώσει πράγματα, θυμάστε πώς ήταν οι συνθήκες, η πολιτική, ο δημόσιος διάλογος άλλες εποχές. Τι θεωρούσαμε σημαντικό παλιά. Με τι κριτήρια αξιολογούσαμε ανθρώπους, πολιτικές, κόμματα, τον κόσμο.
Τις προάλλες ο Τραμπ απηύθυνε ένα «διάγγελμα» στο λαό, ένα παραλήρημα στο οποίο, ανάμεσα σε άλλες ανακρίβειες και ψέματα, αναπαρήγαγε γνωστές θεωρίες συνομωσίες για τις εκλογές του 2020 που έχουν προ πολλού καταρριφθεί (και στα δικαστήρια). Το διάγγελμα, φυσικά, δεν απευθυνόταν «στο λαό» αλλά κυρίως στους Ρεπουμπλικανούς του Κογκρέσου. Ο Τραμπ προσπαθεί εδώ και μήνες να περάσει από το Κογκρέσο το «SAVE America Act», ένας νέος εκλογικός νόμος που θα επιβάλλει πρωτοφανείς (και σε κάποιες περιπτώσεις αντισυνταγματικούς) περιορισμούς στο ποιος έχει δικαίωμα ψήφου, αλλά και μέτρα που μεταφέρουν αρμοδιότητες της εκλογικής διαδικασίας από τις Πολιτείες στον εαυτό του. Το νομοσχέδιο είναι τόσο κραυγαλέο που ακόμα και το Κογκρέσο, και τα δύο σώματα του οποίου ελέγχονται από τους Ρεπουμπλικανούς, αρνείται να το περάσει. Αλλά ο σκοπός αυτής της κυβέρνησης, ασφαλώς, είναι να μην γίνουν κανονικές εκλογές το Νοέμβριο. Ένας τέτοιος νόμος είναι μόνο ένα από τα ακραία και πρωτοφανή μέτρα που είναι διατεθειμένο ένας τέτοιο καθεστώς να επιστρατεύσει. Υπάρχουν κι άλλα, συμπεριλαμβανομένης και της αμφισβήτησης ή και ακύρωσης του όποιου αποτελέσματος το Νοέμβριο, και αυτή η κυβέρνηση δηλώνει έτοιμη τα χρησιμοποιήσει όλα. Όπως έχουμε ξαναγράψει, όποιος νομίζει ότι τα πράγματα θα πάνε ομαλά και, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, οι Δημοκρατικοί θα ανακτήσουν ανεμπόδιστα τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων και ίσως και της Γερουσίας, είναι αφελής. Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι στην κατηγορία «εκλογική διαδικασία και πλουραλισμός» του Democracy Index του Economist, που αξιολογεί τα εκλογικά συστήματα του κόσμου, οι ΗΠΑ ήδη παίρνουν χαμηλότερο βαθμό από την Ελλάδα (ποια Ελλάδα, παίρνουν χαμηλότερο βαθμό και από τη Βραζιλία).
Την ίδια ώρα, την ίδια εβδομάδα, το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών ξεκίνησε εκστρατεία για να διαλύσει το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (κάτι που στρέφεται ευθέως και κατά των ελληνικών συμφερόντων, μεταξύ άλλων). Το Υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι θα επιβάλει εξετάσεις για να εξακριβωθεί αν τα μέλη του στρατεύματος «έχουν αρκετή τεστοστερόνη». Εχτές ανακοινώθηκε ότι το Truth Social, το μέσο κοινωνικής δικτύωσης που ανήκει στην οικογένεια του Τραμπ, θα προσφέρει σε επενδυτικές εταιρείες τη δυνατότητα, πληρώνοντας ένα ποσό, να διαβάζουν πιο γρήγορα τα ποσταρίσματα του Προέδρου από τον απλό κόσμο. Γιατί; Επειδή πλέον όλοι ξέρουν ότι ο Τραμπ ποστάρει ανακοινώσεις, πολιτικές αποφάσεις ή μέτρα με σκοπό να επηρεάσει το χρηματιστήριο. Το κάνει συνέχεια, είτε για την επιβολή δασμών, είτε για τον Πόλεμο στο Ιράν, και το κάνει ανοιχτά. Ο ίδιος βγάζει άμεσα λεφτά με αυτό τον τρόπο (έχει κάνει δεκάδες χιλιάδες συναλλαγές στο χρηματιστήριο μόνο το τελευταίο εξάμηνο) και τώρα θα βγάλει και από τους άλλους.
Όλα αυτά έγιναν μόνο την εβδομάδα που μας πέρασε. Τίποτε από αυτά δεν είναι νορμάλ. Πολλά είναι ευθέως παράνομα. Τίποτε από αυτά δεν γίνεται κρυφά. Το 35-40% των ψηφοφόρων αδιαφορεί παντελώς, εξακολουθεί να δηλώνει ότι κάνει «καλή δουλειά». Οι Δημοκρατικοί καταγγέλουν, άρθρα γράφονται, αλλά το Κογκρέσο δεν ασχολείται, τα μισά παραδοσιακά μίντια (και σχεδόν όλα τα σόσιαλ) είναι υποταγμένα στο καθεστώς, κι ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους μόνο όταν το ICE δολοφονεί αθώους μπροστά σε κάμερες κινητών. Αν δολοφονεί χωρίς βίντεο, δεν βγαίνει.
Πολλές και πολλοί εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν όσα γίνονται στις ΗΠΑ ως μια κανονική πολιτική διαδικασία ή, έστω, ως ένα διάλειμμα. Δεν είναι. Είναι μια συστηματική προσπάθεια αλλαγής πολιτεύματος. Και διεξάγεται καταιγιστικά, σε όλα τα μέτωπα ταυτόχρονα, σε βαθμό και σε κλίμακα πρωτοφανή στα παγκόσμια χρονικά. Ούτε ο Πούτιν δεν τα έκανε τόσο γρήγορα, τόσο αναίσχυντα και, μεταξύ μας, τόσο αποτελεσματικά.
