Το φωτογραφικό υλικό που πρόσφατα ήρθε στη δημοσιότητα επιβεβαιώνει αυτό που σκεφτόταν ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Πως τους δράστες του εμπρησμού τούς είδαν πολλοί άνθρωποι. Οχι ένας ή δύο περαστικοί, αλλά δεκάδες διαδηλωτές είχαν πλήρη εικόνα των όσων ξετυλίγονταν μπροστά στα μάτια τους. Ενδεχομένως κάποιοι και να αναγνώρισαν αυτούς που έσπασαν την τζαμαρία της τράπεζας και πέταξαν μέσα τις μολότοφ. Οσο καλυμμένα και να ήταν τα πρόσωπά τους, οι του αντιεξουσιαστικού χώρου και της επαναστατικής Αριστεράς γνωρίζονται μεταξύ τους. Ως εκ τούτου προκύπτει το ερώτημα, δεδομένου πως υπήρξαν τρεις νεκροί εκείνη την ημέρα: Πώς μπόρεσαν και κράτησαν επί τόσα χρόνια αυτό το ένοχο μυστικό; Από τι πάστα είναι φτιαγμένοι αυτοί οι άνθρωποι; Τι ψυχικές αντοχές είχαν και σιώπησαν, ενώ κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, έβλεπαν τη συντριβή των συγγενών των θυμάτων;
Δεν θα μιλήσω για ομερτά διότι θα αποϊδεολογικοποιήσω τη συμπεριφορά τους. Θα μιλήσω για συντροφική ή επαναστατική αλληλεγγύη, που έχει στεγνώσει τον συναισθηματικό τους κόσμο. Για όλους αυτούς που γνώριζαν και δεν μιλούσαν, ο εμπρησμός και ο επακόλουθος τριπλός φόνος –ανάμεσα στα θύματα μία έγκυος– ήταν οι αποδεκτές παράπλευρες απώλειες του αγώνα τους εναντίον του κράτους, του κεφαλαίου και των απεργοσπαστών εκείνης της ημέρας. Να μην ξεχνάμε τις κραυγές του όχλου που επιδοκίμαζε την επίθεση που δέχονταν οι απεργοσπάστες, όπως εν χορώ τους αποκαλούσε. Και δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τις καταγγελίες ότι ένα συγκεκριμένο μπλοκ από νεολαίους εμπόδιζε σκόπιμα την κυκλοφορία του πυροσβεστικού οχήματος, ώστε να ολοκληρωθεί το έργο των αλληλέγγυων εμπρηστών.
Οι καταγγελίες ότι ένα μπλοκ από νεολαίους εμπόδιζε την κυκλο- φορία πυροσβεστικού οχήματος, ώστε να ολοκληρωθεί το έργο των αλληλέγγυων εμπρηστών.
Εκείνη την ημέρα, μέσα στο δεδομένο εξεγερσιακό κλίμα, η τράπεζα συμβόλιζε όλα τα κακά του κόσμου. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, οι εμπρηστές-φονιάδες ήταν απλώς αγωνιστές που έπραξαν το καθήκον τους, ίσως λίγο υπερβολικά, αλλά και για αυτό, όπως έγραψαν, ευθυνόταν η εργοδοσία. Αρα, όλοι όσοι είδαν, γνώριζαν και σιώπησαν, δεν κρατούσαν μέσα τους, επί δεκαέξι χρόνια, κάποιο «ένοχο» μυστικό. Στο κάτω κάτω, τι να πουν; Να καταδώσουν τους αγωνιστές στους μηχανισμούς της καταστολής; Τέτοια υπέρβαση ακυρώνει ολόκληρη την ταυτότητά τους, ακυρώνει το ανήκειν και αυτό βρίσκεται πάνω από τις αντοχές τους. Αλλωστε, η συντριπτική πλειονότητά τους δεν βρέθηκε τυχαία μπροστά από τη Μarfin. Ποινικά μπορεί να μην είναι συνένοχοι ή συνεργοί, πολιτικά όμως είναι συνυπεύθυνοι με τους δράστες, είτε είναι οι συλληφθέντες είτε κάποιοι άλλοι. Είναι γνωστό πως ενοχές και επαναστατική πάλη δεν συμβαδίζουν. Η σκληρότητα του ταξικού αγώνα που διεξάγεται στους δρόμους δεν συγχωρεί τέτοιες ευαισθησίες.
Σε ένα κομμάτι της Αριστεράς η ιδεολογική συμπόρευση, η συντροφικότητα, ανέκαθεν καθιστούσαν δυσδιάκριτα τα όρια της ηθικής με την πολιτική. Αυτό ακριβώς υποδηλώνει το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημά» της, εντός των ορίων του οποίου βρίσκονται η προστασία και η ανοχή των δικών της τρομοκρατών.
